De Volkskrant, 27-08-2015, door Gidi Heesakkers .2010

Genadeloze pussy

Met vlijmschrpe humorfileert Amy Schumer de dubbele standaarden en het seksisme in de entertainmentindustrie. Waaarom we mssaal van de Amerikaanse comédienne houden.



Tussenstuk (door Berend Jan Bockting):

In handen van regisseur Judd Apatow en scenarist-hoofdrolspeelster Amy Schumer krijg je een innemende film vol echte, weerbarstige personages.

'Monogamie is niet realistisch.' De vader van Amy en Kim vindt in de openingsscène van Trainwreck hun moeder niet voldoende en verlaat huis en haard, maar niet voor hij lil zijn nieuwverworven mantra aan zijn dochters dicteert. Die zijn dan 9 en 5 jaar oud en herhalen keurig: 'Monogamie is niet realistisch.'
    In het hoofd van Amy (Amy Schumer) galmen die woorden 23 jaar later nog steeds na. Ze werkt bij het foute mannenblad S'nuff, dat wordt geleid door een fantastisch-akelige Tilda Swinton. Die behandelt haar redactie als voetveeg. Amy's liefdesleven beperkt zich niet tot de latent-homoseksuele klerenkast waarmee ze af en toe steriel de liefde bedrijft; zo gauw iemand te dichtbij komt, vlucht ze weg, uit angst voor echte intimiteit. Wanneer ze op pad wordt gestuurd voor een artikel over sportdokter Aaron (Bill Hader) - categorie: niet direct knap of sexy, wel aardig, humoristisch en intelligent - valt ze voor hem, per ongeluk. Die gek belt de volgende dag nog terug ook!
    Wat op papier wellicht klinkt als een ietwat afgezaagde, tikje platte romcom, wordt in handen van regisseur Judd Apatow en scenarist/hoofd rolspeelster Amy Schumer een innemende film vol echte, weerbarstige personages. Schumer spaart daarbij niemand, ook zichzelf niet. 'Je bent geen schoonheid', laat ze Swinton zeggen, 'je bent benaderbaar'. Hader vertelt dat een ex hem Dexter noemde (naar de moordenaar uit de tv-serie, red.) en je denkt: verdomd, er schuilt inderdaad iets van een seriemoordenaar in dat gelaat.
    Trainwreck is een film die hardop zegt wat je stiekem dacht en dat is een verademing; acteurs die niet de opgepoetste versie van zichzelf uithangen, maar zich genadeloos laten lekprikken. Topbasketballer LeBron James, die zichzelf speelt en in die hoedanigheid onder meer Kanye West citeert, is met zijn fijnzinnige komische timing een ontdekking. Ook enkele mild-absurde zijpaadjes zijn sterk, met als hoogtepunt een rol voor de pretentieuze, niet-bestaande zwart-witarthousefilm The Dogwalker, met Daniel Radcliffe in een smakelijk artificiële rol als professioneel hondenuitlater.
    Maar het is Schumer zelf die de film draagt, met een personage dat in al haar tegenstrijdige signalen richting de buitenwereld charmant, komisch en eerlijk is, maar ook neurotisch en onuitstaanbaar, met haar dwangmatige angst voor verliefdheid en eigenlijk alles wat met verantwoordelijkheid en volwassenwording te maken heeft. En juist die cocktail maakt haar - en haar film - zo levendig en herkenbaar.

Komedie. Regie Judd Apatow. Met Amy Schumer, Bill Hader, Colin Quinn, Tilda Swinton, LeBron James, Brie Larson, Vanessa Bayer 125 min., in 67 zalen.


Red.:  

Naar Alfa-denken, orde, bronnen , Alfa-denken, orde , Sociologie lijst , Sociologie overzicht  , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]