De Volkskrant, 28-08-2013, column door Max Pam .2010

Terugkeren naar een oude liefde is gevaarlijk

Tussentitel: In twee keer wisselen verloren wij meer dan 20 procent van ons kapitaal

Twintig jaar geleden had ik met een vriend de Shannon bevaren en for the old times' sake besloten wij nog een keer terug te gaan naar die Ierse rivier, waar je ook de regen accepteert als een deel van de landschappelijke schoonheid.

Terugkeren naar een oude liefde is altijd gevaarlijk, want meestal weet je bij het bestijgen van de eerste traptrede al dat wat je boven aantreft, gaat tegenvallen. Slechts weinig mensen hertrouwen met degene van wie ze gescheiden zijn, maar dat geldt veel minder voor landschappen. De liefde voor de Wadden of voor Toscane kan een leven lang duren en ik ken iemand die elk jaar naar dezelfde heuvel in Bretagne reist om daar uren lang naar dezelfde bosjes te staren.

Ik heb dat met Ierland. Elk jaar zou ik er kunnen terugkeren, maar in ons gezin stuit mijn voorstel in die richting telkens op klimatologische bezwaren. Vandaar dat ik met een vriend een boot heb gehuurd in Belturbet, een plaatsje niet ver van de grens tussen Ierland en Ulster. Of, zoals ze in Noord-Ierland zeggen: tussen het zuiden en het noorden.

Als je hier twintig jaar geleden met een boot de grens van de twee Ierlanden overstak, hing er meteen een helikopter boven je, maar die tijd is voorbij. Nergens op de oevers is aangegeven dat je in een ander land bent aangekomen. Waar je het aan merkt, is aan de telefoonmaatschappij die je per sms laat weten: 'Welkom in Groot-BrittanniŽ'. Nogal pijnlijk voor wie de geschiedenis van Ierland kent.

Ulster hoort bij het Verenigd Koninkrijk en je betaalt er met ponden. Ierland heeft zich aangesloten bij Europa en je betaalt er met euro's. Twintig jaar geleden had het zuiden nog zijn eigen Ierse pond. Cashmachines bestonden niet, en ik herinner mij wanhopige zoektochten naar een bankkantoortje waar ze je guldens wilden accepteren. Of die cheques van American Express, die je moest afscheuren en zowel aan de voor- als aan de achterkant moest ondertekenen. Soms werd je cheque tegen het licht gehouden.

Ja, met die mooie ouwe gulden hadden wij heel wat avonturen meegemaakt! Mijn vriend herinnerde zich een werk van de Zwitserse kunstenaar Markus Raetz. Die heeft een reeks lijstjes gemaakt van wisselgeld. Het eerste lijstje bevat een honderdguldenbiljet. Die honderd gulden had hij gewisseld voor Zwitserse franken en het bedrag dat hij daarvoor kreeg, had hij in een tweede lijstje aangebracht. Vervolgens was Raetz die Zwitserse francs weer gaan terugwisselen naar guldens. Enzovoort. Die handeling herhaalde hij tot zijn honderd guldens op waren.

Mijn vriend vroeg hoeveel lijstjes Raets nodig had om zichzelf op die manier tot nul te verarmen. Ik schatte dat Raetz in zo'n dertig keer zijn geld kwijt was, maar mijn vriend zei dat het er veel minder waren.

Nog op Schiphol besloten wij de proef op de som te nemen. Wij gingen naar een wisselkantoor van de ABN Amro en vroegen hoeveel Zwitserse frank wij voor honderd euro zouden krijgen. De mevrouw achter het loket maakte op haar calculator een berekening - een handeling die slechts enkele seconden in beslag nam - en antwoordde: '110'. Daarna vroegen wij hoeveel euro's wij zouden ontvangen voor die 110 Zwitserse frank. We hadden wel het idee dat wij er flink bij zouden inschieten, maar het resterende bedrag sloeg ons toch nog met verbazing: 78 euro!

In twee keer wisselen, hadden wij 22 euro verloren, meer dan 20 procent van ons totale kapitaal. Raetz had destijds ook maar zes of zeven stappen nodig gehad om zijn honderd gulden kwijt te raken.

Geld wisselen moet voor banken een van de lucratiefste bezigheden ter wereld zijn. En dan laat ik de hoeveelheid nauwelijks wisselbare munten nog maar buiten beschouwing, die zich ophopen bij degenen die op vakantie gaan in verre landen. Op vliegvelden zie je ze wel eens verweesd liggen in glazen potten, als waardeloos achtergelaten voor het goede doel.

Onloochenbaar biedt die ene euro de Europese vakantieganger enorme voordelen. Mocht Geert Wilders ooit nog eens zijn zin krijgen dat Nederland terugkeert naar de gulden, dan zou ik graag mijn verliezen bij het wisselen op hem verhalen.

En dan nog dit: ABN Amro is een staatsbank en ik had altijd begrepen dat de overheid zelf voor haar burgers de gunstigste tarieven aanhoudt. Maar kennelijk graait de bank van Zalm er net zo lustig op los als alle andere banken.

Verkoop de ABN Amro dus niet. Maak er een wereldwijd grenswisselkantoor van.


Red.:  


Naar Onderwijsbeleid, lijst , Rijnlands beleid , Rijnlands beleid, overzicht  , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]