De Volkskrant, 10-11-2014, van correspondent Patrick van IJzendoorn
.2009

Britse sociaal-democraten hebben genoeg van publicitair en inhoudelijk geblunder Miliband

Dagen Labour-leider lijken geteld


De Britse Labour-oppositie is, een half jaar voor de parlementsverkiezingen, met een verkiezingsoffensief begonnen. Niet tegen de regering, maar tegen haar eigen leider. Zeker twintig leden van het schaduwkabinet, meldt The Observer, zijn bereid het vertrouwen op te zeggen in Ed Miliband.

Hij is zo impopulair dat de sociaal-democraten, die normaal gesproken zeer loyaal zijn tegenover hun leiders, zich opmaken voor een coup. De Tories zien het met lede ogen aan. Voor hen is Miliband een electorale goudmijn.

Het was rond lunchtijd, op een voorjaarsdag eerder dit jaar, dat Ed Miliband een rampzalige beslissing nam. In een Londens cafetaria bestelde hij een sandwich met spek. Aan tafel met twee zwevende kiezers en gadegeslagen door journalisten, ontspon zich een worstelpartij met dit arbeideristische middaggerecht. Stukken brood vielen neer en ketchup droop lang zijn kin. Miliband keek gepijnigd. Zijn spindoctoren ook. Na enkele happen verlosten ze hun baas uit diens lijdensweg, maar het kwaad was al geschied.

De foto van dit tafereel kreeg een iconische waarde, temeer omdat deze het beeld bevestigde dat de Britten koesteren van de 44-jarige politicus: een wereldvreemd groentje. Vier jaar nadat hij zijn oudere broer had verslagen in de strijd om het leiderschap grenst het idee dat Miliband ooit de sleutels van Downing Street zou krijgen nog steeds aan het ondenkbare. In Schotland vaagt de SNP Labour weg, in arbeidersbuurten knabbelt UKIP aan de rode stem en in de welvarende gebieden heersen de Tories. Zeker honderd leden van de Labour-fractie zien liever dat hij vandaag dan morgen opstapt.

De beeldvorming omtrent Miliband, ooit een bekwame minister van Milieu, is nooit gunstig geweest. Dat heeft niet alleen te maken met zijn wat nerdige uiterlijk en talent om elk fotomoment te laten verzanden in een episode van The Funniest Home Videos, maar ook met een gebrek aan inhoud. Symbolisch was een goedbedoeld initiatief tijdens zijn eerste partijcongres. Hij deelde een politiek pamflet uit met 35 lege A4'tjes. Het idee was dat partijleden die zelf mochten invullen, maar voor tegenstanders was deze leegte een schot voor open doel.

Nog steeds lijkt Miliband niet te weten wat hij precies wil, behalve macht. Bij het ene partijcongres grijpt hij terug op de One Nation-filosofie van de Conservatieve, Victoriaanse premier Benjamin Disraeli en een jaar later opent hij, indachtig zijn marxistische vader Ralph, een klassenstrijd. Bij zijn meest recente congrestoespraak verraste bij vriend en vijand door geen gewag te maken van de twee belangrijkste politieke onderwerpen: de staatsschuld en immigratie.

De enige constante is zijn klacht over het koopkrachtplaatje voor de gemiddelde kiezer. Zijn verhaal is dat het economische herstel vooral ten goede komt aan de rijken. Daarbij praat hij over de gewone man als slachtoffer van de Conservatieve hardvochtigheid, het bedrijfsleven en de tabloids. In het linkse weekblad The New Statesman schreef Jason Cowley: 'Hij begrijpt de materiële verlangens van de lagere middenklasse niet (...) Voor hem is politiek een seminar over filosofie, politiek en economie.'


Cowley wees op nog een ander manco: Miliband heeft geen authentiek, persoonlijk verhaal te vertellen, zoals de kruideniersdochter Margaret Thatcher dat bijvoorbeeld wel had. Miliband is een typische carrièrepoliticus, eentje die nooit een leven buiten de (universiteits)politiek heeft gehad. Partijcoryfee Alan Johnson, een voormalige postbode, zei onlangs dat Miliband eigenlijk drie jaar het leger in had moeten gaan om wat levenservaring op te doen. De naam van de beminnelijke Johnson (64) valt steeds vaker als mogelijk opvolger van Miliband.





IRP: 


Naar PVV  , Politiek lijst , Politiek & Media overzicht , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]