De Volkskrant, 31-08-2012, ingezonden brief van Cornelia Yini, Rotterdam.  .2008

Met een logeerbed sta je er gekleurd op

Met verbazing las ik dat de voorgenomen aanpak van de scheefhuurders dreigt te mislukken doordat het de privacy van huurder aantast (Ten Eerste, 29 augustus). Sinds wanneer is privacy een issue als het gaat om wonen? Waarom maakt het College van Bescherming Persoonsgegevens zich wel druk om het feit dat de Belastingdienst inkomensgegevens van hun huurders aan verhuurders verstrekt maar niet om het feit dat gemeenteambtenaren de privacy van huurders veel ernstiger aantasten?

Klaarblijkelijk is de procedure van de aanvraag van de huisvestingsvergunning, een voortvloeisel uit de veel geprezen Rotterdamwet, even aan de aandacht ontsnapt: daarom even een update van de huidige gang van zaken. Met de huisvestingsvergunning wil de gemeente de toestroom van kansarmen naar kansarme wijken voorkomen, zodat het daar niet nog kansarmer wordt. Dat klinkt mooi, maar als je de pech hebt dat jouw wijk op de lijst van kansarme wijken staat (en dat staat zo ongeveer heel Rotterdam-Zuid), dan ben je wel je privacy kwijt.

Stel: je besluit bijvoorbeeld je niet verkochte woning aan een collega te verhuren. Dan moet die collega eerst een huisvestingsvergunning aanvragen. Dit houdt in dat huurder en verhuurder formulieren moeten invullen: de huurder moet hierbij ook salarisstroken en bankafschriften inleveren. Maar dat is niet alles: er volgen ook twee huiscontroles. De eerste controle is met de verhuurder. Twee op agenten lijkende controleurs verschijnen aan de voordeur en inspecteren het huis grondig: ze trekken aan de gasslang van het fornuis, kijken of je de badkamer wel goed hebt geschrobd et cetera. De tweede controle is met de huurder. Weer verschijnen twee op agenten lijkende controleurs aan de voordeur en ze inspecteren de huurder grondig: hebt u soms schulden? Heeft u een drankprobleem? Waarom staan hier twee bedden? In logeerbedden geloven wij niet, twee bedden betekent dat u stiekem illegaal met zijn tweeŽn woont, dus dat bed moet weg.

Daar sta je dan als hoogopgeleide verhuurder en huurder met allebei een goede baan: overgeleverd aan laagopgeleide inspecteurs met eenvoudige redeneringen. Ineens voel je heel kansarm worden, want zij bepalen wel of jij hier mag komen wonen. Ze konden bij de gemeente toch zo aan je arbeidscontract zien dat je inkomen uit werk hebt en dus een prima aanwinst bent voor de buurt? Maar dat zou te simpel zijn: het wantrouwen van de overheid richting haar burgers is zo toegenomen dat de privacy van de burger geen issue meer is. Doel is de stoute burgers zo dicht mogelijk op de huid te zitten.

Waarom buigt het College Bescherming Persoonsgegevens zich niet eens over deze privacyschending tot achter de voordeur? Of hebben de 'kansarmen' in de grote steden geen recht op privacy?


 

IRP:  


Naar Multiculturalisme, anti-autochtoon , Multiculturalisme , Allochtonen overzicht  , Sociologie lijst  , Sociologie overzicht  , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]