De Volkskrant, 08-10-2011, door Bert Vuijsje .2010

De 'multiculturele dwaalleer' van NRC

Hans Moll, voormalig journalist van NRC Handelsblad, beschuldigt zijn krant van partijdige berichtgeving over IsraŽl.

Tussentitel: Om zijn stelling te bewijzen, haalt Moll een huizenhoge berg details overhoop

Ik ken nogal wat journalisten die na hun vertrek als hoofdredacteur of adjunct tegenover iedereen die het wil horen in krachtige termen verkondigen dat het met het blad vanaf dat moment snel bergafwaarts is gegaan. Soms doen ze dat zelfs jarenlang als columnist in hun eigen voormalige krant.

Hans Moll gaat nog een paar stappen verder. Hij schreef een heel boek, Hoe de nuance verdween uit een kwaliteitskrant, als afrekening met zijn vroegere werkgever NRC Handelsblad. En hij laat het verderf al jaren voor zijn vertrek beginnen. Moll zat dan ook niet in de NRC-hoofdredactie, maar was van 1987 tot 2010 onder meer boekenredacteur en verslaggever. Zijn stelling is overzichtelijk: NRC Handelsblad zoekt niet de waarheid, noch de nuance, maar bedrijft partijdige journalistiek in dienst van de linkse multiculturele dwaalleer en tegen IsraŽl.

Om die bewering te bewijzen haalt Moll een huizenhoge berg details in de berichtgeving en commentariŽring overhoop. Het is ondoenlijk om dat alles na te pluizen, maar de geoefende lezer houdt de indruk over dat - voor zover Molls kritiek feitelijk klopt - de veronderstelde gebreken eerder te wijten zullen zijn aan de in de dagbladjournalistiek onvermijdelijke haast, en misschien aan de ambachtelijke tekortkomingen van sommige NRC-journalisten, dan aan een welbewust en structureel parti pris-beleid van de krant als geheel.

Wel kun je Molls eigen argumentatiestijl toetsen aan de criteria die hij op NRC Handelsblad toepast. Dan valt op dat de absolute neutraliteit in woordkeus die hij van anderen eist, een bijzonder karakter heeft. Elke keer dat NRC Handelsblad Hamas aanduidt als 'beweging', zondigt de krant volgens hem tegen de journalistieke onpartijdigheid. De neutrale omschrijving die Moll verplicht stelt, is immers 'terreurbeweging'.

Omgekeerd citeert Moll in zijn boek met instemming een IsraŽlische politicus die pleit voor verplaatsing van de Palestijnen uit de vluchtelingenkampen op de door IsraŽl bezette Westbank naar het huidige JordaniŽ. Dat heet dan neutraal 'a willing transfer', en wee de NRC-journalist die zelfs maar durft te denken aan de woorden 'etnische zuivering'.

De Amerikaanse wijsheid 'all politics is local' blijkt ook in dit geval op te gaan, want uiteindelijk blijkt het de auteur niet zozeer te gaan om IsraŽl en de wereld, maar vooral om Nederland en Geert Wilders. Na de moord op Theo van Gogh in 2004 zijn Hans Moll als verslaggever de schellen van de ogen gevallen. Nog geen uur na de moord, op een steenworp van het lijk, zei een Mediterraan meisje van een jaar of zestien in zijn bijzijn lachend: 'Had hij Allah maar niet moeten beledigen.' Hij verwerkte die uitspraak niet in zijn reportage, want hoe representatief was het meisje voor de moslims in Nederland?

Inmiddels weet Moll wel beter: de wandaden van Marokkaanse jongeren worden systematisch gebagatelliseerd uit angst voor de beschuldiging van discriminatie, en hetzelfde geldt voor 'de manifeste jodenhaat van het gros van de moslims in binnen- en buitenland'.

Wie na al deze tirades een beredeneerde afronding en conclusie verwacht, zoekt tevergeefs. Moll lijkt een aanloop te nemen wanneer hij een recensie uit 2009 van Sjoerd de Jong, op dat moment plaatsvervangend NRC-hoofdredacteur, onder de loep neemt. Daarin schetst De Jong aan de hand van een aantal recente boeken het grote 'retorische succes' van de 'islamkritiek' ook in Nederland: 'De verbreiding van het idee dat Europa zich aan het uitleveren is aan de islam, een religie die als een virus wordt meegedragen door migrerende hordes', en die 'met een infanterie van straatterroristen de samenleving al is binnengedrongen'.

'De Jong schuift de mensen die hij op de korrel neemt een samenzweringstheorie in de schoenen', stelt Hans Moll terecht vast. Je zou verwachten dat hij zijn geestverwante auteurs nu te hulp schiet met een heldere weerlegging, aan de hand van overtuigende citaten, van het volgens hem karikaturale beeld dat Sjoerd de Jong uit hun boeken destilleert. In plaats daarvan maakt Moll een bizarre tournure: beseft De Jong wel dat in de Arabisch-islamitische wereld ook alom in samenzweringen wordt geloofd? Holocaustontkenning, Protocollen van de Wijzen van Zion, CIA en Mossad verantwoordelijk voor 9/11.

Ik ben bang dat Hans Moll het zelf niet beseft, maar hij bevestigt hier in feite dat de door hem bewonderde 'islamcritici' uit de hoek van Geert Wilders qua denk- en redeneertrant een frappante overeenkomst vertonen met hun radicaal-islamitische doodsvijanden.

Hans Moll: Hoe de nuance verdween uit een kwaliteitskrant - NRC Handelsblad neemt stelling tegen IsraŽl. Prometheus/Bert Bakker; 188 pagina's; Ä 19,95. ISBN 978 90 351 3717 2.

Bert Vuijsje was adjunct-hoofdredacteur van de Volkskrant (1985-1996) en hoofdredacteur van HP/De Tijd (1996-2000).
 


IRP:  




Naar Buikhuisen hetze, bronnen , Media lijst , Politiek & Media overzicht  , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]