De Volkskrant, 26-02-2012, door David Barnouw,  werkzaam bij het Nederlands Instituu voor Oorlogsdocumentatie .2010

Hulpverlening aan de vijand blijft foute keuze
 
Over de moorddadigheid van de Nederlandse hand-langers van de Duitsers lees je niets in de Zwarte Canon.


Geen Boekenweek zonder thema en dit keer was dat 'Gouden tijden, zwarte bladzijden'. Van de hand van Chris van der Heijden verscheen Zwarte canon, over de schaduwzijde van de geschiedenis, een weerwoord op de 'officiële' canon van de vaderlandse geschiedenis, want die 'werpt vals licht' op die geschiedenis.

Aan het einde van de 20ste eeuw werd het idee sterker dat NSB'ers en andere landverraders of politieke delinquenten niet alleen dader waren geweest, maar ook slachtoffer. Over dat laatste wil ik kort zijn; zij waren inderdaad óók slachtoffer, namelijk slachtoffer van hun eigen keuze. Ze werden lid van een nationaal-socialistische partij die Hitler als groot voorbeeld zag, die al vóór de oorlog een antisemitische koers voer en die een geüniformeerde afdeling had, de WA, die tegenstanders afroste. Niemand, maar dan ook niemand had hen gedwongen tot die keuze. Argumenten zoals 'de verstarde Nederlandse partijenstructuur moest doorbroken worden' en 'er heerste een economische crisis' nemen het feit niet weg dat ze vrijwillig lid zijn geworden. Dat de NSB en haar leden én anderen zich na mei 1940 schaarden achter degenen die Nederland gewelddadig hadden bezet en van alle democratische rechten hadden ontdaan en een Jodenvervolging inzetten, was ook vrijwillig; niemand dwong hen daartoe.

Het lijkt mij bij uitstek een zwarte bladzijde in de Nederlandse geschiedenis dat Nederlanders, vaak NSB'ers, maar niet uitsluitend, Joden aangaven die ondergedoken zaten, buren aangaven die naar de Engelse, dus verboden, radio luisterden, als kampbewakers optraden of zij aan zij met de Duitsers tegen de bevrijders vochten. Ik sloeg daarom geïnteresseerd het boek van Van der Heijden open. Natuurlijk, bij elke canon moet gekozen worden en je zou rond de Tachtigjarige Oorlog gekozen kunnen hebben voor de door Alva opgerichte Raad van Beroerte met meer dan duizend uitgevoerde doodvonnissen. Van der Heijden kiest voor de zeventien martelaren van Gorcum, wellicht omdat Alva een Spanjaard was, maar de meeste rechters van bovenstaande 'Bloedraad' waren toch echt Nederlander.

In de paragraaf 'Omgang met de Joodse landgenoten' schrijft Van der Heijden dat 'de Nederlandse omgang met de Shoa ingewikkeld is'. Maar over de terroristische en moorddadige omgang van de Nederlandse handlangers van de Duitsers lees je niets; merkwaardig, want zo ingewikkeld zijn die feiten niet.

In de volgende paragraaf, 'Naoorlogse kampen en moffenmeiden', kom je niet te weten dat in die kampen vermoedelijke daders werden opgesloten. Er waren na de oorlog interneringskampen ingericht, omdat de gevangenissen te klein waren om de velen die zich ernstig misdragen hadden tijdens de Duitse bezetting, te kunnen opsluiten. Dat er velen ten onrechte zijn opgepakt en dat zich 'her en der taferelen hebben afgespeeld die het nieuwe, vrije, democratische Nederland onwaardig waren', is een feit en al veel langer bekend. Geen weldenkend mens zal het kaalknippen van 'Moffenmeiden' meer verdedigen. Om evenwel over 'schending van mensenrechten' te spreken, zonder het woord 'daders' in de mond te nemen, is een keuze van de schrijver, maar wel een foute keuze.

Wellicht komt die voort uit het feit dat Van der Heijden denkt dat er één onwrikbaar geschiedbeeld van de Duitse bezetting bestaat. Hij citeert Hermann von der Dunk: 'De basisconsensus ten aanzien van 'goed' en 'fout' (in de oorlog) is sedert 1945 onveranderd gebleven omdat deze basisconsensus tevens het geestelijk fundament vormt van de hedendaagse democratie in Nederland en heel het Westen.' Von der Dunk heeft mijns inziens gelijk; er is een basisconsensus van 'goed' en 'fout', of het nu tijdens of na de oorlog is. Over 'goed' en 'fout' wordt al decennia lang gediscussieerd, met name of je met die begrippen alléén de bezettingsgeschiedenis kunt duiden of begrijpen. En natuurlijk kan dat niet, geschiedenis zit veel ingewikkelder in elkaar. Maar het zal, naar ik hopen mag, een basisconsensus blijven dat 'hulpverlening aan de vijand', in welke vorm dan ook, een foute keuze is geweest.



IRP:   neoliberalisme is de vijand, en joden maken een foute keuze door steun aan deze vijand



Naar Wetenschap en religie , Wetenschap lijst , Wetenschap overzicht , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]