De Volkskrant, 03-05-2010, column door Kader Abdolah 2010

De Nederlandse immigranten

Tussentitel: Een Nederlander heeft vaak twee gezichten  

Marie Louise zei vrolijk: ‘Ik emigreerde eind jaren zestig naar Amerika. In Nederland kon ik als student geen kamer vinden. In die tijd was Nederland vol, waar ik ook keek. Er was zelfs geen ruimte voor een kleine vrouw als ik. Ik vind het bijzonder dat het land na die tijd toch zoveel immigranten onderdak heeft geboden.’

Marie Louise ging afgelopen vrijdag naar het Nederlandse consulaat in San Francisco om met de andere Nederlandse immigranten Koninginnedag te vieren. Ik heb het feest helaas niet mee kunnen maken, later die middag vloog ik terug naar Nederland.

De afgelopen tijd heb ik veel Nederlandse Amerikanen ontmoet. Ik ben bij hen op bezoek geweest en heb met hen gegeten. Het waren bijzondere mensen, Nederlander zijn en dan Amerikaan worden levert iets moois op. Deze Nederlandse Amerikanen waren open, vrolijk, sociaal en veelzijdig geworden in vergelijking met de landgenoten in Nederland.

Een Nederlander heeft vaak twee gezichten. Aan jou toont hij een ander gezicht dan hij thuis toont. De Nederlanders in Amerika zijn meer zichzelf geworden. Ze zijn trots op het vaderland, maar niemand denkt erover om ooit terug te keren.

Nederland is nog altijd een monocultuur, het calvinisme heeft het land kleingeestig gehouden. Als je bijvoorbeeld in Amerika een plan hebt en je daar met je Amerikaanse vrienden over praat, zegt iedereen: ‘Wow, wat een fantastisch idee, wij doen ook mee.’ In Nederland durf je je plan niet eens met iemand te delen, want zodra je je mond opendoet, zet men een kopje zwarte koffie voor je neer en zegt: ‘Hoe kom je aan die rare gedachte, doe gewoon dan doe je al gek genoeg.’

Tijdens een lunch met een paar vooraanstaande collega’s van de Berkeley-universiteit heb ik hun gevraagd om Geert Wilders uit te nodigen om een tijdje op deze bijzondere campus tussen de studenten, professoren en bewoners van de stad te komen wonen. Wilders is klein gebleven, eenzijdig, in Berkeley zal hij groeien en dat zal Nederland goed doen.

Oranje blijft de lievelingskleur van de immigranten en ze zullen blijven vasthouden aan bitterballen, stroopwafels, een ingelijst portret van de jonge koningin Beatrix, en de eerste twee strofen van het Wilhelmus als hun culturele erfgoed.

Na een lezing in Bloomington zaten we met vier schrijvers aan tafel – twee Israëliërs die uit Jeruzalem kwamen, een Palestijn uit Gaza, een Libanees en ik. Het was zo onwerkelijk dat we naast elkaar zaten, de stilte was zwaar en niet te doorbreken. Opeens ging de mobiele telefoon van een van de Israëliërs.

‘Excuseer me, mijn dochtertje, in bed, in Jeruzalem, ze wil een nachtkusje’, zei hij en praatte lief met zijn dochtertje.

‘Doe haar de groeten’, zei ik.

Hij overhandigde me zijn mobiel en zei: ‘Je mag het zelf zeggen.’

Met zijn assistentie zei ik in het Hebreeuws: ‘Sjalom, slaap zacht kind.’

Toen hieven we de glazen, op onze kinderen in Israël, in Palestina, in Libanon, in Iran en natuurlijk in Nederland.

Salam voor alle Nederlanders die ver van huis wonen. Het is nodig geweest om jullie te ontmoeten.


Naar Cultuur, integratie, afkeer, bronnen , Cultuur, integratie, afkeer , Allochtonen overzicht  , Sociologie lijst  , Sociologie overzicht  , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]