De Volkskrant, 24-08-2005, door David Rieff (New York Times), docent aan New York University, en gelieerd aan de Council on Foreign Relations.

In Europa dreigt een multiculturele oorlog

Na de aanslagen op de Londense metro van vorige maand zijn alle Europeanen, van welke overtuiging ook, zich nog eens gaan beraden op de moslimminderheden in hun midden. Dat werd de hoogste tijd.
     Sommige linkse politici leggen bij voorkeur de nadruk op de directe oorzaken van de moslim-woede en kijken vooral naar de wijdverbreide verontwaardiging onder islamitische migranten over de oorlog in Irak en het IsraŽlisch-Palestijnse conflict. Maar de harde werkelijkheid is dat de crisis in de verstandhouding tussen de Europeanen en de islamitische diaspora veel diepere wortels heeft.
    Eerlijk gezegd kan het haast niet erger. Wat de Europeanen begint te dagen is een veel moeilijker waarheid: de immigranten die sinds de jaren vijftig naar Europa zijn gekomen omdat Europese regeringen en bedrijven een massale migratie aanmoedigden, zijn volkomen vervreemd van de Europese samenleving om redenen die weinig te maken hebben met het Midden-Oosten, maar alles met Europa.
    Die vervreemding is cultureel, historisch en bovenal godsdienstig van aard, minstens zozeer als politiek. Migranten die zich tot Europa aangetrokken voelden vanwege zijn economische succes, zijn in opstand gekomen tegen de culturele, sociale en zelfs psychologische factoren die ten grondslag lagen aan dat succes.
    Vele moslim-migranten en hun kinderen hebben zich nog altijd niet kunnen verzoenen met hun situatie in Europa. Sommigen hebben het gevoel dat er met minachting wordt neergekeken op hun traditionele waarden, anderen vrezen de onafhankelijkheid van de vrouwen alles wat dat zou kunnen betekenen voor de toekomst van het 'traditionele' islamitische gezin. Van de weeromstuit heeft menigeen zijn heil gezocht bij de meest obscure interpretatie van de islam. Aan de uiterste rand van de diaspora hebben sommigen hun toevlucht genomen tot geweld.
    De politiek heeft het over regels ter beperking van de immigratie. Maar de werkelijkheid is dat Europa in een demografische vrije val is geraakt en niet minder, maar mťťr migranten nodig heeft, wil het zijn welvaart behouden.
    Premier Blair heeft onlangs wetsontwerpen ingediend om radicale mullahs het land uit te zetten en moskeeŽn te sluiten die in verband worden gebracht met moslim-extremisme. Maar gezien de omvang van de islamitische minderheden in Groot-BrittanniŽ en de rest van Europa zullen de veiligheidsdiensten altijd achter de ontwikkelingen aan lopen.
    Tegelijk valt moeilijk te zien hoe de grieven van de extremisten ooit kunnen worden weggenomen met verzoenende gebaren. Het valt te betwijfelen of Blairs voorstel om heiligschennis te verbieden veel uithaalt.
    Intussen heeft de Franse regering geprobeerd een van staatswege goedgekeurde Franse islam in het leven te roepen, maar succes is niet verzekerd. Dat zou de enthousiaste deelname vereisen van een religieus moslim-establishment waarvan niet duidelijk is in hoeverre het greep heeft op de ontevreden jongeren.
    Wat wel duidelijk is, is dat de Europese regeringen weinig tijd hebben, en weinig inzicht in welke leden van de moslim-gemeenschap 'haatzaaiers' zijn en welke deel blijven uitmaken van het grotere geheel, hoe onverteerbaar hun opvattingen soms ook mogen zijn.
    De multiculturele droom in Europa - waarvan de ontluistering op zijn schrijnendst is in Nederland, in eigen ogen het tolerantste aller Europese landen was dat islamitische en andere immigranten op den duur de normen en waarden van hun nieuwe land zouden aanvaarden.
Het was nooit duidelijk hoe dit toekomstbeeld kon samengaan met die andere vooronder-stelling van het multiculturalisme, dat de groepsidentiteit behouden zou blijven. Maar dat is nu een academische vraag. De Europese vorm van multiculturalisme, welwillend en zelfvoldaan tegelijk, is niet langer houdbaar. Dat weten de meeste Europeanen heel goed.
    Wat ze niet weten is wat ze nu moeten doen. Als de anti-moslimlijn van het Franse Front National of het Vlaams Belang de hoofdstroming werd, zou de islamitische diaspora in Europa alleen maar veranderen in de vijfde colonne die ze nu niet is.
    Maar de Europeanen kunnen de migranten toch moeilijk een veto laten uitspreken over hun eigen zeden en gebruiken, of het nu om vrouwenrechten gaat of het recht op heiligschennis - waar Theo van Gogh zijn leven voor heeft gegeven. Hoe te voorkomen dat de multiculturele werkelijkheid in Europa ontaardt in een oorlog van allen tegen allen? Dat is de uitdaging waar dit werelddeel voor staat. Alle andere problemen van Europa lijken daarbij in het niet te zinken.


IRP:  Het IRP kan weinig anders doen dan de belangrijkste punten uit dit betoog herhalen en achter elkaar zetten, om de essentie ervan volkomen duidelijk te maken:
Die vervreemding is cultureel, historisch en bovenal godsdienstig van aard, minstens zozeer als politiek. Migranten die zich tot Europa aangetrokken voelden vanwege zijn economische succes, zijn in opstand gekomen tegen de culturele, sociale en zelfs psychologische factoren die ten grondslag lagen aan dat succes. ... Van de weeromstuit heeft menigeen zijn heil gezocht bij de meest obscure interpretatie van de islam. Aan de uiterste rand van de diaspora hebben sommigen hun toevlucht genomen tot geweld. ... De multiculturele droom in Europa - waarvan de ontluistering op zijn schrijnendst is in Nederland, in eigen ogen het tolerantste aller Europese landen was dat islamitische en andere immigranten op den duur de normen en waarden van hun nieuwe land zouden aanvaarden. Het was nooit duidelijk hoe dit toekomstbeeld kon samengaan met die andere vooronderstelling van het multiculturalisme, dat de groepsidentiteit behouden zou blijven.


Terug naar Multiculturele samenleving  , Marokkaanse leiders  , HiŽrarchie allochtonen  , of naar site home .
 

[an error occurred while processing this directive]