De Volkskrant, 01-08-2013, door Ratna Pelle, medewerkster van de website israel-palestina.info .2010

Vrede kan niet alleen via IsraŽl tot stand komen

Palestijnen gaan hoe dan ook vrijuit als de vredesbesprekingen onverhoopt mislukken.


Tussenstiel: De sleutel voor vrede ligt bij de internationale gemeenschap

De vredesbesprekingen, of eigenlijk de voorbereidende gesprekken, zijn eindelijk begonnen. Na meer dan drie jaar verkeren vertegenwoordigers van IsraŽl en de Palestijnen weer in ťťn ruimte. Dat is een hele prestatie van John Kerry. De vraag is wat hij aan beide partijen heeft toegezegd om ze zover te krijgen. De Palestijnen hadden een lijst met voorwaarden, waarvan alleen de vrijlating van alle gevangenen die sinds 1993 vastzitten, geheel schijnt te worden ingewilligd.

Het lijkt er echter op dat Kerry wel informeel met een aantal Palestijnse eisen heeft ingestemd. Zo zei een belangrijke Palestijnse functionaris dat Kerry de Palestijnen heeft gezegd dat hij slechts een 'final status deal' zal accepteren, en geen interimakkoord. Ook is de Palestijnen beloofd dat IsraŽl geen 'provocatieve acties wat betreft de nederzettingen' zal ondernemen zolang er wordt gepraat. Dat komt erop neer dat grotere bouwplannen voorlopig niet worden uitgevoerd. Daarbij zouden de besprekingen, aldus een Palestijnse krant, op basis van de wapenstilstandslijnen van vůůr 1967 worden gevoerd. Dat was een van de andere Palestijnse voorwaarden.

Als deze berichten kloppen, hebben de Palestijnen hun belangrijkste eisen alsnog binnengehaald, zij het dat IsraŽl ze niet officieel heeft ingewilligd. Dit roept wel de vraag op wat de Palestijnen bereid zijn aan te bieden. IsraŽl zal deze concessies niet zomaar hebben gedaan, maar daar op zijn beurt toezeggingen van Kerry voor hebben teruggekregen. Op Kerry rust dus de moeilijke taak naar beide kanten woord te houden en de gewekte verwachtingen waar te maken. Daarbij ligt er al een conflict op de loer over welke onderwerpen het eerst aan bod zullen komen, aldus de Jerusalem Post.

De kans dat de besprekingen succesvol verlopen en over negen maanden worden afgesloten met een vredesverdrag, of op zijn minst globale overeenstemming over de belangrijkste zaken, lijkt minimaal. Sinds Obama in 2009 IsraŽl opriep tot een bouwstop in de nederzettingen, heeft Abbas dit steeds als voorwaarde gesteld om te gaan onderhandelen, en daar steeds nieuwe eisen aan toegevoegd. De afgelopen weken benadrukten Palestijnse woordvoerders wederom dat men deze voorwaarden niet zou opgeven. Deze tactiek van het continu voorwaarden vooraf stellen is een van de grootste obstakels voor het vredesproces; daar kan geen nederzetting of etterende kolonist tegenop.

Daarbij boeken de Palestijnen het ene diplomatieke succes na het andere: zo werd hun status in de VN afgelopen november verhoogd, waarna verschillende landen de betrekkingen met de Palestijnen hebben geÔntensiveerd en de diplomatieke status hebben verhoogd. Het lidmaatschap van diverse VN-lichamen staat daarmee open. Een lidmaatschap dat IsraŽl overigens niet altijd kon en kan bemachtigen. IsraŽl is tot voor kort uitgesloten geweest van allerlei VN-organen omdat het Aziatische regionale blok IsraŽl boycot. Nog steeds gelden voor IsraŽl beperkingen, en zijn er speciaal voor de Palestijnen VN-organisaties en regelingen die tegen IsraŽl werken. Vanwege de macht van het islamitische en derdewereld-blok worden talloze eenzijdige rapporten en resoluties vervaardigd en aangenomen. De EU kiest steeds duidelijker partij voor de Palestijnen, en lijkt alleen nog maar kritiek op IsraŽl te hebben en eisen aan dat land te stellen. Ook Amerika stelt zich behoorlijk kritisch op tegenover IsraŽl.

De Palestijnen hebben dit alles niet te danken aan hun vredeswil. Fatah- en PA-functionarissen spreken zich soms openlijk tegen IsraŽls bestaansrecht uit en de media en schoolboeken dragen geen boodschap van vrede en verzoening uit maar van verzet en strijd voor het vaderland als hoogste goed. In IsraŽl gedetineerde terroristen krijgen zelfs een salaris uitbetaald. Men houdt vast aan het zogenoemde 'recht op terugkeer' van miljoenen vluchtelingen en hun nakomelingen, die volgens de gangbare definitie geen vluchteling zijn. De Palestijnse onderhandelaar Mohammed Shtayyeh heeft op zijn Facebookpagina een afbeelding van het hele gebied tussen Middellandse Zee en Jordaan staan met daarin in Arabische letters 'Palestina'geschreven. Dit komt overeen met de Palestijnse positie die men buiten de onderhandelingen vaak ventileert, en ook de logo's van diverse gematigde organisaties bevatten deze afbeelding waarin voor IsraŽl geen plaats is.

Hoe meer de Palestijnen dwars liggen, hoe meer erkenning ze krijgen, zo lijkt het wel. En met wat succes heeft, ga je door. De Palestijnen weten heel goed dat IsraŽl de schuld krijgt als de vredesbesprekingen wederom vastlopen, dus in feite is er sprake van een win-winsituatie: ofwel IsraŽl geeft aan steeds meer eisen toe zonder dat daar iets tegenover staat, ofwel de onderhandelingen mislukken en IsraŽl krijgt de zwartepiet toegespeeld. Dat laatste levert extra goodwill en sympathie voor de Palestijnen op van de internationale gemeenschap. Je hoeft geen goede diplomaat of sluw politicus te zijn om dit spel met succes te spelen. IsraŽl geldt immers al in steeds bredere kringen als schurkenstaat en de Palestijnen als de underdog die moedig standhoudt.

Zolang de internationale gemeenschap deze Palestijnse houding blijft ondersteunen en eenzijdig IsraŽl onder druk zet, zal er geen vrede komen. Zelfs de meest linkse IsraŽlische regering kan niet alle Palestijnse eisen inwilligen en de ogen sluiten voor zoveel internationale hypocrisie. Om serieuze concessies te doen zijn enige aanwijzingen nodig dat men ook gesteund zal worden als het vervolgens gigantisch misloopt, en enig vertrouwen dat de Palestijnen van goede wil zijn en een concessie met een tegengebaar wordt beantwoord. De sleutel voor vrede ligt dus voor een flink deel bij de internationale gemeenschap, en als belangrijk onderdeel daarvan bij de EU.

Met het huidige beleid wakkert de internationale gemeenschap nationalisme in IsraŽl aan en dwarsheid bij de Palestijnen. Ze zet de partijen tegen elkaar op door de een te vertroetelen en de ander continu te kapittelen. Ze kweekt aan beide kanten een slachtoffergevoel en -cultus. In IsraŽl omdat het land het in de ogen van de rest van de wereld toch nooit goed kan doen. Het voelt zich de eeuwig gebeten hond, de 'Jood onder de naties'. En bij de Palestijnen omdat ze zo totaal onkritisch worden bejegend en nooit ergens voor verantwoordelijk worden gehouden; alles ligt immers altijd aan de bezetting waaronder ze te lijden hebben. Zolang dat niet verandert, hebben vredesbesprekingen geen enkele kans van slagen.


Naar Buikhuisen hetze, bronnen , Media lijst , Politiek & Media overzicht  , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]