De Volkskrant, 29-12-2010, door Rolf Bos .2010

Buitendienst

Strobreed

Ik had laatst een bevriende collega van de radio over. Hij zou tien dagen blijven. Hij had plannen om zo'n zes ŗ zeven reportages te maken. Hij was nog nooit in de regio geweest, maar hij had er alle zin in. Onderwerpen genoeg, niet?

Hij heeft gelijk. In deze streek ligt het nieuws voor het oprapen. Voorafgaande aan de reis goed inlezen, vervolgens een rondje Gaza, Hebron, Jeruzalem, een gang langs mensenrechtenorganisaties - en de journalistieke zakken zijn weer gevuld.

Er bestaat een oude grap over journalisten die naar IsraŽl komen. Zij die twee weken blijven, schrijven een boek. Een reporter die drie maanden blijft, schrijft een artikel; de Kuifjes die hier zes maanden zijn, schrijven een brief aan hun hoofdredacteur.

En de correspondent die langer dan een jaar blijft? Die schrijft helemaal niets. Hij begrijpt dat de situatie in deze regio te gecompliceerd is, te absurd en te chaotisch om er Łberhaupt iets zinnigs aan toe te kunnen voegen.

Ik ben nu zes maanden in de regio. Ik voel me al aardig thuis. Ik verbaas me er niet meer over dat hier overal jonge mensen met grote wapens rondlopen, dat er in de Palestijnse wijk achter mijn huis af en toe stenen door de lucht vliegen, dat er rabbijnen zijn die oproepen om geen huizen aan niet-Joden te verhuren, dat het personeel in de supermarkt onbeschoft is, dat je je in het verkeer als een klootzak dient te gedragen.

Ook verbaas ik me niet meer over de vele checkpoints, die je moet passeren als je van IsraŽl naar de Palestijnse gebieden rijdt. Hoewel, als je IsraŽl uitgaat, legt niemand je een strobreed in de weg, pas als je het eigenlijke IsraŽl weer ingaat, dien je te stoppen en je paspoort te tonen.

Ik ben al tientallen keren checkpoints bij de beruchte 'Muur' gepasseerd, en gek genoeg zit er helemaal geen systeem in. De barriŤres worden bemand door jonge mannen en vrouwen. Een van de jongemannen zit meestal in een betonnen bak achter het checkpoint, met het wapen naar de reiziger gericht.

De stoere soldates - gehuld in een kogelvrij vest, paardenstaart, wapen op de rug - controleren de passanten. Zij vragen waar je vandaan komt, en waar je naartoe gaat. Vervolgens bladeren ze voor de vorm wat in je paspoort, en dan mag je door. Okť, ik weet het - ik oog niet als een gevaarlijke Palestijn.

Veel vaker kijken ze helemaal niet, dan wuiven ze je achteloos door. Staan deze dienstplichtigen in groepjes bij het wachthok te spelen met hun mobieltjes en met elkaar te flirten. Goed onderwerp: seks in en rond de checkpoints!

Als je naar de Palestijnse gebieden gaat die onder toezicht van de Palestijnse Autoriteit staan, dan moet je ook langs checkpoints. Daar staan alleen mannelijke soldaten; nette jongens, die opgeleid zijn door Amerikanen en Nederlanders.

Ook zij vragen naar je paspoort, maar dat is vaak meer uit nieuwsgierigheid. Zoveel buitenlandse reizigers zien de Palestijnen niet hun Westbank oprijden.

Hier mag je ook altijd doorrijden, na een vriendelijke knik van de soldaat. Welkom in JordaniŽ, zei er laatst een. De grappenmaker.

In deze rubriek beschrijven buitenlandcorrespondenten Ariejan Korteweg (Frankrijk), Merlijn Schoonenboom (Duitsland) en Rolf Bos (IsraŽl) dagelijkse gebeurtenissen in hun persoonlijke omgeving.

 

Red.:  Gebruikt in anglicisme/israel
 

Naar Cultuur, gelijkheid , Westerse organisatie , Sociologie lijst , Sociologie overzicht  , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]