De Volkskrant, 15-01-2011, column door Bas Haring .2010

Liever het onmogelijke proberen dan altijd realistisch zijn

Tussentitel: Voor uitdagend werk moet je niet in een kibboets zijn

Ik ben drie weken in Isral geweest. Om te werken aan een nieuw boek en ik was langs bij mijn zusje. Die woont daar in een kibboets. Al jaren, en met een 'echte' kibboetsnik - iemand die lid van de gemeenschap is en niet slechts als vrijwilliger of laagbetaalde op de kibboets werkt.

Ik was er overigens ook met Kerstmis, en volgens mijn zusje mst ik op Kerstavond naar Nazareth - voor de kerstsfeer. Ik meende me te herinneren dat Jezus in Bethlehem geboren was - hoewel hij 'Jezus van Nazareth' heet - maar Kerst in Nazareth leek me ook bijzonder.

Dat was het. Nazareth is een enclave met christelijke Arabieren, die Kerst vieren door met toeterende auto's en als Kerstman verkleed achter een doedelzakspeler aan te rijden. Terwijl het een graad of 25 is. En daarna met z'n allen shoarma. Kerstmis.

Op de middelbare school heb ik geleerd over kibboetsen en ik heb ook wat vrienden die er jaren geleden vrijwilligerswerk hebben gedaan, maar ik kon me eerlijk gezegd geen voorstelling van zo'n kibboets maken.

Een grote leefcommune; hoe ziet zoiets eruit? Als een gezellig Engels cottage-dorp waar alles er vredig aan toegaat?

Het zag er niet uit als een cottage-dorp, maar het was er wel vredig en iedereen leek tevreden. Een heel leuk concept, zo'n kibboets. Alles wat je verdient gaat in een grote pot en uit die grote pot worden noodzakelijke dingen betaald: gezondheidszorg, onderwijs, kinderopvang. Er zijn rijken noch armen in zo'n kibboets. Heel grappig. Niets voor mij, maar wel interessant.

'Hoe verdient zo'n kibboets zijn geld?', vroeg ik op een gegeven moment aan mijn zwager, de kibboetsnik. Ik had slechts de gezondheidszorg gezien, het onderwijs en de kinderopvang: dingen die iets kosten in plaats van opleveren.

'We hebben de koeien, visvijvers en een plasticfabriek.' Voor uitdagend werk moet je niet in een kibboets zijn.

'Maar de kibboets verandert, Bas. Het werkt niet. Als puntje bij paaltje komt, gaan de meesten toch voor hun eigen belang. Uiteindelijk is het uitgangspunt van de kibboets tegennatuurlijk en zijn de kibboetsen gedoemd te verdwijnen of te veranderen in reguliere kapitalistische dorpjes.'

Stel je voor dat het waar is: dat het kibboetsidee tegennatuurlijk is, gedoemd is te verdwijnen. En stel je voor dat k waar is, dat men in zo'n kibboets relatief tevreden is. Wat dan? Wat is dan verstandig?

Is het dan verstandig om het, tegen beter weten in, telkens te proberen? Steeds weer opnieuw een ideaal samenlevinkje proberen op te bouwen in de wetenschap dat het ooit weer verdwijnen zal? Of is het verstandig je neer te leggen bij de onvermijdelijke gang van zaken en direct door te stomen naar het onafwendbare eindpunt: het kapitalistische dorpje?

Ik verkies het eerste. Liever een wereld waarin het onmogelijke geprobeerd wordt, dan een wereld waarin men zogenaamd 'realistisch' is.

Een wereld waarin men het onmogelijke probeert, is namelijk zelf wel realistisch. Zelf als het onmogelijke niet lukt.

 

Naar Cultuur, gelijkheid , Westerse organisatie , Sociologie lijst , Sociologie overzicht  , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]