De Volkskrant, 23-07-2016, door Caroline Lo Galbo .2010

'Tegenslag is mijn leermeester'

CoolCat-baas Roland Kahn (64) greep naast V&D. Wel kocht hij de merknaam. Een gesprek over zijn vader, zijn woede-aanvallen en zijn Joodse identiteit. 'Ik heb geen verstand van mode, wel van handel.'.


Tussentitel: Zonder de bank was er weinig mogelijk. Onder tijdsdruk proberen alle partijen je ballen eraf te draaien
Als ondernemer ben je altijd aan het vechten, dat is leuk
Ik doe dit vak vanuit mijn liefde voor mensen


Dertig jaar lang werd Roland Kahn achtervolgd door een nachtmerrie waarin hij in een rolstoel eindigde. Hij had als jongetje zijn opa na een beroerte in een rolstoel zien belanden, totaal afhankelijk van andermans hulp. 'Dat heeft een enorme indruk op me gemaakt', zegt Roland Kahn (64). 'Mijn opa was succesvol als stoffenleverancier geweest en heel groot. Wel één meter tachtig, nou, dat is in onze familie groot. Die grote, joodse reus kon ineens niets meer. Niemand mocht aan hem komen, alleen mijn oma. Dan zag ik dat kleine vrouwtje met al haar kracht die rolstoel met opa erin naar de wc duwen.'

Afhankelijkheid was lang zijn 'grote angst' en daarom besloot Roland Kahn al jong zijn lot in eigen hand te nemen. Zonder opleiding bouwde hij zijn internationale mode-imperium op. Inmiddels kleedt hij een groot deel van het land: CoolCat voor de tieners, America Today voor de studenten, MS Mode voor dames van middelbare leeftijd met een maatje meer en Sapph voor vrouwen die graag gehuld gaan in verleidelijke lingerie; samen goed voor een jaarlijkse omzet van 500 miljoen euro. Zijn eigen vermogen wordt geschat op een kwart miljard euro, mede door zijn vastgoed.

'Niet slecht voor een recalcitrant mannetje zonder opleiding hè?', zegt Kahn. Hij is net terug van een weekendje Rome met zijn verloofde Jasmine Surer (34). Honderduit pratend zwiert hij door zijn hoofdkantoor, een enorme blokkendoos in Diemen-Zuid. Hij snelt het trappenhuis in en uit, langs de dames van MS Mode en kledingrekken vol kant en jeans, langs de jonge werknemers van CoolCat die hem van achter hun iMacs ontspannen begroeten. De rondleiding eindigt in zijn kantoor, na een kijkje in de fitnessruimte en de bar. Kwiek gaat hij achter zijn tafel zitten.

Zijn droom om de V&D-warenhuizen aan zijn imperium toe te voegen ging begin dit jaar in rook op. Maar onlangs sloeg hij alsnog zijn slag: hij kocht met zijn zakenpartners V&D online inclusief alle merkrechten, domeinnamen en andere intellectuele eigendomsrechten. Ze willen de webwinkel van het nieuwe V&D zo snel mogelijk lanceren.



Wat heeft u toch met V&D? In 2010 bood u nog 1 euro voor V&D.

'Ik laat me drijven door mijn commerciële instinct. V&D is een sterk merk met een geweldige historie. Toen we de merkrechten hadden gekocht hing iedereen, van Pauw tot RTL Late Night, aan de telefoon. V&D houdt de gemoederen bezig. Ik geloof in clicks and bricks: in stenen winkels én online aankopen. Daarmee heb je het beste van twee werelden, kijk maar naar het extreme succes van H&M en Zara. Nu we alle merknamen hebben gekocht kunnen we theoretisch ook weer V&D-winkels openen, en de V&D School Campus waar je als scholier altijd je kaftpapier en agenda kocht... It's only the beginning!'



Baalt u nog dat de doorstart van V&D destijds niet doorging?

'Nee, dat gevoel was ik snel kwijt. Ik heb er toen even verschrikkelijk de pest over in gehad en mijn cardiomachine stuk getrapt. Ik moest mijn agressie kwijt. Maar ik kijk liever naar wat goed gaat.'


Had u fantasieën over hoe u het warenhuis nieuw leven ging inblazen?

'Natuurlijk, het begint allemaal met mijn fantasie, een droom. Ik zag al groot RK op de pui staan.' Schaterlacht. 'Nee, dat is een grapje. Maar ik zag het helemaal voor me. Er zou een kinderparadijs komen met speelgoed in alle denkbare materialen, met poppen die je als glamourprinses zou kunnen aankleden. Kinderen zijn het nieuwe statussymbool, ouders geven er een fortuin aan uit. Ik wilde van het warenhuis weer een beleving maken zoals ik dat gewend was van de Bijenkorf, waar ik op mijn 17de begon als de leerling van de assistent van de inkoper van onder meer grammofoonplaten. Ik had mijn dromen in financiële plannen omgezet en laten doorrekenen door specialisten. Het leek haalbaar.'



Wat ging er mis?

'Alles. Ik moest overeenstemming zien te bereiken met de curatoren, mijn huisbank ING en de eigenaren van 45 V&D-panden die ik wilde hebben. Maar er waren te veel belangen en er was te weinig tijd. De media waren vooral bezig strijd te creëren tussen Hudson Bay en ons: wie gaat het worden? De bank vreesde dat ik te veel hooi op mijn vork nam en wilde er een tweede topondernemer bij. Die moest éven aanschuiven, snel in mijn verhaal gaan geloven en dan gaan samenwerken met een eigenwijs als ik. Minister Kamp van Economische Zaken deed zijn best te onderzoeken of de overheid een eventuele doorstart kon steunen, maar zonder medewerking van de bank was er weinig mogelijk. Onder tijdsdruk proberen alle partijen je ballen eraf te draaien en er zo veel mogelijk uit te slepen. Het leek alsof ik de enige was die dit wilde en iedereen me tegenwerkte.'

Drie weken lang verkeerde Kahn in een 'vechtstand'. Slapen deed hij niet, de adrenaline raasde door zijn lijf. Hij kwam nauwelijks thuis. Toen zijn 3-jarige dochtertje Nevine op een avond met haar handjes langs zijn gezicht streek en zei: 'Papa, ik heb je zo gemist', brak hij. Het was de druppel. 'Het vergde te veel van me. Ik kon niet anders dan de stekker eruit trekken. De overname was te riskant. Het was de dood of de gladiolen. Als ondernemer ben je altijd aan het vechten, dat is leuk. Ik ben natuurlijk ook gewoon een street cat. Win ik niet linksom, dan rechtsom. En lig ik op de grond, dan nog geef ik niet op. Maar het moet wel ergens toe leiden.'



De vechtstand is hem vertrouwd, vertelt hij. Het was altijd Roland tegen de wereld. 'Ik was als kind een recalcitrant opdondertje dat zich moest waarmaken: klein, iel, bepaald geen sportheld. Ik werd gepest op de middelbare school in Amsterdam-Zuid, maar een slachtoffer heb ik me nooit gevoeld. Fysiek was ik niet de sterkste, mentaal wel. Als iemand me te grazen wilde nemen, kleineerde ik 'm tot op het bot. Ik wist feilloos waar ik het mes er mentaal het diepst in kon steken. Nog steeds ben ik een enorme pestkop, ik vind treiteren heerlijk en houd van scherpe humor.'

Ook met zijn vader was het een voortdurende strijd. 'Mijn vader had weinig vertrouwen in me en sprak altijd negatief over me. Hij had een tik van de oorlog meegekregen en was een fantast zonder enige realiteitszin. Zo verzon hij dat hij een verzetsheld was, doof geworden toen nazi Klaus Barbie hem hardhandig arresteerde.

Allemaal onzin, zei mijn oma, en die doofheid kwam gewoon door een hersenvliesontsteking. Voor de buitenwereld wist hij de schijn lang op te houden met zijn mooie praatjes en maatpakken, maar ik confronteerde hem met zijn verzinsels. Dan kregen we enorme ruzies. Als ik zijn fantasie doorprikte, werd hij gewelddadig. Hij zag mij als zijn concurrent.'



Was u bang voor uw vaders losse handjes?

'Natuurlijk. Maar ik heb me nooit door angst laten verlammen.'

Op een dag, hij was 16, kwam er een man aan de deur: of Roland zijn bromfiets wilde inleveren. Zijn vader had die nog steeds niet afbetaald. 'Ik schaamde me zo', zegt Kahn. 'Tot die dag was geld geen issue geweest maar het bleek ineens op. Het confectieatelier dat mijn vader van zijn schoonvader had overgenomen was failliet.' Kahn werkte heel de zomer in een boekbinderij om zijn bromfiets terug te kunnen kopen. 'Zo'n gezichtsverlies wil je op die leeftijd niet meemaken.'

Intussen leidde het faillisement tot grote spanningen thuis. Een hels jaar 'volgens de wet van Murphy' volgde: zijn vader liet het gezin in de steek en begon een nieuw gezin, 'een schok'. Zijn moeder had het er erg moeilijk mee. Zijn opa, 'mijn steunpilaar', overleed. Zelf werd hij van de derde middelbare school getrapt vanwege zijn recalcitrante gedrag.

Kahn pauzeert en begint ineens te grijnzen. 'Weet je wat nu zo leuk is? Hoe meer het tegenzit, hoe strijdlustiger ik word. En hoe minder mensen in mij geloven, hoe meer ik in mezelf geloof. Mijn vader heeft onbewust een gevoelige snaar geraakt; door zo negatief over me te zijn, wakkerde hij mijn strijdlust aan. Ik had al jong de fantasie om een succes van mezelf te maken, net als mijn opa's. Dus toen iedereen riep dat het allemaal ellendig was, verkondigde ik: ik word een grote winkelier met twaalf winkels. Iedereen lachte me uit, behalve mijn moeder, mijn eeuwige steun.'



Kahn dacht toen al aan een kledingmerk voor jongeren met weinig geld, zodat ze er toch bij konden horen. If you can dream it, you can do it, werd later zijn devies. Hij gelooft heilig in Het Geheim, een levensfilosofie geformuleerd door Rhonda Byrne met aanhangers als Oprah Winfrey en Larry King. De filosofie gaat uit van de wet van de aantrekking: positief denken is de sleutel tot geluk, gezondheid en geld; gedachten hebben krachten. Kahn: 'Je moet je droom visualiseren, uitspreken en doen. Dan komt die uit.'

Kahn komt uit een welgestelde textielfamilie met twee joodse grootvaders, selfmade mannen met een ongebreidelde levensvreugde; 'mijn helden'. Opa Mendelssohn van moederskant was Duits. Hij had in 1932 een grote rokken- en blousesfabriek en kwam naar Nederland toen Hitler daar aan de macht kwam. Hier begon hij opnieuw. Tijdens de oorlog dook hij onder om daarna wéér opnieuw te beginnen. 'Eigenlijk had hij naar Amerika willen gaan', zegt Kahn. 'Hij voelde aan dat het misging in Europa. Maar de rest van de familie vertrouwde op een goede afloop, dus ze bleven. Dat hebben ze geweten, want ze zijn allemaal vermoord. Na de oorlog waren van zijn familie alleen nog de vrouw van een broer en een neef over.'

Zijn Franse opa Kahn kwam in 1920 vanuit de Elzas naar Nederland. Daar zette hij een handel als stoffenleverancier op en trouwde hij met Rolands oma. Zijn gezin overleefde de oorlog dankzij zijn zakenpartners in Lyon, rijke katholieke families die lijntjes hadden met het Vaticaan. Ze vroegen hem in 1939 naar Lyon te verhuizen, waar hij een katholieke identiteit kreeg. 'Wat er precies is gebeurd, weet ik niet', zegt Kahn. 'Niemand sprak thuis over de oorlog.' Zelf is hij er kort over. Hij heeft zijn moeders levensverhaal pas gelezen nadat ze het voor zijn tweeling Joshua en Jonathan op papier had gezet toen ze 9 waren. 'Het leek een beetje op Schindler's List. Het ging pas voor me leven toen ik die film zag. Ik heb nooit de behoefte gehad er verder in te duiken. Ik kijk liever vooruit. Uiteindelijk prevaleert het goede.'



Liefde voor mensen

Al jong trad Kahn in de voetsporen van zijn opa's. Hij ging op zijn 15de in een piepkleine Amsterdams boetiek werken, waar hij werd gegrepen door het vak. Smaak kon hem toen al niet schelen. 'Wilde iemand een lila hemd en gele sokken, prima. Zolang ze maar met een big smile de winkel uitliepen, dat vond ik kicken. Ik verkocht dingen die de straatstenen niet wilden maar waar die ene klant toevallig wel voor viel. Dat is ondernemerschap: goed luisteren naar wat mensen willen en ze het geven. Ik doe dit vak vanuit mijn liefde voor mensen.'

Na zes jaar bij de Bijenkorf - hij was inmiddels assistent-inkoopleider - nam hij ontslag om zelfstandig ondernemer te worden. 'Ik dacht: ik ben geschikter als klein baasje dan als grote knecht. It's now or never. Ik wist het altijd beter dan de rest.' Knipoog: 'Nog steeds trouwens.'

In 1976 begon hij zijn eerste winkeltje, Privé. In 1979 opende hij zijn eerste CoolCat, als concurrent van Salty Dog, een Amerikaans streetwear-merk voor tieners. 'CoolCat was het meest sociale kledingmerk ooit', zegt Kahn. 'Vanaf dat moment kon elke tiener er leuk uitzien voor weinig geld. Het gaat niet om goede smaak. Ik heb geen verstand van mode, wel van handel. Of kleding mooi is, daarmee ben ik niet bezig.'



Heeft u ook fouten gemaakt?

'Natuurlijk. Tegenslagen zijn mijn belangrijkste leermeersters, door pijn kun je groeien. Ik ben twee keer bijna failliet gegaan. De eerste keer was begin jaren tachtig. Dat kwam niet door de crisis, het komt altijd door jezelf. Ik was te optimistisch en opportunistisch. We hadden drie CoolCat-winkels in drie maanden tijd geopend en kochten te duur in. Ik was 27, maar had de bloeddruk van een 60-jarige.'


Wat leerde u?

'Ik leerde hulp vragen. Op advies van mijn huurbaas heb ik alle kleding met hoge kortingen weggedaan, zodat ik weer liquide was. In 1993 ging ik weer bijna op mijn bek. Ik was het vastgoed in gegaan en verloor mijn winkels uit het oog. Ik opende winkels op verkeerde locaties en raakte het contact met klanten kwijt. Mijn medewerkers voelden zich belabberd, dat heb ik me aangetrokken. Ik heb ze tijdens een bijeenkomst mijn excuses aangeboden. Mijn medewerkers zijn als familie.'



Wat is uw achilleshiel?

Resoluut: 'Mijn woede. Als ik boos ben, ben ik écht boos.'

Kahn is berucht om zijn vurige temperament en kan zo tekeer gaan dat mensen ervan schrikken. 'Ik ben een waterdraak', zegt hij trots. Een waterdraak is volgens de Chinese astrologie, waarin hij gelooft, voor succes geboren. Het is een hartstochtelijk wezen met een onwaarschijnlijke ambitie. 'Ik heb geen talent voor tact', zegt hij. 'Als ik boos ben, spuug ik vuur. Dat is mijn zwakke kant. Daarna moet ik de relatie repareren en mijn excuses aanbieden. De inhoud klopte wel, zeg ik dan, maar de toon was niet goed. Ik werk er al lang aan.'

Toen hij tegen de 40 liep volgde hij een 'inner child-therapie', waarin hij terugkeek op zijn kindertijd. 'Ik ging in gesprek met het kind dat ik op mijn 9de was. 'Wat wil je Roland Kahn vertellen?', vroeg de therapeut. Toen pas ontdekte ik dat mijn rolstoelnachtmerrie met mijn opa te maken had. Ineens kon ik die angst loslaten; ik heb er nooit meer over gedroomd. Maar het belangrijkste inzicht was misschien wel dat ik een heleboel tijd had verspild door met iedereen te vechten. Ik dacht: ik kan maar beter aan mezelf gaan werken.'

Zijn recalcitrante randje houdt hij desondanks in ere. Hij spreekt zich graag uit: Sapph kocht hij 'uit pure geiligheid', de relatie met zijn ex Sylvana Simons noemde hij 'desastreus'. En hij mag graag tegen het establishment aanschoppen. Ook tijdens dit gesprek sneert hij naar opportunistische politici en vleugellamme vakbonden, afgewisseld met zijn utopische vergezichten over een vredevolle maatschappij. Zijn pro-Israëlstandpunt houdt hij voor zich sinds het hem op doodsbedreigingen en tweehonderd hatemails per dag kwam te staan. Een btw-verhoging door de regering noemde hij in de media 'diefstal', ministers 'een stelletje dorpsgekken'. Lilianne Ploumen, 'die linkse kutminister', vergeleek hij met een zeemeeuw: 'Ze schijt op je kop en vliegt door.'



Ploumen had in 2013 als minister van Ontwikkelingssamenwerking onterecht gesuggereerd dat Kahn zijn CoolCat-kleding door kinderen laat produceren in onveilige fabrieken in Bangladesh. 'Ploumen noemde mijn bedrijf terwijl ze wist dat het gelogen was', zegt Kahn nog altijd geërgerd. 'Het was een persoonlijke aanval. Op zo'n moment lijkt het alsof de wereld tegen je is.' Natuurlijk ging hij niet bij de pakken neerzitten. Hij verzon een list om haar te spreken te krijgen en bood tijdens de jaarlijke inzamelingsactie Serious Request van 3FM op een door Ploumen beschikbaar gestelde prijs: een middagje shoppen met de minister. 'Ik wilde haar meenemen naar een CoolCat-winkel maar ze weigerde.'

Tijdens het AmsterdamDiner voor hiv kwam het onlangs alsnog tot een verzoening. Kahn wandelde met Jasmine naar buiten toen hij een duwtje in de rug kreeg: een lachende Ploumen geflankeerd door Bert Koenders. 'Wat leuk dat ik u zie en dat we nu samenwerken, meneer Kahn', zei Ploumen. Kahn: 'Eigenlijk was ze best aardig. We werken nu samen aan het begin deze maand gepresenteerde convenant duurzaamheid in de retail. Het is de kunst om het beste in elkaar naar boven te halen en ik moet zeggen: Ploumen heeft snel geleerd.'

Maar hij denkt niet met plezier terug aan die keer vlak na de rel dat ze met haar politiek-secretaris bij hem op bezoek kwam. 'Die secretaris keek alsof ik een soort vleesgeworden duivel was: een joodse ondernemer, ook nog rijk, dat is helemaal foute boel.'



Waarom denkt u dat die secretaris dat dacht?

'Geloof me, die wantrouwende blik ken ik nu wel.'



Komt u veel antisemitisme tegen tijdens het zakendoen?

'Geregeld. Het staat niet op mijn voorhoofd: Jood. Maar er zijn mensen die vanwege mijn Joodse achtergrond geen zaken met me doen, alleen met mijn bedrijven. Het zal je nog verbazen hoeveel antisemieten je onder intelligente en hoogopgeleide mensen vindt. Weet je wat mijn definitie van een antisemiet is? Iemand die een meer dan gemiddelde hekel aan Joden heeft. Dat is de realiteit.'



Hoe Joods voelt u zich?

'Ik ben trots op mijn Joodse achtergrond. Ik heb niets met godsdienst, al respecteer ik andersdenkenden wel. Ik geloof ook niet dat wij anders zijn, dat onderscheid maken andere mensen. Maar ik geloof wél dat we door onze historische achtergrond noodgedwongen andere talenten zijn gaan ontwikkelen. Als je maar genoeg pesticiden spuit worden de insecten die overleven zó ongelofelijk sterk. De hele wereld heeft zijn best gedaan de Joden te vernietigen en wij zullen ons uiterste best doen dat niet te laten gebeuren. Daarvoor mag alles gebeuren! Ik zal er in elk geval alles aan doen mijn kern te beschermen.'



Is dat een drijfveer in uw werk?

'Wel toen ik begon. Ik wilde me veilig voelen en mijn eigen lot bepalen. Mijn vader ging failliet en mijn opa moest door de oorlog twee keer opnieuw beginnen. Economische veiligheid is vanuit onze historische achtergrond van extra waarde. Op het moment dat je geld hebt, kun je minder snel wat gebeuren. Dan kan je ook tegen iedereen zeggen: drop dead. Heerlijk! Maar zodra ik die financiële onafhankelijk had bereikt, speelde dat geen rol meer. Toen kon ik gaan ondernemen voor de fun. En uiteindelijk gaat het erom of je tevreden bent met je leven en wie je bent.'

Op zijn lauweren rusten zal Kahn nooit, hij stuitert van de levensenergie. Zijn nieuwe doelen: 120 jaar worden met zijn geliefde, miljardair worden, zijn bedrijven overdragen aan zijn kinderen. Als een pater familias hoedt hij zijn werknemers en vier kinderen, 'één grote familie'.

Hij springt op en laat de ingelijste foto's van zijn kroost aan de muur zien. Joshua (32) is inkoopmanager van America Today en Jonathan (32) is financieel-directeur van Sapph en directeur van Kahns investeringsbedrijf. Zijn dochter Joëlle (24) haalde haar Bachelor of Fine Arts aan de New York Film Academy. Grinnikend: 'De meeste mensen kunnen in tien levens niet verdienen wat ik aan de opleidingen van mijn kinderen heb uitgegeven. Mijn kinderen zijn veel hoger opgeleid en beschaafder dan ik.' Dan is er nog zijn dochtertje Nevine uit zijn huidige relatie, een waterdraakje net als hij.



Onlangs heeft hij zijn vriendin Jasmine na een relatie van vier jaar ten huwelijk gevraagd. Voor haar is hij monogaam geworden, zegt hij, hoewel van nature een casanova. Het kost hem 'tot nu toe' geen enkele moeite. Ze leerden elkaar kennen tijdens een diner van een vriendin. Zij werkte toen nog als visagiste en kende zijn reputatie van harde zakenman. Aandachtstrekker, dacht ze toen ze hem voor het eerst ontmoette, maar tot haar verbazing bleek hij zachtaardig en spiritueel. 'Ze is Macedonisch-Turks en Egyptisch', zegt Kahn. Ze heeft een moslimachtergrond, ik een Joodse. Het gaat perfect samen, maar je kunt je voorstellen wat ze vanuit haar moslimcommunity over zich heen krijgt: komt ze aanzetten met een Jood nog ouder dan haar vader. De samenleving is wreed. Gelukkig is Jasmine heel moedig, dat respecteer ik elke dag.'

Samen met zijn geliefde 120 jaar worden, 'de Joodse wens', is natuurlijk geen grap. Niemand anders dan Kahn bepaalt wanneer het leven erop zit. Daarom volgt hij een anti-aging programma in Los Angeles: gezonde voeding, beweging, groeihormonen, voedingssupplementen en hormoonzalf. 'Het is vooral een kwestie van mentaliteit', zegt hij.' Ik ben tot op het bot gemotiveerd. Ik ben bloedjong en ik ga nog heel lang en gelukkig met Jasmine leven.' Hij herhaalt de zin mijmerend, als een mantra. If you can dream it, you can do it.



Roland Kahn over...



Jaap Kroonenberg, zijn eerste 'huurbaas'

'Een knappe zakenman maar ook een onmogelijk mens. We hadden een klik. Hij zag als eerste wat in me toen ik als jong winkeliertje zijn panden wilde huren en hij bood me die kans. Van hem heb ik geleerd hulp te vragen. Daar is niets mis mee, je kunt er alleen maar van groeien. Toen ik begin jaren tachtig bijna failliet ging, lag er een miljoen gulden aan onbetaalde rekeningen, terwijl ik een paar weken eerder nog dacht miljonair te zijn. Dus zocht ik Kroonenberg, die mij twee van de drie CoolCat-winkels verhuurde, op en zei: 'Meneer Kroonenberg, het gaat niet zo best met me, ik denk dat ik de huur niet kan betalen.' Hij begon toch tegen me te tieren: 'Je spullen zijn veel te duur geprijsd! Je moet die rotzooi eruit rammen en veel goedkoper wegzetten!' Ik had de moed om door dat getier naar zijn boodschap te luisteren. Zo leerde ik dat ik mijn inkoop op orde moest brengen. Het was de basis van ons beleid om kleding rechtstreeks in het Verre Oosten op te kopen in plaats van bij merkfabrikanten. Zo zijn onze kenmerkend lage prijzen ontstaan.'

Johan Cruijff, zijn held

'Mijn enige echte held. Hij was nog recalcitranter dan ik en veel succesvoller. Een wereldster, briljant in zijn eenvoud. Hij heeft zo veel talent laten opbloeien. Ik heb hem eens mogen interviewen en dat gesprek duurde uiteindelijk twee uur, zo leuk was het. In mijn werkkamer hangt een foto van ons samen. Veel mensen laten zich door angst verlammen en ontwikkelen hun kwaliteiten daardoor niet. Slechts een enkeling durft zijn droom waar te maken. Cruijff was zo iemand die zijn eigen weg koos om zijn unieke talent te laten groeien. Hij liet zich door niets of niemand tegenhouden. Alleen dan kun je de allerbeste worden.'




Roland Kahn


20 juni 1952 Geboren in Amsterdam

Opleiding Hbs-a (niet afgemaakt)

Carrière Zaterdaghulp in diverse kledingzaken, assistent-inkoper bij de Bijenkorf

1976 Opening van zijn eerste winkel

1979 Opent zijn eerste CoolCat-winkel in Amsterdam

2006 Overname America Today

2010 Overname MS Mode

2012 Overname lingeriemerk Sapph

2014 Prof.dr. Johan van der Sanden-erepenning vanwege de stages en opleidingen die hij vmbo-leerlingen biedt

2016 Aankoop V&D online

Kahn was tien jaar verbonden aan de mode-opleiding AMFI (Amsterdam Fashion Institute) als voorzitter en lid van de adviesraad. Hij geeft gastcolleges over ondernemerschap en retail aan de Universiteit van Amsterdam en Nyenrode Business University.

Kahn heeft drie kinderen uit zijn eerste huwelijk en is verloofd met Jasmine Surer, met wie hij een dochter heeft.



Web:
'Ik heb me nooit door angst laten verlammen'
TT:
Als ondernemer ben je altijd aan het vechten, dat is leuk
Economische veiligheid is vanuit onze historische achtergrond van extra waarde
Ik ben bloedjong en ik ga nog heel lang en gelukkig met Jasmine leven





IRP: 



Naar Wetenschap en religie , Wetenschap lijst , Wetenschap overzicht , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]