WERELD & DENKEN
 
 
Segregatie

26 sep.2007

Op diverse plaatsen op deze site zijn al eerder opmerkingen gemaakt over de segregatie, het apart gaan wonen van de diverse etnische bevolkingsgroepen. De voortdurende aanleiding was natuurlijk het ontstaan van wijken en buurten met voornamelijk allochtonen, omdat het tevens samenviel met sociale achteruitgang van die wijken en buurten.

In het afgelopen jaar is er veel meer aandacht gekomen voor de segregatie, omdat de toestand in de allochtone wijken op dusdanig niveau is gekomen dat allerlei noodsignalen kwamen, zoals het systematisch lastig vallen van niet-allochtone buren, overheidsdiensten, en camerajournalisten.

Gedurende de laatste jaren waren er allerlei lapmaatregelen genomen, maar die bleken dus totaal ineffectief. Daarom is er recent besloten tot een grootschalige en landelijke aanpak, beginnende met de 40 slechtste wijken in Nederland, door het beleid eufemistisch omgedoopt tot 'prachtwijken'.

Deze grootschalige aanpak heeft een nieuwe discussie doen losbarsten, met name vanwege de betrokken hoeveelheden geld, die in de miljarden lopen. De regering wil namelijk een groot deel van dit geld niet zelf opbrengen, maar laten ophoesten door de corporaties, de sociale verhuurders.

het eerste probleem met financiering door corporaties is dat de meeste wijken in de grote steden in het westen liggen, en de corporaties in de grote steden zijn messtal niet rijk. De rijke corporaties zijn die in het oosten en zuiden van het land, en in de kleinere steden. Er zijn dus landelijke regelingen nodig, hetgeen de zaak gecompliceerd maakt - en de nodige weerstanden bij de corporaties oproept. En ook voor die corporaties geldt dat het aan hen toebedachte vermogen vrijwel geheel zit in bewoond onroerende goed, en dus niet zomaar vrijgemaakt kan worden.

Dit voor zover de globale stand van de discussie tot nu toe. Dat wil zeggen: de stand van zaken gezien vanuit de politiek-correcte en multiculturele hoek. Want in de gang van zaken worden diverse, al dan niet bewuste, denkfouten.

Ten eerste is daar de zaak van verantwoordelijkheden: wiens probleem is dit, en wie moet voor de oplossing betalen. wat betreft het eerste is dat duidelijk: het probleem is het gevolg van het importeren van gastarbeiders en de daaropvolgende  kettingmigratie. De initiatiefnemers van het halen van gastarbeiders is de bedrijfstop, tezamen met de politieke top die daarvoor toestemming moest geven. Het verschijnsel van de erop volgende kettingimmigratie is de verantwoording van de politiek en de intellectuele top, de eerste omdat ze geen maatregelen wilden nemen, en de tweede omdat ze de eerste voorzichtige signalen van problemen met de immigratie met campagnes en hetzes onderdrukt heeft  . Alles tezamen is het integratieprobleem dus de verantwoordelijkheid van de maatschappelijke top.

Nu de oplossing. Ten eerste het idee van het opknappen van de achtergebleven wijken. Die zou betaald moeten worden door de corporaties. Maar de corporaties verhuren voornamelijk woningen in de sociale sector, aan de lager betaalde, de lagere klasse in de maatschappij. Ook als de corporaties op het stenen kapitaal van hun woningbezit hypotheekleningen afsluiten, nemen hun lopende kosten toe, en die moeten betaald worden door de huurders, de lagere klassen. En bijvoorbeeld dus niet door de huiseigenaren de kopers de hogerbetaalden.

We zitten dus met de merkwaardige situatie dat de maatschappelijke top een probleem veroorzaakt heeft, en daarvoor de maatschappelijke lagere klasse wil laten betalen.

En daarnaast is er een nog verbazingwekkender verschijnsel: deze plannen worden verdedigd door de "linkse" partijen, die stellen op te komen voor de zwakken, en aangevallen vanuit rechtse kringen, die normaliter voor het eigenbelang gaan  .

De reden voor deze omkering van waarden is duidelijk: de partij die de hulp moet krijgen zijn de allochtonen, mensen met een kleurtje, en de "linksen" hebben een onweerstaanbare neiging om "zielige negertjes" te steunen, terwijl de rechtsen vinden dat ze maar voor zichzelf moeten zorgen.

Maar wijkverbetering is niet het enige voorstel. Het grote alternatief is het opheffen van de segregatie. Nu is de segregatie het gevolg van twee processen: het natuurlijke proces dat iedereen zich het meest thuis voelt in zijn eigen groep  , en ten tweede dat het verschil tussen autochtonen en allochtonen dusdanig groot is, onder andere taal, maar voornamelijk in sociale gedrag, dat de autochtonen redelijk snel de benen namen. Kortom: desegregatie is iets dat tegen de natuurlijke weg der dingen ingaat. Dus moeten er dwangmaatregelen genomen worden. In de rest van dit artikel concentreren we ons op deze discussie, min of meer aan de hand van de meest vocale voorstander van dit voorstel: Marcel van Dam.


Uit: De Volkskrant, 06-09-2007, column door Marcel van Dam (volledig artikel hier  ) De vloek van de segregatie

... enkele kranten prachtige bijlagen produceren met vaak artikelen die getuigen van topkwaliteit. Zoals in het laatste nummer van het Maandblad van NRC Handelsblad het artikel 'Tweedeling in het Nederlandse onderwijssysteem' van Anja Vink. Daarin wordt het wel en wee beschreven van een vmbo-school in Rotterdam-Zuid die ondanks een bezielende leiding zijn ondergang tegemoet lijkt te gaan. ... te wijten aan het vertrek van praktisch alle (autochtone) leerlingen uit de middenklasse. ...
    Het artikel is goed gedocumenteerd en buitengewoon overtuigend. En daarom zo alarmerend. Er is maar één conclusie mogelijk: een eind maken aan de segregatie is voorwaarde voor een oplossing.
...   Met het plan van minister Vogelaar om veertig probleemwijken om te toveren tot prachtwijken wordt dit kernprobleem niet opgelost. Al enkele decennia wordt er via herstructureringen gepoogd verloederde wijken te rehabiliteren. Tot nu toe heeft dat niet meer opgeleverd dan dat de verloedering tijdelijk werd gereduceerd om na verloop van tijd op het oude niveau terug te keren. ...
    Nederland heeft het nooit aangedurfd spreiding van allochtonen als beleidsdoel te formuleren. Uit angst beschuldigd te worden van discriminatie. Maar ook uit angst kiezers in autochtone wijken waar de gespreide allochtonen zouden komen te wonen, boos te maken.
    Een spreidingsbeleid hoeft niet discriminerend te zijn. Woningbouwcorporaties kunnen worden verplicht een bepaald percentage van vrijkomende woningen ter beschikking te stellen van mensen uit achterstandswijken. ...
    Uiteraard is met de verhuizing geen einde gekomen aan de problemen van mensen met een achterstand. Er zal ook dan een actief beleid moeten worden gevoerd om hun achterstand weg te werken door ze aan een baan te helpen, hun leefwijze te verbeteren etc.
...


Red.:   Elders is al opgemerkt  wat hier misschien wel het meest fout aan is (u kunt er ook de volledige bron op naslaan): op geen enkele wijze wordt verwacht dat allochtonen hieraan een bijdrage leveren - niet de geringste. Het is allemaal naar één kant: wij geven hen, en verplichten autochtonen daaraan mee te werken. En dat zijn geen geringe verplichtingen:


Uit: De Volkskrant, 07-09-2007, door Arnold Vonk, redacteur van de Volkskrant (volledig artikel hier  ) Aanpak segregatie kan alleen met staatsdwang

Een spreidingsbeleid ter bestrijding van segregatie kan alleen slagen als je zeer diepgaand ingrijpt in de vrijheid van mensen, betoogt Arnold Vonk.


Tussentitel: Achterstand is niet de schuld van politiek, school en buurt alleen

Segregatie is ons grootste sociale probleem, aldus Marcel van Dam (Forum, 6 september). Gelukkig kunnen we er met wat goede wil en nieuw beleid in vijftien jaar van af zijn. Helaas is juist de goede wil de kern van dit probleem: als burgers niet willen meewerken, houdt het op voor de overheid, en dat lijkt Van Dam niet in te zien. Volgens de voormalige staatssecretaris en minister van Volkshuisvesting moet minister Vogelaar haar plannen voor onze grootste probleemwijken combineren met een actief, langdurig spreidingsbeleid. Mensen met een achterstand verhuizen dan naar de betere wijken, autochtonen uit de middenklasse naar de te ‘rehabiliteren’ probleemwijken. ...
    Mijn school is uiteindelijk uitgeweken naar een vinexwijk, waar veel mensen zonder achterstand eerder naartoe waren verhuisd, weg uit de Schilderswijk, Transvaal en Zuid-West, de drie Haagse wijken uit de top 40 van Vogelaar. Zij wil die mensen weer terughalen, en als het aan Van Dam ligt, nemen ze hun goede scholen nog mee ook. Ik ben bang dat dit niet gaat lukken.
    Want goed verdienende autochtonen willen daar misschien nog wel wonen, maar leven is wat anders. Ook hierover kan ik meepraten. Ik woon al zes jaar in een voor ‘ons soort mensen’ bestemde flat in de Haagse Groente- en Fruitmarktbuurt. Dat is een nieuwbouwwijkje dat ligt ingeklemd tussen de drie voornoemde prachtwijken – gebouwd in een vorige poging de verloedering tegen te gaan. In 2001 was mijn startersinkomen eigenlijk te laag voor het luxe, 1085 gulden per maand kostende appartement, maar vooruit, ik had een vast contract. Die houding kon de verhuurder uiteindelijk niet volhouden. Appartementen kwamen steeds langer leeg te staan, huurverhogingen bleven uit en voor nieuwe huurders ging eerst de inkomenseis en later zelfs de huur omlaag.
    Hoe zorg je dat de autochtone middenklasse in wijken als de mijne blijft of zelfs komt wonen? Door een omgeving te creëren (inclusief omliggende buurten en toegangswegen) waar weinig criminaliteit is, waar kinderen veilig kunnen spelen en waar vrouwen en homo’s ongestoord, en familie en vrienden uit de provincie onbezorgd, doorheen kunnen lopen. Ook willen wij winkels die in onze behoeften voorzien, cafés, terrasjes, crèches en andere voorzieningen waarmee die ‘echte, gevestigde wereld’ gezegend is.
    Hier blijkt het manco van Van Dams redenering. Ondernemers krijg je niet zo ver te investeren in zulke voorzieningen als er nog maar weinig draagvlak voor is – begin maar eens een eetcafé met terras in een wijk waar de meeste mensen pas buitenshuis eten als de barbecueweide droog is, of drinken als Oranje dan wel Fenerbahçe heeft gespeeld. En crèches, zouden die de deuren openen in wijken waar nauwelijks werkende carrièrevrouwen te vinden zijn?
    Van Dam spreekt over de ‘vloek van de segregatie’. Die valt niet zomaar ongedaan te maken. In ieder geval niet zonder staatsdwang, niet zonder diep in te grijpen in de keuzevrijheid van mensen, in de vrije markt en in de grondwettelijke vrijheid van onderwijs.


Red.:   En als er zulke grote offers van de autochtonen gevraagd gaan worden, mag er op zijn minst van de allochtonen ook wat gevraagd worden. Naasts de bronnen die we al gezien, gaf iemand als reactie op Van Dam ook nog een prima:


De Volkskrant, 11-09-2007, ingezonden brief van Henk Bonarius (Den Haag)

Segregatie

Marcel van Dam gaat in zijn column voorbij aan een mogelijk essentiële oorzaak van het ontstaan van achterstandsgroepen (Forum, 6 september). Segregatie begint achter de voordeur. Sinds 1981 werk ik als huisarts. Het valt mij met name in de nacht- en weekenddiensten op, dat de communicatie in de Nederlandse taal met van oorsprong niet-autochtonen onverminderd gebrekkig blijft. Kinderen onder de 4 jaar verstaan mij vaak niet. Een vader legde mij eens uit dat dit kwam omdat zijn zoontje nog niet op school zat. Het probleem van (taal) achterstand en de daardoor bemoeilijkte integratie, houdt zichzelf in stand. Waar Van Dam een spreidingsbeleid voorstaat om allochtonen in achterstandssituatie te helpen 'buiten hun beperkte wereld te komen en kennis te laten maken met de echte gevestigde wereld', lijkt het verstandiger in te zetten op een pro-actief en activerend opvoedings- en onderwijsprogramma dat start bij de geboorte van elke Nederlander. Vanaf de 19de eeuw werd op dergelijke wijze ook gewerkt aan de verheffing van het proletariaat.


Uit: De Volkskrant, 13-09-2007, column door Marcel van Dam (volledig artikel hier  )

De vloek van segregatie (2)

Vorige week schreef ik een column onder bovenstaande titel. Dat leverde mij de volgende dag een bestraffend artikel op van Volkskrant-redacteur Arnold Vonk. Uit zijn artikel ‘Aanpak segregatie kan alleen met staatsdwang’ wordt mij niet duidelijk of hij vindt dat segregatie aangepakt moet worden of niet. Maar hij ziet het er niet van komen. ‘In ieder geval niet zonder staatsdwang, niet zonder diep in te grijpen in de keuzevrijheid van mensen, in de vrije markt en in de vrijheid van onderwijs’. Is dat waar?
    Ten eerste is de woningmarkt helemaal niet vrij en is de keuzevrijheid van mensen om zich te vestigen waar ze willen beperkt. Niemand in Nederland is vrij om te wonen of te bouwen waar hij wil. Er zijn talloze restricties. Ook voor vestiging in de bestaande voorraad moet men meestal aan een aantal criteria voldoen.
    Omdat in delen van de binnensteden woningen vanwege de slechte kwaliteit niet meer verhuurbaar bleken, werden die het afvalputje van de volkshuisvesting. Daar werden immigranten en allochtonen gevestigd.
    Zodra daarbij een kritische grens werd overschreden, begonnen de autochtonen die er nog woonden weg te trekken. Dat duurt tot op de huidige dag nog voort. Zo ontstaan zwarte wijken en zwarte scholen. Met de funeste gevolgen waar ik vorige week over schreef. Problemen als werkloosheid, drugsgebruik, criminaliteit, taalachterstand, opvoedingsproblemen, onderwijsproblemen. Zolang die concentratie voortduurt, zijn die problemen niet of niet snel genoeg op te lossen, ook niet door reconstructie van de wijk en sociale programma’s. ...
    Er is geen extra staatsdwang nodig om een langdurig spreidingsbeleid van de grond te krijgen en autochtonen en ondernemers terug te krijgen in de probleemwijken.
    Stel dat van de jaarlijks vrij komende woningen in de sociale huursector 5 procent zou worden gereserveerd voor dat beleid, dan komen er ongeveer tienduizend woningen per jaar beschikbaar. Stel dat het in de helft van de gevallen lukt om een allochtoon gezin in zo’n woning te krijgen. Zo nodig bevorderd met een verhuiskostensubsidie. Stel dat een gezin gemiddeld uit drie personen bestaat. Dan zouden er per jaar 15 duizend mensen (meer) uit de probleemwijken verhuizen. Een aantal dat, mits redelijk gespreid, geen grote problemen in de ontvangende wijken hoeft te veroorzaken. Als dat beleid vijftien jaar wordt volgehouden, leidt dat tot het (extra) spreiden van ongeveer 225 duizend mensen.
    Tegelijkertijd ontstaat meer ruimte in de probleemgebieden voor een reconstructie die autochtonen en kleine ondernemers terug kan brengen. Ook dan moet gewerkt worden met allerlei stimuleringsmaatregelen om het aantrekkelijk te maken.
    Is dit wensdenken? Ik heb als bewindsman meegemaakt hoe soortgelijk beleid de stadsvernieuwing van de grond heeft getrokken. Door het voor tienduizenden mensen uit stadsvernieuwingsgebieden aantrekkelijk te maken naar groeikernen te vertrekken en door reconstructie en nieuwbouw die gebieden weer aantrekkelijk te maken voor de middenklasse en de middenstand. Helaas is ook dat beleid slachtoffer geworden van de neoliberale agenda waardoor de overheid zich goeddeels terugtrok uit de volkshuisvesting en de probleemwijken konden ontstaan.
    Ik heb overigens nooit de illusie gehad dat door een spreidingsbeleid autochtonen en allochtonen elkaar plotseling als vrienden om de hals zouden vallen. Onderzoek van de Amerikaanse socioloog Putnam bewees dat bij menging van etnische groepen het onderling vertrouwen tijdelijk afneemt (Kennis, 8 september). Nederlandse onderzoekers bestrijden dat dit ook voor Europa en Nederland opgaat (zie ook NRC Handelsblad, 7 september).
    Normaal gesproken neemt het drie of vier generaties om etnische groepen volledig te laten integreren. Maar altijd zullen mensen uit verschillende groepen negatiever over elkaar oordelen dan over mensen uit de eigen groep.  ....
    Met een spreidingsbeleid en het bevorderen van wederzijds respect kan de duur van het integratieproces misschien met een generatie worden bekort. In ieder geval kun je de beklemming van achterstand openbreken. Met het in stand houden van gesegregeerde wijken en vooral met het voortduren van het huidige klimaat van verkettering van alles wat allochtoon is, komt het nooit goed.


Uit: De Volkskrant, 18-09-2007, door Bart Nijhof, analist bij het Nicis Institute voor stedenonderzoek (volledig artikel hier  )

Integratie wordt juist versterkt door segregatie

Laat mensen zelf beslissen met wie ze wanneer omgaan en naast wie ze wonen, betoogt Bart Nijhof, dan komt het vanzelf goed met de samenleving.


De overheid moet een actief spreidingsbeleid voeren om de achterstandspositie van etnische minderheden te verbeteren, aldus Marcel van Dam (Forum, 6 september). Dit beleid dient te worden gekoppeld aan ‘een actief beleid om hun leefwijze te verbeteren’. Daarop stelde Arnold Vonk dat dit niet zal lukken als de wil hiertoe bij mensen ontbreekt, tenzij de overheid diep ingrijpende staatsdwang toepast (Forum, 7 september). Van Dam brak daarop nogmaals een lans voor verplicht mengen (Forum, 13 september). Ik ga een stap verder dan Vonk: segregatie heeft een functie en is niet de oorzaak van het probleem, maar de eerste stap naar de oplossing.
    De moderne samenleving is als een chemisch mengsel. Wanneer we te snel te veel stoffen bijeenbrengen, wil het met het goed mengen vaak niet vlotten. De substantie kan gaan schiften – soms gepaard met kwalijke dampen – en er dreigt explosiegevaar.
    Eind juni publiceerde de invloedrijke Harvard-socioloog Robert Putnam de resultaten van een uitgebreide studie. Van Dam haalde deze studie aan in zijn reactie op Vonk. In E Pluribus Unum stelt Putnam dat in bijna alle moderne samenlevingen de etnische diversiteit in de komende decennia toeneemt. Hierdoor vermindert de hoeveelheid sociaal kapitaal, neemt het sociale verkeer af en het wantrouwen toe – niet alleen tussen bevolkingsgroepen, maar ook hierbínnen. Dit laatste lijkt aan Van Dam voorbij te zijn gegaan.
    Het ‘ideale integratiebeleid’ heeft Putnam niet onderzocht. Wel doet hij aanbevelingen. Hij noemt open deuren zoals tolerantie voor verschillen, interactie op school, werk en sportveld, en taalonderwijs. Belangrijk, maar voor een stabiel mengsel niet voldoende.
    Putnams laatste bevinding is een voorzichtig geformuleerd pleidooi voor segregatie. Dit staat lijnrecht tegenover Van Dams idee van spontane verheffing door interetnische interactie. Volgens Putnam hebben zowel de immigratie- en integratiegeschiedenis van de VS als zijn onderzoek het nut aangetoond van etnisch homogene migrantenorganisaties die nieuwelingen een sociaal en cultureel vangnet bieden.
    Hier zit wat in. Herstel eerst het sociale vertrouwen bínnen de etnische groep, zodat zij zich zeker genoeg voelen om buiten de eigen gemeenschap te treden. Putnam heeft het over bonding capital dat voor bridging capital uitgaat.
    Dus niet verplicht spreiden. Laat mensen zelf beslissen met wie ze wanneer omgaan, naast wie ze wonen en met wie de kinderen naar school gaan. Faciliteer álle organisaties die het sociale verkeer bevorderen, ongeacht wie er met wie interacteert. Zolang dit maar gebeurt binnen de grenzen van de wet. Sociaal vertrouwen ontstaat in geborgenheid, niet in frictie.
    De stoffen in ons laboratorium die gemengd moeten worden, blijven aangevoerd worden en zijn steeds vaker van verschillende chemische aard. Hopen op een spontane, stabiele en werkbare menging getuigt van weinig realiteitszin. Rústig bijschenken. Blíjven roeren. Kop d’r bij! Laat je niet van de wijs brengen door onvermijdbaar gesis en klontjes op zijn tijd. Die hebben zo hun functie. Een geheel egaal mengsel zal het voorlopig niet worden. Het is niet anders.


Volkskrant weblog, 24-09-2007, door Webmaster Koldertrol

Marcel van Dam: nieuws van het penitentieplatform

Marcel van Dam trok in zijn column in de VK (6 september 2007) van leer tegen de segregatie in het onderwijs: ‘De vloek van segregatie'. Zoals bekend hebben ‘zwarte scholen' de neiging hebben steeds meer allochtone leerlingen te concentreren en steeds slechter te worden, terwijl de overwegend door autochtone leerlingen bezochte scholen de tegenovergestelde trend laten zien. Van Dam legt dan een verband met Het Grote Plan van Het Grote Licht dat Vogelaar heet. Dit plan voorziet in het omtoveren van zo'n 40 probleemwijken in ‘prachtwijken', liefst compleet met boulevard (handig voor de ME om zich op te stellen als het toch uit de klauwen mocht lopen!). In zijn column breekt van Dam een lans voor het aanvullen van Vogelaars Prachtwijkenplan met een gericht spreidingsbeleid van scholieren - juist als partijgenote Vogelaar toont hij zich daarmee een aanhanger van het leerstuk van de maakbare samenleving. Van Dam nu komt met een oplossing die op hetzelfde neerkomt als het jaren '60 bedenksel dat men in de VS toepaste om integratie op scholen af te dwingen: ‘Bussing' , Het klimaat op de ‘gebusste' scholen werd er niet beter op maar creëerde slechts verliezers in een maatschappij die voor het grootste deel uit verliezers bestaat en iedereen werd nog eens met de neus op het simpele feit gedrukt dat geld uiteindelijk de doorslaggevende factor is in de grootste mislukte samenleving ter wereld. Maar van Dam, als exponent en enthousiast mede- grondlegger van de meest overbevolkte, bijna-mislukte samenleving ter wereld, lanceert doodgemoedereerd zijn eigen variant van ‘bussing' Van Dam en zijn geestverwanten kun je in den brede onderbrengen bij wat wij het ‘penitentieplatform' zullen noemen. Dit is dan de stroming in de samenleving die de gedachte omarmt dat alle leed in de wereld, meer in het bijzonder in de Derde Wereld, veroorzaakt is en in stand gehouden wordt door het Westen (ten dele hebben ze daar zeker gelijk in!) en dat ditzelfde Westen er alles aan moet doen om deze erfzonde ongedaan te maken. Het toestaan of zelfs bevorderen van ongebreidelde immigratie vanuit met name de derde wereld wordt als zodanig aangemerkt als een vorm van boete doen, penitentie dus! In elk geval mort de Übermensch Marcel van Dam over de gevolgen van een verkeerd politiek beleid waaraan hij zelf in zijn tijd met veel verve heeft bijgedragen en zijn ‘oplossing' voorziet slechts in een continuering en versterking van dit beleid dat immigratie in feite als een noodzaak zoal niet als een zegen beschouwd. Zulks impliceert dat de creatie van ‘prachtwijken' in de toekomst nog aanzienlijk meer politieke prioriteit zal krijgen. Aan de andere kant valt te voorzien dat hoe meer ‘prachtwijkers' dit land komen opzoeken, des te minder de politieke vlieger van van Dam, Vogelaar c.s. op zal gaan. De noodzaak om te integreren neemt af naarmate je met meer mensen van dezelfde culturele/etnische achtergrond onder elkaar bent. Van Dam oogstte ook nog wat tegenwind met zijn segregatie-artikel, onder meer van Bart Nijhof, analist bij het Nicis, dat zich richt op ‘urban research&practice'. In een Forum-artikel (18-09-07) in de VK haalt deze de Amerikaanse politicoloog Robert Putnam aan ter onderbouwing van zijn stelling dat integratie juist versterkt wordt door segregatie. Het vertrekpunt van Nijhof (en Putnam) is een ander dan dat van Marcel van Dam maar ze ontmoeten elkaar in een consensus ten aanzien van het soort samenleving dat tot stand dient te komen: de ‘open society', zonder grenzen, bevolkt door kosmopolitische wereldburgers die overal wonen en werken en gemakkelijk banden smeden, zonder zich te bekommeren om etnische of culturele barrières - en al dat moois natuurlijk gebaseerd op de principes en ideologische idealen van de vrije markt. Van Dam bepleit geforceerde integratie, Nijhof (met een beroep op Putnam) ziet juist de voordelen van segregatie omdat mensen met uiteenlopende etnische, culturele en religieuze achtergronden dan op on-gedwongen (!) wijze naar elkaar toe zouden groeien. Een integratiefilosoof als van Dam zou er beter aan doen om tussen twee neutjes door eens de waarheid te schrijven, namelijk dat hij en zijn maten de Nederlandse samenleving, de arbeiders voorop, genaaid hebben en druk doende zijn die exercitie te prolongeren. Andere politieke keuzen waren nodig, andere politieke keuzen zijn nu nog meer nodig om deze samenleving (of welke vergelijkbare samenleving dan ook) overeind te houden maar van de huidige generatie politici hoeven we die niet te verwachten. Immigratie op een schaal zoals die zich in de afgelopen decennia heeft voltrokken aan het meest overbevolkte land ter wereld, immigratie zoals die weer volop toeneemt, maakt integratie op den duur volmaakt overbodig.

Complete artikel lezen? Ga dan naar http://www.koldertrol.nl/- onder ‘Artikelen': Nieuws van het Penitentieplatform'.

 

Uit: De Volkskrant, 02-03-2009, door Paul Onkenhout

Juf Lieke en haar 27 kinderen in de Pijp

Fotobijschrift: Groep acht van basisschool Oscar Carré in Amsterdam Zuid-Oost

 Programma? Groep Acht, VPRO, vanavond om 20.55 uur op Nederland 2. Eerste deel van een drieluik van de documentairereeks Tegenlicht over onderwijs. Regie: Bregtje van der Haak.
Wat zien we? Groep acht van de gemengde basis school Oscar Carré in de Pijp in Amsterdam. En we zien juf Lieke aan het werk. Haar klas is vier maanden gevolgd.   ...
Leuke klas? Een echte groep acht, met stoere jongens en kibbelende meisjes. De klas is een afspiegeling van Amsterdam Oud-Zuid, een mengeling van zwart en wit. De kinderen hebben elf nationaliteiten. Ze zitten op een zogenaamde 'kunstmagneetschool'
Een kunstmagneetschool? Amerikaans concept. Om integratie te bevorderen, wordt veel aandacht geschonken aan kunst en cultuur.
Werkt het? Onmogelijk vast te stellen. Maar de beelden uit de klas zijn hoopgevend. Juf Lieke geeft hoog op van de verscheidenheid in haar klas. 'Ik heb van alles, ik heb zoveel'
En de lesstof? Het 'niveau van het onderwijs? In Groep Acht ligt de nadruk bijna volledig op het gedrag van de kinderen; op hun sociale vaardigheden en de manier waarop ze met elkaar omgaan. Op de vraag of dat ten koste kan gaan van bijvoorbeeld rekenen, zegt Juf Lieke: 'Als het nodig is, wel'
Oei. In het multiculturele Amsterdam Oud-Zuid is integratie nu eenmaal een neventaak van het onderwijs. Zoals de juf het verwoordt: 'In deze wereld, in een stad als Amsterdam, moet je leren wat er te koop is. Je moet niet blijven hangen in de beelden die je hebt, maar kijken of die beelden kloppen.'    ...

 

Uit: De Volkskrant, 10-10-2009, speciale bijlage over het herdenken van de oorlog, door Peter Giesen

Wat er met de Joden gebeurt is, is ook heel erg

De vraag of we blijven herdenken roept een andere op: wat weet onze jeugd over 'de oorlog'? Niet alle kinderen horen er thuis over. Een multiculturele klas aan het woord.

Op 4 mei 2004 voetbalden een paar Marokkaanse jongens in Amsterdam met kransen die waren neergelegd voor de dodenherdenking. De schok was groot. De Tweede Wereldoorlog, in het bijzonder de Holocaust, was nog altijd het morele ijkpunt van de Nederlandse samenleving. Bestond er mi5schien een groep allochtone jongeren die hier geen enkel respect voor had? Wellicht omdat hun beeld werd gekleurd door het conflict tussen hun Palestijnse moslimbroeders en Israel?
    Auschwitz was altijd een symbool geweest van de multiculturele samenleving en de angst voor vreemdelingenhaat. Nu werd het opeens een symbool van een nieuwe angst, voor de islam, voor immigranten die westerse waarden afwijzen, voor schotelantennes die vreemde, radicale en gewelddadige ideeën over de grote steden uitstorten. Op sommige scholen zouden leraren niet eens meer les over de Holocaust durven geven.
    Zulke morele paniek slaat al snel dood in het Montessori College Oost in Amsterdam. Een vmboschool met 700 leerlingen en 60 nationaliteiten, gevestigd in een mooi, modem en goed uitgerust gebouw. Het is er rustig, op een doorsnee donderdagmiddag.
Trudy Coenen geeft er Nederlands.   ...
    Auschwitz is verbonden met schuld. Mede daardoor is het een open zenuw in de westerse samenleving. Toen de Iraanse machthebbers wilden terugslaan na de Deense Mohammed cartoons, kozen ze niet voor spotprenten van God. Ze wisten heel goed dat zulke cartoons de meeste Europeanen niet zouden schokken, misschien zelfs plezier zouden bezorgen. Maar het ontkennen van de Holocaust geldt wel als een vorm van ontheiliging, een schunnige, ontoelaatbare opvatting.
    Zijn de leerlingen van het Montessori College Oost zich bewust van deze gevoeligheid bij Nederlanders? Ze kijken me een beetje blanco aan. Wat bedoel ik precies?
    'Gaan jullie eigenlijk met Nederlanders om?', vraagt Trudy Coenen. 'Behalve de leraren op school?' Dat blijkt niet het geval.


Red.:   Ook op het zo goed functionerende Montessori College Oost gaat men niet met Nederlanders om.
    Hoe de segregatie werkt in het ware leven. Burro Holanda  is het weblog-pseudoniem vav een hoofd van een lagere school:


Uit: Volkskrant weblog,13-01-2010, door Burro Holanda

Name and Shame !!

Mijn school heeft een periode achter de rug, die we allemaal zo snel mogelijk willen vergeten. Een flinke toename van allochtone leerlingen zorgde voor een totale stilstand bij de inschrijvingen van de “witte” kindertjes.  ...
 

Naar Allochtonen lijst  , Allochtonen overzicht  , of site home  .