WERELD & DENKEN
 
 
De Volkskrant, 08-01-2013, column door Bert Wagendorp

.2009

Depardieu

Tussentitel: Zo'n 130 kilo Franse identiteit vertaalt het land

Vorig jaar oktober emigreerde acteur Christian Clavier van Frankrijk naar Engeland omdat hij geen zin had in de belastingverhogingen van de nieuwe president Hollande. Clavier speelde Asterix in de eerste twee live-verfilmingen van de strips van Uderzo en Goscinny.

En nu verlaat ook Obelix la patrie omdat hij vindt dat de fiscus hem het vel over de oren trekt.

Gérard Depardieu kocht vorig jaar december een huis in het Belgische Nechin, vlak over de grens. Maar wellicht geeft hij straks de voorkeur aan Saransk, hoofdstad van de kleine Russische deelrepubliek Mordovië, tot dusver vooral bekend vanwege de gevangenkampen die er zijn gevestigd.

Depardieu ontving afgelopen zaterdag een Russissch paspoort uit handen van president Poetin. Een dag later arriveerde hij in Saransk, waar de lokale heerser Vladimir Volkov hem het ministerschap van Cultuur aanbood. Depardieu zei dat hij eerst nader studie wilde maken van de lokale klederdracht, alvorens hierover een besluit te kunnen nemen.

Hij brak door in 1974, toen hij naast Patrick Dewaere en Miou-Miou schitterde in Les Valseuses - over twee zwervers met lak aan alles. Twee jaar later speelde hij met Robert de Niro in Novecento van Bertolucci en was hij wereldberoemd.

Een immense hoeveelheid hoofdrollen later is Depardieu ongelooflijk dik en een drinker die op sobere dagen nog altijd met gemak een flesje of drie van de betere wijn wegtikt.

En hij is dus immens rijk, ondanks het feit dat hij volgens eigen zeggen in 45 jaar 145 miljoen euro afdroeg aan de Franse staat. Behalve acteur is hij ook restaurateur, hotelier, kookboekenschrijver, investeerder en wijnboer: Depardieu bezit wijngaarden in zes verschillende landen, sommige met een mooi kasteel erbij.

Hij was de revolutionair Danton, hij was Cyrano de Bergérac, Porthos van de Drie Musketiers, Auguste Rodin, Jean Valjean in Les Misérables, Alexandre Dumas en Obelix. En hij was Gérard Depardieu zelf, inmiddels óók een Frans icoon.

Duizenden Franse miljonairs hebben in de loop der jaren uit zuinigheid het land verlaten en verruild voor Zwitserland, België of Groot-Brittannië. Premier Cameron constateerde vorig jaar nog tevreden dat de rijke Franse expats zo fijn meebetaalden aan Britse scholen, ziekenhuizen en wegen - van hem mochten er nog veel meer komen.

Rijken hebben zich nooit veel aangetrokken van de natiestaat en hun fortuin had doorgaans lak aan nationaliteit. Maar mondialisering en vervagende grenzen gaan de lokale belastingregimes nog verder ondergraven: wie er genoeg van heeft verhuist naar een milder klimaat.

Nooit ging in Frankrijk een landverhuizing gepaard met zoveel emoties, met zoveel intense haat en bijval als nu Gérard Depardieu la douce France wil gaan verlaten.

Lak aan alles, wereldburger en de provocatie als handelsmerk; bevriend met Fidel Castro en Ramzan Kadyrov, duetten met Gulnara Karimova, dochter van de Oezbeekse dictator, Vladimir Poetin prijzen als groot democraat - Je t'encule!

De ultieme Fransoos vertrekt: de gepassioneerde amant, de theatrale, sensitieve bourgondiër, de joviale drinker. De levenslustige gourmand met een Gitane tussen de lippen wiens zwakheden hem zijn aan te zien, maar die zich daardoor niet in het minst geremd voelt nog eens de ober te roepen. De Fransman zoals de Fransman zichzelf graag ziet.

Wil Brigitte Bardot ook nog naar Rusland.

Zo'n 130 kilo Franse identiteit verlaat het land en laat de Fransen in verwarring achter.


Red.:   Zoveel franse identiteit en dan toch weg. Het gore nomadisme overstijgt alles


Terug naar Vrijheid van meningsuiting , Sociologie lijst  , Sociologie overzicht  , of naar site home .