WERELD & DENKEN
 
 

Bronnen bij Cultuur, multiculturalisme, identiteit: ...

2008

Uit ontkenning nederlandse identiteit, voorbeeld van hoe multiculturalisten de allochtonen opjuinen

...Natuurlijk was het oproer onmiddellijk, want het is één ding om een beetje diffuus te mopperen op de land en cultuur, en een ander ding om die cultuur met een pennestreek wegstreept te zien door een stelletje arrogante wetenschappers en bestuurders, die er een ultieme agenda op na hielden.

In het kader hiervan verscheen een schier oneindige hoeveelheid artikelen en een behoorlijk aantal boeken. Hier hevven we een enkele representant gekozen van de ontkenners, de in links-intellectuele kringen hoogst gerespecteerde Jan Blokker (met zijn zoons), en met een titel die al alles zegt over hun bedoelingen: Nederland in twaalf moorden - niets zo veranderlijk als onze identiteit, in de vorm van een kritische bespreking ervan (uit: De Volkskrant, 26-09-2008, boekrecensie door Piet de Rooij):
 
  Nederlandse stropop feestelijk gevloerd

Met smaak dienen Jan Blokker en zoons Jan en Bas twaalf moorden uit de zeer oude en nabije geschiedenis op. Compleet met bloederige bijzonderheden. Maar wat zegt dat over de Nederlandse identiteit?


....    Maar de gedachte dat zoiets als een nationale identiteit slechts een illusie is, is ook te gemakkelijk. Een dergelijke opvatting immers miskent het belang van de geschiedenis, de wijze waarop het heden afhankelijk is van het verleden. Elke zinvolle opvatting over identiteit zal dus rekening moeten houden met het 'eender en anders', de verandering én de continuïteit. Vervolgens zal dan, min of meer los van de inhoud, vooral aandacht geschonken moeten worden aan de functie van het praten over identiteit.
    De godsdienstsocioloog L. Laeyendecker heeft er in 1974 al eens op gewezen dat het praten over identiteit in een organisatie of cultuur sterk toeneemt als iets in verandering is, maar men tegelijkertijd toch zichzelf wil blijven. Eigenlijk gaat het gesprek dus vooral over de vraag wat er wel en wat er niet mag veranderen. ...
    Juist vanwege deze functie van het identiteitsdebat brengen de critici naar voren dat identiteit niet bestaat en dat het vooral gaat om een onaangenaam machtsvertoon, bedoeld om onderscheid te maken tussen binnen- en buitenstaanders. Daarmee lijken ze echter op mensen die het betreuren dat de mens het vermogen heeft verworven om te spreken, op grond van het feit dat de mens daardoor ook in staat is gesteld om te vloeken of te liegen ...
    Die bewegingen zijn om te beginnen nogal gecamoufleerd, om in de militaire beeldspraak te blijven. In de inleiding wordt eerst een soort nationaal zelfbeeld ontworpen, waarin het wordt voorgesteld alsof 'wij' vinden dat 'Nederlanders' altijd 'nuchtere, open en tolerante' mensen zijn geweest. Nadat deze stropop is opgericht, wordt hij feestelijk omver gehaald. Veiligheidshalve wordt daar echter aan toegevoegd dat de auteurs niet het omgekeerde vinden, 'alsof we onszelf voortaan zouden moeten zien als een volk van louter intolerante, heibel zoekende, dweepzieke enkelingen.' De moraal van het verhaal is niet meer en niet minder dan dat we in de loop der geschiedenis 'vaak' hebben gezondigd tegen het ideaalbeeld: om de lezer daarvan te overtuigen worden vervolgens de twaalf moorden als evenzovele bewijsstukken op het toneel gebracht. De twaalf bewijzen van ons zondigen worden om te beginnen in volstrekt willekeurige volgorde opgevoerd: eerst Van Gogh, daarna het meisje van Yde. Het afwijzen van de chronologische volgorde is pleit-technisch wel interessant, omdat zo elke moord geheel op zichzelf al voldoende is om te laten zien dat Nederlanders niet 'altijd' nuchter, tolerant en open voor het vreemde en de vreemdeling zijn geweest. Maar de keerzijde van deze methode is dat op deze manier wordt gesuggereerd dat het zondigen van alle tijden is, relatief los staat van specifieke historische omstandigheden en eigenlijk diep verankerd is in 'onze' samenleving. En dat vanaf de allervroegste tijden.   ...
    Betekent dit dat de Blokkers toch een beeld presenteren van 'de' Nederlander, van iets kenmerkends dat dwars door alle tijden heen gelijk is gebleven? Met andere woorden: gaat het niet over het begaan van twaalf zonden maar over twee millennia zondigheid? In de inleiding was het ontkend, maar te vrezen valt dat dit toch de boodschap is. Bij het stuk over Bonifatius wordt al breed uitgehaald: 'Zijn ernst, humorloosheid en verwaten, bekrompenheid lopen als een rode draad door de Nederlandse geschiedenis. Ze verbindt een reeks van' oer-Hollandse mannen die in dit boek voorkomen, van Jan Pieterszoon Coen via Cornelis de Witt tot aan Hendrik Colijn en eigenlijk moet je premier Balkenende er ook nog bij rekenen.'
    En wie denkt dat het oordeel beperkt blijft tot gereformeerde ambtsdragers vergist zich. Want in een stuk dat moet gaan over het doodslaan van Willem II in 1256 wordt, om vast in de stemming te komen, ons in het allereerste begin voorgehouden vooral goed naar tv-series te kijken als De Rijdende Rechter: 'Daarin vertonen doorsneeburgers staaltjes van de volksaard: hebzuchtig, zelfgenoegzaam, verongelijkt, onverzoenlijk.' We waren er al bang voor, zo blijkt er ineens toch een volksaard te zijn.   ...

Je zet

  '...niets zo veranderlijk als onze identiteit'

 in de titel van je boek, en ergens in de inhoud schrijf je

  Daarin vertonen doorsneeburgers staaltjes van de volksaard: hebzuchtig, zelfgenoegzaam, verongelijkt, onverzoenlijk.

teneinde je stelling over de niet bestaande volksaard, wat natuurlijk hetzelfde is als identiteit, te onderbouwen. Oftewel: je spreekt jezelf keihard tegen.

Om zoiets te kunnen, moet je wel bezeten van een of andere hersenkronkel, en het laat zich niet moeilijk raden dat dit de kronkel der ideologie is. En even weinig moeilijk te raden is de inhoud van die ideologie, aangezien het boek verschenen is midden in de integratiediscussie, en de heren zich ook in deze zin hebben uitgelaten: dit soort schrijverij wordt ondernomen ter ondersteuning van de positie van allochtone immigranten. Allochtone immigranten die hierheen zijn gehaald om de positie van de arbeidersklasse te ondermijnen en waarvan de heren Blokker profiteren, is het minste toch wel dat dit een typisch staaltje is van een houding te omschrijven als 'hebzuchtig, zelfgenoegzaam, verongelijkt, onverzoenlijk'. De houding van Marie Antoinette.

Een paar dagen later, staat er een interview met Jan Blokker in de Volkskrant, waarin hij bovenstaande analyse van zijn boek bevestigt (Uit: De Volkskrant, 26-09-2008, door Jan Tromp):

  Groot talent voor verdringen

...   Jan Blokker en zijn zonen Jan en Bas hebben na Het Vooroudergevoel uit 2005 en Er was eens een God uit 2006 een nieuw boek toegevoegd aan hun opmerkelijke samenwerking ('Het rare is, laat ik zeggen het mooie: tussen ons is nog nooit een kribbigheid gevallen'). Van Nederland in twaalf moorden is tegelijk een documentaireserie gemaakt. Drie afleveringen worden nu vertoond in het Nederlands Film Festival in Utrecht.

Was het ergernis over de affaire rondom Máxima die jullie aan het schrijven zette?
'Het speelde absoluut een rol. Het brave mens zegt: luister, dé Nederlander, dé Argentijn?, ik zou het niet weten. En vervolgens krijg je die geweldige boosheid van alle kanten, van Wilders en van Rita Verdonk, maar ook van Paul Scheffer en van andere, als progressief bekend staande publicisten. Allemaal gingen ze als gekken aan de slag dat begrip Nederlandse identiteit enorm op te kloppen. De boodschap die eronder lag, kon je ervanaf scheppen: die Nederlandse identiteit, die is altijd zo geweest. En die zal altijd zo blijven. En daarom moeten er geen moslims bij, want die gaan ons zelfbeeld misschien wel verpesten.'

Waar is het tegenwicht?
'Toen wij nog onder ons waren, wij als bovenlaag, hoefden we ons niet belaagd te voelen. We hadden op alles een antwoord. De meerderheid, dat moet erkend worden, zwijgt niet meer.
    'Misschien is die oude bovenlaag nog net niet geïntimideerd. Maar er bestaat daar wel een neiging tot collaboratie, gevoed door een gevoel van er niet aan willen beginnen. Waar steek ik mijn tijd in? Ik heb wel wat leukers te doen. Herken je dat niet?'

Oftewel: na decennialange strijd tegen de obscurantistische krachten van godsdienst en sektarisme, moeten de we de moslims steunen, en het obscurantisme en sektarisme binnenhalen in onze maatschappij. Landverraad, noemt men het - cultuurverraad is het.
    Let ook op de Orwelliaanse trucs: Maxima's opmerkingen worden gebagatelliseerd, de opmerkingen van mensen als Livestro en Vink worden opgeblazen.
    En kijk eens hoe het uitpakt:


Uit: De Volkskrant, 04-11-2008, van verslaggever Paul Onkenhout

Theo van Goghs vrienden zijn witheet: Theo's hond heette niet Allah, maar Igor

Werd in Nederland in 12 moorden gesproken over de hond van de filmmaker? 'Ik heb Igor vaak uitgelaten.'


Allah of Igor? De naam van de hond van Theo van Gogh - de filmmaker die vier jaar geleden werd vermoord heeft bij nabestaanden en vrienden voor ophef gezorgd. ...
    De woede is opgewekt door deel vier in de reeks Nederland in 12 moorden van Jan Blokker en diens zonen Jan jr. en Bas. Maandag stond de moord op Van Gogh centraal.
    In het Teleac-programma komt onder anderen Mohammed Azahaf van het Amsterdamse jongerencentrum Argan aan het woord. In antwoord op een vraag van Bas Blokker over beledigen zegt hij: 'Als je je hond Allah gaat noemen, ben je verkeerd bezig. Waarom zou je je huisdier de naam geven van een god van bijna een miljoen moslims in Nederland?' Alles
lijkt erop te wijzen dat Azahaf refereert aan de hond van de man die in de uitzending centraal staat - Van Gogh.
    De vrienden van Van Gogh nemen het de programmamakers kwalijk dat Azahaf niet wordt tegengesproken. Hensel: 'De familie Blokker had zich iets beter moeten voorbereiden.'
    De hond van Van Gogh heette Igor, aldus Hensel. 'Ik kan het weten, want ik heb hem heel vaak uitgelaten. Hans Teeuwen deed dat ook.' ...
    Bas Blokker zegt zich van geen kwaad bewust te zijn. 'Ik hoor dit voor het eerst. Azahaf sprak over iemand anders toen wij het over beledigen hadden. Ik wist niet eens dat Van Gogh een hond had.'


Red.:   De leugenaars die de vermoorde onschuld spelen. Twee ideologieën hebben de heren: het multiculturalisme, en voor de rest van het levensspectrum: cynisme  - afgekort: alles afbreken voor de "zielige negertjes".
    Overigens hebben die zielige negertjes helemaal geen last van relativisme omtrent hun eigen identiteit:


Uit: De Volkskrant, 29-01-2009, door Annieke Kranenberg

Namenlijst Marokko 'provocerend'

Ouders van Marokkaanse afkomst moeten vrij zijn om elke naam, dus ook een Berbernaam, voor kun kind te kiezen. Coalitiepartijen PvdA en CDA willen dat het kabinet opnieuw bekijkt hoe de Marokkaanse overheid daartoe kan worden bewogen.
    Onlangs maakte een hoge Marokkaanse ambtenaar bekend dat een nieuwe namenlijst naar alle ambassades en consulaten in het buitenland wordt gestuurd. Berbernamen zijn uit den boze, omdat die in strijd zouden zijn met de ‘Marokkaanse identiteit’. ...


Naar Cultuur, integratie, afkeer  , Allochtonen overzicht  , Sociologie lijst  , Sociologie overzicht  , of site home  .