WERELD & DENKEN
 
 

Bronnen bij Culturele gelijkheid, joods: macht

.2010


Houding tegenover macht. Jahweh, Abraham: knipmessen, kruiperig Al dat gebuig. Typisch Midden-Oosten. semieten

Elitarisme Grunberg

Het meest illustratief is de houding in meer dagelijkse, praktische, situaties. In Nederland aan de orde kwam, na twee gevallen van zelfmoord door kinderen, het onderlinge pesten door kinderen. Pesten is een simpel proces: het de bepaling van de machtsverhoudingen binnen de groep. Wie mag pesten is de baas, zij  meelopers zijn de lakeien, en de gepesten zijn de onderdanen. Gewoon een voorloper van de grote-mensenmaatschappij dus.
    Binnen de Nederlandse politie-correctheid is er o ver deze kwestie verwarring. aan de ene kant heeft een neiging de zwakke te steunen, hoewel het hier een stuk minder is omdat het geen kleurtje heeft, en aan de andere kant zijn de pesters het soort verbaal handige mensen die ze zelf ook zijn. Waarbij voor het linker deel geldt dat ze  een raar soort sympathie voor slechtheid hebben, en aan de rechterkant dat men doodgewoon zelf slecht is.
    In dit alles kwam er, toen de meeste aandacht alweer voorbij was, een geluid uit de joodse cultuur, van Iki Freud, psycholoog-psychotherapeut, Amsterdam. De zich op een ongekend openlijke manier achter de pesters schaarde. Waarbij vooral interessant is de argument die daarvoor gebruikt werden. Merk daarbij van tevoren op, dat pesten een redelijk algemeen verschijnsel is, en dat zowel daders als slachtoffers dus geen extreme afwijkingen van gemiddeld mensen kunnen zijn. In alle capaciteiten. Het min of meer een probleem van gewone mensen.
    Hier is het stuk en de analyse:


Uit: De Volkskrant, 02-03-2013, ingezonden brief van Iki Freud, psycholoog-psychotherapeut, Amsterdam

Pesten

Wat moeten we doen om het pesten op scholen de kop in te drukken? Het is bij kinderen niet veel anders dan bij dieren: de zwakste kip in de kippenren wordt aangevallen en gepikt tot die bezwijkt. ...


Red.:   Stelling 1: Mensen zijn in sociaal gedrag net als kippen. Als feit natuurlijk zo dicht bij volkomen onjuist dat het verschil verwaarloosbaar is. Als filosofie is het doodgewoon een andere formulering van "het recht van de sterkte" en "De wet van de jungle". Datgene wat in wat nu bekend is als het neoliberalisme. Het is een vorm van ontmenselijking. Kippen mag je zonder al te veel omhaal afslachten. Dus deze stelling doorgetrokken was wat Hitler deed doodnormaal: hij slachtte als pester de mindere kippen af.
    Dit soort walgelijkheid is de centrale leerstelling van de joodse cultuur: "Het rechte van de sterkste". Freud gaat het nader uitwerken voor dit specifieke geval. Op zeer illustratieve wijze:

  Het plan om de kinderen die pesten empathie bij te brengen is nobel, maar zal onvoldoende helpen.

Dit gaat er van uit dat pesters een ander soort kinderen zijn dan gepesten. Want als pesters niet veranderd kunnen worden, kunne gepesten dat ook niet. dat hadden we namelijk op grond van de veelvoorkomendheid van het verschijnsel al opgemerkt: het zijn geen extreme gevallen en er zijn geen extreme verschillen. Je zou hier met hetzelfde aplomb kunnen beweren:
  Het plan om de kinderen die gepest worden weerbaarheid bij te brengen is nobel, maar zal onvoldoende helpen.

En toch is dat laatste wat Iki Freud gaat voorstellen.
    Deze aplomb stelling van Iki Freud is dus onzin. Toch heeft ze het voor haar zekere idee dat ze de pesters niet van hun gedrag gaat afhelpen. De meest voor de hand liggende optie is dan, dat ze de pesters niet van hun gedrag af wil helpen. Dat ze kiest voor de pesters.
    De volgende zin geeft uitkomst:
  Helaas is het gepeste kind tevens zelf de aanleiding, en daar moet dan ook in de eerste plaats de oplossing gezocht worden.

Juist. ook dit is natuurlijk een volkomen aplomb stelling die weer met het grootste gemak omgedraaid kan worden:
  Helaas is het pestende kind tevens zelf de aanleiding, en daar moet dan ook in de eerste plaats de oplossing gezocht worden.

Een aanleiding die zit in het pestende karakter van het kind.
    het arguemtn hiervoor
  Wie zich zwak en kwetsbaar opstelt, wordt te grazen genomen.

Daar is het recht van de sterkste weer. Die joden hebben zich gewoon te zwak opgesteld ten opzichte van Hitler, en zijn te grazen genomen. Niets aan te doen. Treuren is overbodig. Afschaffen die holocaust-herdenkingen.
    Kijk maar:
  Dat is niet alleen het geval bij kinderen, onder volwassenen geldt hetzelfde.

En niet alleen pesten volwassenen elkaar onderling, ze doen nog veel meer:   
  ... Zwakheid roept onwillekeurig sadisme op.

Stap 1.
  ... Zwakheid roept onwillekeurig sadisme op.
De masochist vindt altijd een sadist op zijn pad.

Stap 2.
  ... Zwakheid roept onwillekeurig sadisme op.
De masochist vindt altijd een sadist op zijn pad.
    Het menselijk sadisme is onuitroeibaar.

Stap 3.
  ... Zwakheid roept onwillekeurig sadisme op.
De masochist vindt altijd een sadist op zijn pad.
    Het menselijk sadisme is onuitroeibaar. Kwellen, martelen, oorlog voeren en moorden is voor volwassenen een opwindende bezigheid.

Stap 4.
    En zo hebben veelvoorkomend gedrag op het schoolplein gelijkgesteld aan een extreme afwijking.
    Typisch joods. Merk de vrijwel volkomen gelijkenis het de schrijfstijl, het formuleren, het soort redenaties, en de ideologie van Arnon Grunberg => . Natuurlijk zijn en denken niet alle joden zo, maar dit is de kern, het lichtende voorbeeld, het baken in de cultuur en haar "voortgang" (in het denken in "Het recht van de sterkste" zit natuurlijk geen enkele vooruitgang, alleen voortgang; daarom bestaat de cultuur ook al 8000 jaar).
    Met dus als aan de buitenkant het meest typerende kenmerk om alles meteen naar het meest extreme te trekken. Niet naar zwart en wit, maar naar het kolendiepste zwart waar alle licht in verdwijnt, tot het meest oogverblinde wit waarin de lichtflits van een atoombom wordt gereflecteerd. Van kinderpesten naar sadisme.
    In de woorden van Iki Freud, na het schilderen van sadisme en masochisme:
  En zo is pesten dat voor kinderen.

Niets meer dat de zoveelste vorm van poneren, natuurlijk.
    Maar hierop volgde toch een argument:
  Lees er Lord of the Flies op na, een roman van William Golding, over een groepje jongens dat op een onbewoond eiland moet zien te overleven. Het onbeholpen jongetje met de bril wordt het slachtoffer van pesterijen tot hij het loodje legt.

Juist ja. Een in het geheim gestoorde man schrijft zijn geheime stoornis op in een boek, en dat boek met de geheime stoornis van een man is dan een richtlijn voor het omgaan met pesters. Merk in dit verband ook op dat waar als automatisch geschreven wordt dat Golding van christelijke huize is, er tegengeluiden zijn die claimen dat hij joods is uitleg of detail uitleg of detail . Merk ook op de korte en adequate omschrijving in de eerste referentie:
  William Golding's popular theme that man is, and always has been, essentially evil by nature is apparent in many of his works.

Een zeer passende bron dus om aan te halen als het over pesten gaat. Maar dan natuurlijk met de omgekeerde conclusie: dat je die pester moet aanpakken, en, in het meest extreme geval, de pester een kopje kleiner moet maken en niet de gepeste.
    Maar in het joodse denken ligt de keuze anders:
  Wat is de meest effectieve aanpak om pesten te bestrijden? Het ter verantwoording roepen van de pestkoppen helpt weinig en alleen tijdelijk. Weerbaarheidstraining voor de gepeste kinderen vergt helaas meer tijd en vaardigheid, maar is ook effectiever.

En weer met dezelfde retorische argumenten:
  Zorg dat de zorgenkindjes zich neer bewust worden van hun houding.

Stap 1.
  Zorg dat de zorgenkindjes zich neer bewust worden van hun houding. Zorg dat ze zich realiseren wat hun onzekerheid in de ander teweegbrengt.

Stap 2.
  Zorg dat de zorgenkindjes zich neer bewust worden van hun houding. Zorg dat ze zich realiseren wat hun onzekerheid in de ander teweegbrengt. Leer ze om de slachtofferrol te vermijden en zich weerbaarder op te stellen.

Stap 3. Herhaling, herhaling, herhaling.
    Let overigens nog eens extra op de tweede:
  Zorg dat ze zich realiseren wat hun onzekerheid in de ander teweegbrengt.

Een laatste en volkomen sluitend makend bewijs van de stelling: in het joodse denken ligt de sympathie bij de sterkste. En wordt het slachtoffer aangesproken op zijn effecten op de dader. Arnon Grunberg vindt dat de lagere tweederde van de maatschappij dankbaar moet zijn voor de diefstal gepleegd door de hoogste derde (Grunberg denkt in hoog en laag en elite en plebs), en spreekt ze er op aan dat ze de hoogste derde daarbij een slecht gevoel bezorgen.




Naar Cultuur, gelijkheid  , Westerse organisatie  , Sociologie lijst  , Sociologie overzicht  , of site home  .