De Volkskrant, 08-05-2015. 2009

Ander commentaar

'Free speech' of 'Hate speech'

The New York Times


Er is geen twijfel mogelijk over dat afbeeldingen die een godsdienst belachelijk maken, hoe beledigend ook voor gelovigen, in de VS en de meeste westerse democratieën vallen onder vrijheid van meningsuiting. Het staat tevens buiten kijf dat, hoe beledigend de beelden ook zijn, ze geen moord rechtvaardigen en dat het de plicht is van leiders van alle godsdiensten dat hun volgelingen duidelijk te maken. Maar het is even duidelijk dat de Muhammad Art Exhibit and Contest in Garland niet om vrijheid van meningsuiting ging. Het was een oefening in hypocrisie en haat, gebracht als bijdrage aan de vrijheid. Dat onderscheid is belangrijk omdat de conflicten die zijn losgebarsten over afbeeldingen van de profeet Mohammed, met als pregnantste voor-beeld de afslachting van stafleden van Charlie Hebdo, een verhit en vaak verward debat hebben veroorzaakt over free speech versus hate speech.

Charlie Hebdo’s wezenskenmerk is openhartige satire op politici en religies, katholiek, joods en moslims. Pamela Geller, de anti-islamcampagnevoerder achter het evenement in Texas, heeft een lange geschiedenis vol verklaringen en daden die luiter voortkomen uit pure haat voor moslims.

Of ze nu een geplande moskee bij Ground Zero bevocht, op haar giftige blog Atlas Shrugs postte of de bijeenkomst in Garland organiseerde, Geller wentelt zich in aanvallen op de islam op een manier die herinneringen oproept aan virulent racisme of antisemitisme. Ze bereikte haar doel - uitdagen - in Garland, met de aanval door twee moslims.

Noch hun verijdelde moordpoging, noch het moorddadige geweld bij Charlie Hebdo, noch de ernstiger bedreiging die de barbaarse moordenaars van Islamitische Staat of Al Qaida vormen, kan een rechtvaardiging zijn voor de flagrante islamofobische provocaties zoals de Garland-bijeenkomst. Sommigen die de cartoons van de profeet Mohammed tekenen kunnen serieus menen dat ze een bijdrage leveren aan de vrijheid van meningsuiting, hoewel het moeilijk valt in te zien hoe dat doel wordt bevorderd door miljoenen vrome moslims die niets met terrorisme van doen hebben leed aan te doen. Voor wat de Garland-bijeenkomst betreft, het doen voorkomen dat die door iets anders dan haat werd ingegeven is simpelweg een kletsverhaal.


National Review

De twee gewapende mannen die zondag in Garland, Texas probeerden de horror van de aanval in Parijs op Charlie Hebdo te doen herleven, slaagden niet in hun doel. Ze bereikten de Mohammed-spotprentenwedstrijd, die was georganiseerd door Pamela Gellers American Freedom Defensie Initiative niet dankzij een agent van de verkeerspolitie. Maar het lijntje tussen dit eind en een horrorscenario was maar heel dun in Garland.

Elton Simpson, een van de aanvallers, was een bekeerling tot de islam die in 2010 werd veroordeeld wegens liegen over de reden waarom hij naar Somalië wilde reizen. Kort voor de aanval, tweette hij dat de aanvallers loyaliteit zwoeren aan de leider van Islamitische Staat.

Maar natuurlijk hebben veel media hun aandacht niet gericht op deze aspirant-martelaren en hoe ze zo geradicaliseerd raakten, maar op Geller en haar ‘geschiedenis van haat’, om de Daily Mail te citeren. Het uitloven van een prijs voor de beste Mohammed-karikatuur mag heilloos zijn en Geller heeft een naam opgebouwd als provocateur maar deze wedstrijd is precies het type van ‘vrijheid van meningsuiting’ dat wordt beschermd door het Eerste Amendement. Juist laakbare, potentieel beledigende taal moet het krachtigst verdedigd worden. Vrijheid van meningsuiting die een uitzondering maakt voor afkeurenswaardige uitingen is helemaal geen vrijheid.

Achter de impuls om Geller en mensen als zij uit te sluiten van de bescherming van de wet, schuilt een (meestal impliciet, vaak open) verlangen om haar de schuld te geven van haar moeilijkheden. Als Geller geen terroristische aanslagen wil, zo heet het, moet ze stoppen met het organiseren van controversiële bijeenkomsten.

Daaruit spreekt een fundamenteel onbegrip over de aard van de dreiging. Extremisme wordt niet opgelost door berusting. Als het geen Geller-bijeenkomst is, dan iets anders. Het kritiseren en pogen neer te slaan van de doelwitten van terroristen, in plaats van de fanaten die deze aanslagen plegen, is de pathologie van Amerikaans Links. Terroristen kun je niet accommoderen tot ze niet meer bestaan. Als we die realiteit onder ogen zien, zal ons dat helpen toekomstige aanslagen te voorkomen aanslagen die nu gepland worden in Arizona en Aleppo, ongeacht wat Pamela Geller doet of niet doet.




Red.:  NYT:  Het Joodse geluid



Terug naar Joods racisme , of naar site home .
 

[an error occurred while processing this directive]