WERELD & DENKEN
 
 

Bronnen bij Culturele gelijkheid, joods: kongsi

.2010


 

Het onderstaande komt uit een boek met dusdanig veel bekendheid dat het een eigen item in Wikipedia heeft  . De econoom C. Northcote Parkinson publiceerde zijn Parkinson's Law, over de eigenaardigheden in management en bestuur, in 1958, toen er misschien nog één ander boek over dit onderwerp bestond.
    Het hoofdstuk High Finance, waar we hier gaan uit citeren, gaat over de besluiten rond financiering, en de noodzakelijke kennis nodig om financieringsbeslissingen te nemen. De drie onderwerpen die in de denkbeeldige vergadering ter sprake komen zijn de bouw van een kernreactor, het nieuwe fietsenhok, en het tarief van de koffie.
  Maar ons gaat het hier niet om management of bestuur, maar om groepsgedrag:


  Chairman: 'We come now to Item Nine. Our Treasurer, Mr McPhail, will report.'

Mr McPhail: 'The estimate for the Atomic Reactor is before you, sir, set forth in Appendix H of the subcommittee's report. You will see that the general design and the lay-out has been approved by Professor McFission. The total cost will amount to £10,000,000. The contractors, McNab and McHash, consider that the work should e complete by April, 1963. Mc McFee, the consulting engineer, warns us that we should not count on completion before October at the earliest. In this view he is supported by Dr. MacHeap, the well-known geophysicist, who refers to the probable need for piling at the lower end of the site. The plan for the main building is before you - see Appendix IX, and the blueprint is laid on the table. I shall be glad to give any further information that members of this committee will require.'

Chairman: Thank you, Mr McPhail, for your very lucid explanation of the plan as proposed. I will now invite the members present to give us their views.'

....  Of those who know its purpose, only two have the least idea of what it should cost. One of these is Mr Isaacson, the other is Mr Brickworth. Either is in a position to say something. We may suppose that Mr. Isaacson is the first to speak.

Mr. Isaacson: 'Well, Mr. Chairman, I could wish that I felt more confidence in our contractors and consultant. Had we gone to Professor Levi in the first instance, and had the contract been given to Messrs David and Goliath, I should have been happier about the whole scheme. Mr Lyon-Daniels would not have wasted our time with wild guesses about the possible delay in completion, and Dr Moses Bullrush would have told us definitely whether piling would be wanted or not.'   ...

Waar het natuurlijk om gaat is dat de Schotse penningmeester McPhail alleen maar Schotten in zijn versie van het project gebruikt, en het joodse comitélid Mr Isaacson alleen maar joodse namen noemt in zijn alternatieve voorstel.
    Het boek, Parkinson's Law, is beroemd - maar over deze passage is ons geen enkele opmerking bekend. Terwijl hij toch uiterst opmerkelijk is. Want schrijven over vriendjespolitiek is niet ongewoon. Maar schrijven over joden in die context is dat wel - je hebt normaliter meteen een aanklacht wegens antisemitisme aan je broek. In ieder geval informeel, en misschien zelfs formeel.
    Waar het hier om gaat is dat het onderhouden van speciale etnische of religieuze banden door een minderheid een sterk potentieel heeft tot dit proces. En wat redelijk neutraal vriendjespolitiek heet, is sociologisch gezien dus het proces van ontmenging. En zodra een van de partijen daar over gaat vallen, heb je een uitstekende kans dat het in een zichzelf versterkende spiraal terecht komt: als jullie het doen,doen wij het ook - en omgekeerd, dus.
    Maar hoe zit het nu precies met de zaak zelf. Vriendjespolitiek is een neutrale aanduiding. Maar wat er gebeurd is dat prestatie, functionele eisen, ten achter gesteld worden ten gunste van familie, etnische of religieuze banden, waarschijnlijk resulterende en slechter en/of duurder werk. De juistere naam daarvoor is corruptie. Wat dus netjes vriendjespolitiek heet, is in dit soort gevallen institutionele corruptie.

 

Voor een aantal praktische voorbeelden van politieke aspect uit de Nederlandse situatie, zie hier  - voor een mondialer geval volgens de lijn van het boek, zie hier  .


 

De Volkskrant, 08-07-2010, Arnon Grunberg

Seksscène

Vandaag gaat de film Greenberg van Noah Baumbach in première. Ik ben niet zo'n fan van Baumbach. Zijn veelgeprezen film The Squid and the Whale vond ik aardig, Margot at the Wedding was nogal saai, en nu is er Greenberg, over een man die ontslagen is uit een psychiatrische kliniek, maar die daar langer had moeten blijven.
    Baumbach heeft gestolen uit Saul Bellows roman Herzog.
    Greenberg vult de helft van zijn dagen met het schrijven van brieven aan Starbucks, American Airlines et cetera et cetera. Het probleem is niet dat Greenberg, gespeeld door Ben Stiller, een tikkeltje onsympathiek is - ik ben dol op antipathieke personages -, maar dat dramatische spanning ontbreekt.
    Toch moet u naar deze film gaan. Er zit de beste seksscene in die ik het afgelopen decennium op film heb gezien.
    Ga er vóór de WK-finale heen en u kunt er weer dagen tegen.
 

 

De (politieke analyse) oligarchie kent vele deelverzamelingen. Hier is er eentje:


Uit:  De Volkskrant, 06-07-2010, door Yvonne Doorduyn en Jan Hoedeman

Profiel | Informateur Jacques Wallage (PvdA)

'Oud-linkse' lobbyist mag Paars-plus smeden

In de PvdA had Jacques Wallage niet alleen maar vrienden. Zijn aanstelling bewijst de linkse koers van de partij.

De nieuwe informateur van PvdA-huize, Jacques Wallage (62), is een politiek dier. Hij is een vertrouweling van PvdA-onderhandelaar Job Cohen. De in 2009 teruggetreden burgemeester van Groningen is nu hoogleraar integratie en openbaar bestuur. Als voorzitter van de Raad voor het Openbaar Bestuur schreef Wallage enkele weken geleden een brief aan VVD-informateur Uri Rosenthal, met wie hij nu samen een poging onderneemt Paars-plus te smeden.  ...


Red.:    Job Cohen is van Joodse afkomst - dat weet iedereen. Van Uri (Uriel) Rosenthal weten we het via columnist (idem) Max Pam. En der Dritte im Bunde, Jacques Wallage, is het ook, zie hier  . Is het van belang? Ja, want van Job Cohen weten we wat hij vindt van alles aangaande immigranten, en Jacques Wallage heeft verklaard dat hij de Nederlandse grenzen open wil stellen, en dat hij de Nederlandse cultuur maar een minderwaardig cultuurtje vindt (zie vorige bron). Allemaal hartstikke logisch als afstammelingen van een migrantenvolk. En oh ja: Cohen is de landelijke politiek in gegaan om Wilders te stoppen, en Wallage heeft zich in nog krassere bewoordingen over hem uitgelaten. Voorbeeldje:

  Op het terrein van integratie bleef hij een rol spelen. ... Bos’ nieuwe integratienota noemde Wallage in 2009 ‘de agenda van Wilders’.

Rabiate voorstanders van het "Lever Nederland uit aan het moslim-multiculturalisme en kosmopolistisme"-ideaal, dus. Net als de rest van de oligarchen, maar in deze subgroep heeft het vaak een messiaanse vorm. Levensgevaarlijk voor een Rijnlandse maatschappij die ook  hecht aan de waarden van de resident, zeg maar de agrariër en de arbeider, die niet de gelegenheid hebben noch de inclinatie tot het jaarlijkse verhuizen naar een ander land.
    En deze nomadische oligarchen blijken een buitenproportionele invloed op het Nederlandse beleid te hebben.
   

 


Uit: De Volkskrant, 17-04-2010, rubriek Kringen, door Jan Tromp

Kringen | Neemt afscheid van burgemeester Cohen

Een prettige uitsnede van de nationale beau monde



Fotobijschriften: Jörgen Raymann, in zijn alter ego van Tante Es (foto boven), omarmt Job Cohen: 'Dat jij als joodse jongen nu de moslim in Nederland gaat beschermen.' Ook Philips-topman Gerard Kleisterlee, het hoofdkantoor staat immers in Amsterdam, (foto onder) neemt afscheid.

...  Amsterdam nam afscheid van zijn burgemeester, dat wil zeggen, je moest een kaart hebben om binnen te komen en Job had selectief uitgenodigd. Altijd nog een paar honderd man: Geert Mak, Ernst Veen van de Hermitage, Jos van Kemenade, Hedy, secretaris van de koningin Jaap Leeuwenburg, Noraly Beyer, Philips-topman Cor Kleisterlee, een prettige uitsnede van de nationale beau monde. ...
   ... De vraag van de avond was natuurlijk: wordt hij het? Roger van Boxtel gelooft met zekerheid dat Job het wordt. ...Hij stond buiten in de lentebries een sigaretje te roken met Eberhard van der Laan.   ...
    Maarten van Poelgeest, wethouder namens GroenLinks, zou niet weten hoe het premierschap Job nog kan ontgaan. René Smit, de voorzitter van het college van bestuur van de Vrije Universiteit sputterde tegen, maar die is dan ook van het CDA.
    Jörgen Raymann in zijn alter ego van Tante Es richtte zich rechtstreeks tot het scheidend subject: ‘Dat jij als joodse jongen de moslim in Nederland gaat beschermen! Wrang is het lot. Je bent een schat, Job, je bent een schat. Ik ben blij dat je premier wordt.’
    Bij het uitgaan liepen we tegen Ed. van Thijn op, de oud-burgemeester. ...


 
De Volkskrant, 17-04-2010, boekrecensie door Anet Bleich

21 apr.2010



Bij Job zijn dingen in goede handen

Non-fictie | Is Job Cohen werkelijk de rust zelve? Wat gaat er schuil achter die stoïcijnse buitenkant?

Tussentitel: De boel bij elkaar houden: het moeilijkste wat er is

Gereserveerd. Iemand die nooit het achterste van zijn tong laat zien. Degelijk, betrouwbaar, integer. Een man met een ‘erudiete afstandelijkheid’. ‘Een man van het proces () Hij is tevreden als er, procedureel gezien, een net besluit valt’. Een ‘saaie grijze man’, ‘saai en degelijk’, ‘bij hem is het in goede handen’. Dat zijn de kwalificaties die Hugo Logtenberg en Marcel Wiegman, auteurs van Job Cohen – Burgemeester van Nederland aan hun hoofdpersoon verbinden. Een grijze muis zonder verkeerde (bij)bedoelingen, kortom.

Het wekt de indruk dat de beide journalisten niet erg diep in de psyche van Job Cohen zijn doorgedrongen. Het roept zelfs de vraag op ze hun eigen boek wel goed gelezen hebben. Jammer, want dat bevat genoeg bouwstenen om tot een adequatere beoordeling van de kersverse PvdA-lijsttrekker te komen.

Dat Cohen rust uitstraalt en zelfs een zekere behoedzaamheid, zal niemand ontkennen. Hij wikt en weegt en hoort graag alle kanten van een zaak vóór hij besluiten neemt. Maar dat wil niet zeggen dat onder die kalme oppervlakte geen hartstochtelijke overtuiging schuil gaat. Die valt al enigszins te destilleren uit de woorden waarmee Cohen zijn credo als burgemeester van Amsterdam toelichtte tegenover Trouw. ‘Toen ik hier in 2001 kwam, heb ik gezegd dat ik de boel een beetje bij elkaar wilde houden. (...) En dat wordt nu tot vervelens toe herhaald. Tot mijn verbazing zeiden veel mensen: wat is dat nou voor een slappe doelstelling? Dat stelt toch geen bal voor? Maar zo is het helemaal niet. Het is het moeilijkste wat er is!’

Wat bedoelt Cohen met zijn motto, dat hij ontleend heeft aan Joop den Uyl, met wie hij trouwens méér gemeen heeft dan op het eerste gezicht lijkt. Cohen mag een stuk minder impulsief zijn dan Den Uyl (die ook enorm kon twijfelen), net als de befaamde voorganger keert hij zich met volle overtuiging tegen maatschappelijke tweedeling. Niet in de eerste plaats tussen haves en have nots, zoals Den Uyl in de tachtiger jaren (hoewel dat óók), maar vooral richt hij zich tegen het zaaien van tweedracht tussen etnische en religieuze bevolkingsgroepen. Daar ligt de kern van Cohens politieke overtuiging, waaraan hij tijdens zijn burgemeesterschap in de hoofdstad gestalte heeft gegeven.

In lezingen, nota’s en interviews heeft Cohen zijn credo telkens weer uitgedragen: binden en verbinden, insluiten en niet uitsluiten, wederzijdse tolerantie en respect, integratie als een langdurig en intensief leerproces voor zowel nieuwkomers als gevestigden. In zijn Cleveringa-lezing duidde hij ook aan waarop die vastberadenheid om de boel bij elkaar te houden bij hem is gebaseerd. Op de oorlogservaringen van zijn Joodse ouders, die er ineens niet meer bij hoorden. Als sociaal-democraat en kosmopoliet trekt Cohen conclusies uit die ervaring, die hij niet alleen toepast op de Joden (van wie sommigen, die dat wel doen, maar al te graag afgeven op moslims), maar op alle minderheidsgroepen. Conclusies om aan vast te houden, ook als de tegenstand uit eigen gelederen komt, van Wouter Bos bijvoorbeeld, die op het terrein van de integratie zwalkte als een zeilschip dat door storm is overvallen.

Een van de omissies in Job Cohen – Burgemeester van Nederland is dat onduidelijk blijft hoe ondanks hun herhaalde, soms felle botsingen over integratiebeleid de toenadering tussen Bos en Cohen die tot het lijsttrekkerschap van de laatste leidde, zich heeft voltrokken. Dat zou nou juist leuk zijn om te weten.

Een gelegenheid waarbij Cohen boven zichzelf uitsteeg was zijn toespraak op de avond van de moord op Theo van Gogh. Van Gogh was geen bewonderaar van Cohen, om het voorzichtig uit te drukken. Hij had hem ‘een jood’ genoemd, die door ‘Allahs slagers’ ‘om een boodschap kon worden gestuurd’. Cohen zei: ‘Er is vandaag een Amsterdammer vermoord. Hij maakte veel ruzie, ook met mij. En dat mág in dit land.’ Een dag later vertelde hij de gemeenteraad wat hij van plan was te gaan doen. ‘Ja, de boel bij elkaar houden.’

 

Heet eeuwige leven | Jan Jessurun (1934-2010)

Kapitein der mariniers die de cultuurpaus van Nederland werd
NECROLOGIE, Peter de Waard op 13 juli '10, 00:00, bijgewerkt 13 juli '10, 11:24 (pag.7)

Tussentitel: Jessurun voerde verzelfstandiging van rijksmusea door
Het was niet de meest logische carrièrestap, zo erkent ook zijn laatste echtgenote Mariet Willinge. Kapitein der Mariniers Jan Jessurun zou de cultuurpaus van Nederland worden op achtereenvolgens de ministeries van CRM, WVC, VWS en OCM. Hij zou ruim tien jaar directeur zijn van de Rijksdienst voor Monumentenzorg en vijf jaar van de invloedrijke Raad voor Cultuur. Als iemand het gezicht was van de vierde macht in Nederland, was het Jan Jessurun.

Jessurun overleed op 26 juni in Utrecht op 76-jarige leeftijd. Hij werd geboren in een familie met een Portugees-Joodse achtergrond die de oorlog wist te overleven. In de jaren vijftig werd Jessurun marinier. Hij diende onder meer lange tijd in het toen roerige Nieuw-Guinea, waarvoor hij later nog het Herinneringskruis zou krijgen. In 1964 stapte hij over naar het bedrijfsleven. Hij werd hoofd nautische zaken bij rederij Van Ommeren – nu Vopak – in Rotterdam.

Mariet Willinge: ‘Hij had toen al een grote interesse in geschiedenis en bouwkunst. Daarnaast was hij dankzij zijn marinierscarrière een goed leider geworden die persoonlijk aandacht had voor iedereen. Maar dat hij in 1974 directeur Rijksmonumentenzorg werd, bleef een opvallende stap.’ Hier bereidde hij de centralisatie van de Monumentenzorg voor.

In 1985 werd hij plaatsvervangend directeur op het ministerie van VWC, waar hij twee jaar later hoofd van de dienst cultuur werd. Hij voerde hier de omstreden verzelfstandiging van de rijksmusea door. Van 1992 tot 1997 was hij plaatsvervangend secretaris-generaal en later secretaris-generaal op het ministerie van VWS.

In 1996 was Jessurun ook door staatssecretaris Aad Nuis benoemd tot de eerste directeur voor de Raad voor Cultuur, waarin verscheidene adviesorganisaties zoals de Raad voor de Kunst werden gebundeld. Hij had 800 miljoen gulden aan rijkssubsidies te verdelen, terwijl festivals, operagezelschappen, orkesten en muziekensembles, dans- en theatergroepen, bibliotheken, archieven, monumentenorganisaties en instellingen voor archeologie 1,9 miljard hadden aangevraagd. Jessurun raakte niet in paniek. ‘Dat er zoveel groeit en bloeit in Nederland is een aardige gedachte’, stelde hij in een interview met de Volkskrant.

Hij stond er niet om bekend dat hij iedereen naar de mond praatte. ‘In verschillende politiek controversiële zaken heb ik mijn zin gekregen, zoals het restauratiefonds en de oprichting van het Nederlands Architectuurinstituut’, stelde hij. Jessurun was ook mede-oprichter van Atana, die meer allochtonen in culturele functies wilde. ‘Het verbaast mij altijd dat we met zijn allen op vakantie gaan omdat we belangstelling hebben voor andere culturen, zoals die van Marokko en Tunesië, maar dat die belangstelling op de laatste vakantiedag weer ophoudt.’

In 2000 ging hij met pensioen, maar zijn werklust bleef. Hij zou tientallen functies in internationale, nationale en lokale culturele organisaties vervullen, waaronder het voorzitterschap van de Stichting Openstelling Paleis Soestdijk en de Stichting Beeld en Geluid. In 2008 werd slokdarmkanker bij hem geconstateerd. ‘De prognose was slecht, maar hij heeft nog anderhalf jaar kunnen leven’, aldus Willinge.

Peter de Waard
 

 

Uit Cultuur, multiculturalisme, cultuurverraad bronnen:

    Zoals uitvoeriger gedemonstreerd in Denkafwijkingen uitleg of detail kunnen multiculturalisten hun mond niet houden, en schieten ze daarbij voortdurende in de eigen voet. Hier komt een ernstig geval: Ernst Hirsch Ballin, die in zijn zendingsijver de koningin voor de voeten rijdt:


Uit: De Volkskrant, 15-03-2012, van verslaggevers Jan Hoedeman en Remco Meijer

Interview | Oud-minister van Justitie Ernst Hirsch Ballin

'Koning nodig nu vijanddenken heerst'

Woensdag verscheen van de oud-minister een publicatie over de rol en positie van het staatshoofd.

Tussentitel: Geloof, herkomst, cultuur: dat moet je allemaal niet politiseren

Politiek vijanddenken is dominant geworden in Den Haag. Dat gaat ten koste van het koningschap en de cohesie in de samenleving. Dit schrijft oud-minister van Justitie Ernst Hirsch Ballin (CDA) in zijn woensdag verschenen boek De Koning.
    Hirsch Ballin (61) is tegenwoordig hoogleraar Nederlands- en constitutioneel recht aan Tilburg University. Hij vindt dat het staatshoofd meer ruimte moet krijgen om een verbindende rol te spelen in de samenleving. Hij heeft geprobeerd, zoals hij zegt, 'zonder sweeping statements en zonder krampachtigheid' te kijken naar de rol van de koning.    ...


Red.:  Dat Hirsch Ballin een ernstig multiculturalist is, doet hij nog eens uit te doeken door alle vormen van kritiek erop te bestempelen als "vijanddenken":

  U stelt: het verbindend koningschap biedt weerstand aan de destructieve vijandschap. Legt u dat eens uit?
'Er is een sterke neiging om alles politiek te maken, alles wordt in schema's van vrienden en vijanden getrokken. Politici zijn kemphanen. Ik doel niet uitsluitend op de PVV. We praten over een politiek die niet meer accepteert dat ze maar een van de facetten van de samenleving is. Gelukkig zijn er ook partijen die zich dat wel bewust zijn.'

Hij probeert het hierin te veralgemeniseren, maar dat is natuurlijk een afleidingsmanoeuvre: het gaat hem niet om de normale politieke tegenstellingen, maar om de meest vocale ervan: die over de multiculturele samenleving. Was, bij wijze van spreken, de term "kopvoddentaks" niet gevallen, had dit interview niet in de krant gestaan.
    En deze keiharde multiculturalist houdt een pleidooi houdt voor meer invloed van de koningin. Dat doet hij natuurlijk alleen als datgene wat de koningin zegt, hem bevalt. Dus wat Ernst Hirsch Ballin hier impliciet doet, is toegeven dat de koningin een pleitbezorger van het multiculturalisme is. En hij geeft het nog bijna toe ook:

  Als u de koningin weerstand wilt laten bieden aan politiek destructieve krachten, dan staat zij toch niet meer boven de partijen?
'Dat is niet het probleem van het koningschap, maar van degene die rumoer maakt. Als de kersttoespraak van de koningin commotie veroorzaakt, komt dat niet door de toespraak, maar door diegene die er een nummer van maakt. Als je alles totaal politiek formatteert, breng je de samenleving schade toe. Geloof, herkomst, cultuur, het is van levensbelang dat niet alles wordt gepolitiseerd. En al helemaal het koningschap niet.'

Dus als de koningin een toespraak zou houden voor versterking van de nationale identiteit en zou suggereren dat dat dus buiten de Europese Unie kan, dan kan dat volstrekt niet want dat is politiek, maar als ze een toespraak houdt waarin gesuggereerd wordt dat Nederlanders extra ruimt moeten maken en extra begrip moeten kweken voor immigranten ongeacht hun onhebbelijkheden en deels regelrechte criminaliteit, dan is dat iets dat bevorderd moet worden.
    Daarmee zijn we aanbeland bij het onversneden cultuurverraad. Niet verwonderlijk voor iemand die afstamt van een migrantenvolk, en dus alles naar dit aspect toe zal praten, hoe scheef de redenaties dom ook mogen worden.

 

Uit: Denkmethodes, continuïteit, bronnen:

    Een veel in de media figurerende (ex-)politicus geeft zijn mening:


Uit: De Volkskrant, 28-03-2012, door Frans Weisglas, oud-voorzitter van de Tweede Kamer.

Koningin was neutraal

Het besluit het boven de partijen staande staatshoofd geen rol meer te laten spelen bij de kabinetsformatie is onverstandig.

Tussentitel: Na de komende verkiezingen zullen de politici weer met hangende pootjes bij de koningin aankloppen

De Tweede Kamer heeft onlangs besloten dat de koningin geen rol meer heeft bij de kabinetsformatie. Terecht hebben de VVD en de christelijke partijen tegen deze wijziging van het reglement van orde van de Kamer gestemd. ...


Red.:   Om te bepalen of die mening wat waard is, moet je even kijken naar het continuüm waarin ze gedaan is: Frans Weisglas is van joodse afkomst, en een uitgesproken voorstanders van alles aangaande immigratie en multiculturalisme. Hij is dis ook een fanatiek tegenstander van Geert Wilders en de PVV. De koningin heeft zich, met name bij kersttoespraken, ook sterk uitgesproken tegen het nationale gedachtegoed, en voor dat van internationale solidariteit, multiculturalisme en de vrijheid van internationale mobiliteit, wat mooiere woorden zijn voor migratiefundamentalisme. Bovendien heeft de koningin bij de laatste formatie zich, volgens alle objectieve waarnemers, ingespannen om de PVV buiten de regering te houden.  En op grond van die overeenkomst van standpunten, kiest Frans Weisglas dus de zijde van de koningen. Niet vanwehe haar neutraliteit, maar juist vanwege haar gebrek eraan. Hetgeen toevalligerwijs hetzelfde gebrek aan neutraliteit is als dat van Frans Weisglas, immigrantennakomeling.



De Volkskrant, 27-12-2013, column door Arnon Grunberg

Assad

In de London Review of Books schreef de onderzoeksjournalist Seymour M. Hersh over de aanval met chemische wapens nabij Damascus op 21 augustus. Volgens het Westen was die uitgevoerd door Assad. Hersh twijfelt.
    Amerika heeft sensoren op de grond in Syrië om vroegtijdig op de hoogte te zijn van een aanval met chemische wapens. In het verleden bleek dat deze sensoren goed werken. Op 21 augustus gingen ze echter niet af. Daarbij komt dat Amerika vermoedelijk al enige tijd Assad en zijn vertrouwelingen niet kan afluisteren.
    Obama's verstandige besluit om Syrië niet aan te vallen zou ermee te maken kunnen hebben dat het bewijs tegen Assad niet waterdicht was. En volgens Amerikaanse spionagediensten is Al Nusra, een aan Al Qaida gelieerde beweging die Assad bestrijdt, in staat chemische wapens te produceren.
    Hersh concludeert dat Assads chemische wapens niet de enige in Syrië zijn die moeten worden ontmanteld.



De Volkskrant, 10-02-2014, column door Arnon Grunberg

'Deep state'

In de herfst van 1977 pleegden in de gevangenis Stammheim Andreas Baader en Gudrun Ensslin, kopstukken van de RAF, zelfmoord. Waarschijnlijk zijn de gevangenen in hun gevangenis afgeluisterd door de Grenzschutzgruppe Fernmeldewesen, een spionagedienst die zich onttrok aan elke parlementaire controle.
    In elke staat bevindt zich een zogenaamde 'deep state' - in de ene staat wat meer dan in de andere. Dat de National SIGINT Organisatie, een spionagedienst van AIVD en MIVD, zich onttrekt aan parlementaire controle moet niemand verbazen - ik sluit niet uit dat de diensten bepaalde informatie niet met de minister delen.
    Het spektakel van de democratie kan met des te meer overtuigingskracht voor het voetlicht worden gebracht als de verantwoordelijke minister zelf niet beseft dat hij onvolledige of onjuiste informatie verstrekt.
    Laat de heer Plasterk zijn rol verder spelen, al was het maar om te voorkomen dat hij weer columns gaat schrijven voor de Volkskrant.



De Volkskrant, 13-02-2014, column door Arnon Grunberg

Achtervolgingswaanzin

Zowel Martin Sommer als Marcel van Dam meent in de Volkskrant van donderdag dat Plasterk had moeten aftreden omdat hij heeft gelogen. Ach, als de heer Plasterk nou een eigen staatsburger in Jemen door een drone had laten elimineren - iets wat Obama heeft gedaan - zou ik zeggen: misschien kunnen we het over aftreden gaan hebben.
    Het werkelijke probleem is dat politici en volk geobsedeerd zijn door veiligheid, waardoor voortdurend met wederzijdse instemming rechten van het individu met voeten worden getreden. Denk aan de behandeling van de waxinelichthoudergooier. En iedereen die vliegt wordt, daarover zijn de experts het eens, aan overbodige controles onderworpen.
    Na 9/11 is in Amerika Homeland Security geboren. In Nederland heette het ministerie van Justitie vanaf Rutte I opeens ministerie van Veiligheid en Justitie.
    Veel overheden lijden aan achtervolgingswaanzin. Die ziekte valt niet te bestrijden zolang de burgers tevreden zijn met hun eigen paranoia.



Uit: De Volkskrant, 10-05-2014, column door Olaf Tempelman

Een boek voor...

Olaf Stuger demonstreerde in 2006 tegen Wilders, maar staat in 2014 op de Europese lijst van de PVV. Hoe dat kan, leert Why We Hate Politics van Colin Hay.

Met naamgenoten is het altijd makkelijk sympathiseren. Ik ben een fan van Volkskrant-correspondent Olaf Koens ...



Uit: De Volkskrant, 13-05-2014, column door Arnon Grunberg

Referendum

Olaf Koens noemde maandag in de Volkskrant het referendum dat in het oosten van Oekraïne werd gehouden een 'doe-het-zelfreferendum'. De president van Oekraïne noemde het 'een farce' en de Süddeutsche Zeitung sprak van 'een niet te overtreffen absurditeit'. ...
    In The New York Review of Books constateerde Tim Judah dat ook in het oosten van Oekraïne de klassenstrijd een grote rol speelt. Ruwweg is de middenklasse voor Kiev, de arbeidersklasse voor Poetin.    ...


Red.:   Judah: ook Joods


Naar Cultuur, gelijkheid  , Westerse organisatie  , Sociologie lijst  , Sociologie overzicht  , of site home  .