De Volkskrant, 05-06-2013, door Aleid Truijens .2011

Reportage | De schoolschrijver

The kids are all writing


Schrijvers gaan naar scholen om met leerlingen boeken te lezen, erover te praten en de kinderen zelf te laten schrijven. Een groot succes. Waar de Schoolschrijver is geweest, daar wordt het kind taalvaardiger.


Tussentitel: 'Er was eens een meisje. Ze ging stiekem spijbelen, want ze wilde wel eens op paardrijden'

'Selma heet ze. Selma Noort! U kent haar toch wel?' Alena Oncl (8), Ismail Chikri (7) en Yassir Derraze (8) roepen opgewonden door elkaar als ze vertellen over hun Schoolschrijver.

'Ze is heel beroemd', zegt Yassir. Je vindt haar meteen op Google.'

'Haar naam staat boven op haar boeken', zegt Alena. 'Heel veel boeken. Iedereen leest ze.'

Ze is geen gewone juf, weet Ismail: 'Juffen zijn niet beroemd. En Schoolschrijvers zijn ng beroemder dan gewone schrijvers.'

Die beroemdheid kwam zomaar een half jaar lang elke week op hun school, de J.P.Coenschool in Amsterdam-Oost, om met de leerlingen haar kinderboeken te lezen, erover te praten en de kinderen zelf te laten schrijven. Vet, dat was het, vinden de kinderen. Maar nu is het helaas afgelopen. Alena: 'In de klas doen we altijd aan taal en rekenen. Nooit verhalen.'

De Schoolschrijver, een initiatief van kinderboekenschrijfster en recensente Annemiek Neefjes, bestaat al drie jaar. Niemand die kinderen zo enthousiast kan maken voor lezen en verhalen schrijven als een kinderboekenschrijver, dacht Neefjes, nu directeur van De Schoolschrijver.

Jaarlijks krijgen tien Amsterdamse scholen een half jaar hun eigen schrijver over de vloer. En niet de minsten: Karel Eykman en Lydia Rood bijvoorbeeld. En Selma Noort dus. Onlangs kreeg Annemiek Neefjes van de Vereniging van Letterkundigen de VvL-penning 2013 toegekend voor haar project.

Want het werkt, een Schoolschrijver in de klas. Uit een onderzoek in opdracht van Stichting Lezen blijkt dat kinderen na dat half jaar actiever boeken zoeken, meer plezier hebben in lezen en zich meer inleven in verhalen. Hun taalvaardigheid gaat aantoonbaar vooruit.

Dat laatste vindt schrijfster Selma Noort geweldig om te zien: 'Soms merk je dat er van alles in het hoofd van een kind omgaat, maar dat het de woorden niet kan vinden. Dat doet pijn.'

Yassir heeft veel nieuwe woorden geleerd van Selma Noort, al weet hij niet meer welke. 'Die woorden ga je dan zelf ook zeggen. En je leert hoe je een verhaal moet lezen.'

Ismail, dromerig: 'Over een puppy ging het. Vlekje. Kinderen vonden hem ergens. Eigenlijk heette hij Mompel.'

Hoe je zo'n verhaal maakt? Ismail heeft eigenlijk geen idee. 'Selma gaat naar een fabriek en vraagt of die haar boeken willen maken. Denk ik.'

Alena: 'Neeee ... Ze typt die verhalen gewoon thuis op haar computer. Ze heeft ons een foto van haar werkplek laten zien.'

Yassir: 'Je verzint een verhaal in je hoofd, zomaar.'

Ismail: 'Ja! Over een jongen die niet naar de middelbare school wil, omdat hij daar moeilijke dingen moet leren. Hij denkt dat hij daar met een liniaal geslagen wordt. Bf, bf, bf.'

Yassir: 'Ik zou over een jongen schrijven die Bas heet. Als hij naar school loopt, komt hij grote jongens tegen. 'Wil je met ons meedoen?', vragen zij. Dat wil Bas niet. Hij rent keihard weg. Maar ze dwingen hem toch.

Alena popelt om ertussen te komen: 'Nu mijn verhaal. Er was eens een meisje. Ze ging stiekem spijbelen, want ze wilde wel eens op paardrijden. Dat mocht ze nooit. De school belde haar moeder. 'Is Alena ziek?' Zegt die moeder: 'Hoezo, Alena is toch op school? O nee, ze heet niet Alena. Ze heet Alaina.'

Yassir: 'Bas is 8. Als hij wil, mag hij de hele middag lekker binnen spelen.'

Mustapha Khaddari, locatieleider van de J.P. Coenschool, ziet wat de Schoolschrijver bij de kinderen losmaakt. 'De aanwezigheid van Selma is hier een grote gebeurtenis. Het is geen incident, zoals het voorleesontbijt. Ze komt elke week terug, ze is er voor hen. Je ziet dat ze beter gaan praten en naar boeken grijpen. De verhalen komen vanzelf.'

Misschien worden ze later zelf ook schrijver, Ismail, Alena en Yassir?

Yassir vindt het een goeie grap: 'Haha, wij?! Ik wil taxichauffeur worden. Dan krijg je elke dag meteen geld. Maar de verhalen die mensen mij in de taxi vertellen kan ik wel opschrijven.'

'Ik word later directrice van een manege', zegt Alena. 'Ik hou z veel van paarden. Daarover ga ik verhalen schrijven. En over mijn vader, die schoenmaker is. Ken je hem niet?'

Yassir: 'Ik ga vertellen over zlke grote kamelen. Ik zag ze op het strand in Marokko.'

Alena: 'Ben jij een Marokkaan dan? Ik ben in Turkije van een reuzenglijbaan gegaan, die was 385 meter hoog. Ik was heel bang, maar het was vet. Je bent bang dat andere kinderen je uitlachen of pesten. Dat ze Alaina pesten.'

Ismail zit intussen helemaal in een nog sterker verhaal. Buiten adem vertelt hij over een kleuter die met een hark op zijn kop kreeg. Politie erbij, de ambulance, gillende sirenes. 'In het ziekenhuis viel Bas, hij heet k Bas, twee keer flauw. De dokter gaf hem een keiharde prik. Bas vloog tegen het plafond, z'n bult op zijn kop. Het bloed spoot eruit. En toen...'

'Het is allemaal fantasie natuurlijk', zegt Yassir geruststellend.

Volgend jaar wil de J.P. Coen weer een Schoolschrijver op school. Voorlopig zijn de kinderen er niet uitverteld.


Tussenstuk:
Annemiek Neefjes

De Schoolschrijver, een initiatief van kinderboekenschrijfster en recensente Annemiek Neefjes, bestaat drie jaar. Niemand die kinderen zo enthousiast kan maken voor lezen en verhalen schrijven als een kinderboekenschrijver, dacht Neefjes, nu directeur van De Schoolschrijver. Jaarlijks krijgen tien Amsterdamse scholen een half jaar hun eigen schrijver over de vloer. En niet de minsten: Karel Eykman en Lydia Rood bijvoorbeeld. En Selma Noort dus. Onlangs kreeg Annemiek Neefjes de VvL- penning 2013 toegekend voor haar project.


Red.:   Wordt al 30+ jaar gedaan. En als ze 15+ zijn roepen ze allemaal dat ze gediscrimineerd worden


Naar Allochtonen, vijfde colonne , Allochtonen lijst , Allochtonen overzicht , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]