De Volkskrant, 29-07-2011, door Nol van Bemmel .2010

Waarom? Ik heb zo veel vragen

Emma Martinovic (18) is een lid van de jeugdbeweging van de Noorse Arbeiderspartij. Zij overleefde het bloedbad op het eilandje Utya. Hieronder een uittreksel uit haar blog.

Tussentitel: Ik houd niet op met politiek. De klootzak zal ons niet tegenhouden

We verborgen ons op een rotsachtige helling, of probeerden dat althans. De klootzak met het wapen zou ons met- een kunnen zien, als hij deze kant op zou komen.

De minuten kropen voorbij als uren. Toen hoorde ik sms-jes binnenkomen: 'Waar ben je?' 'Heb je je verstopt?' 'Ik hou van je' en meer van dat soort berichten.

Toen kwam er een boodschap van mijn vriendin Pernille: 'Hij is bij de school en schiet dwars door de deur heen. We zitten hier met een man of dertig en proberen ons te verbergen. Ben jij veilig?' Ik antwoordde zo kort mogelijk: 'Hoe ziet hij eruit? Zijn het er meer dan n? Is hij in het gebouw? We hebben ons verborgen, maar veilig zijn we niet.'

Eindelijk kwam haar antwoord. Hij droeg een politieuniform en had een wapen. Er waren geruchten dat er nog twee schutters waren. Toen kwam het bericht dat hij onze kant op kwam. Ik vouwde mijn handen en sprak tot God, terwijl ik de anderen probeerde gerust te stellen. Toen stuurde ik de leider van onze jeugdbeweging AUF een sms en hij antwoordde dat hij in veiligheid was. ik vroeg hem: 'Wat moeten we doen? We klampen ons hier met z'n vieren aan een rotshelling vast. Zijn antwoord was kort en duidelijk: 'Zwemmen!' Ik zei tegen de andere drie dat we moesten zwemmen.

Ik wilde er eerst zeker van zijn dat de kust veilig was, dus ging ik als eerste naar het water. Maar daar zag ik een lijk op zijn buik drijven. Ik liep het water in, terwijl ik naar de hemel keek en bad. Ik trok het lichaam aan land en toen ik zijn muts wegtrok, zag ik dat het een vriend van mij was en ik zag de wond in zijn hoofd. Er was niets meer aan te doen. Ik kuste hem en waadde naar de kant.

Toen zag ik anderen die zich op de oever probeerden te verbergen. Ik praatte met hen en zei hun dat de AUF-leider het advies had gegeven om weg te zwemmen. Ik adviseerde de meisjes om een identiteitskaart onder hun beha te stoppen of iets anders waaraan men zou kunnen zien wie ze waren. Het plan was: zo ver mogelijk wegzwemmen, uit het zicht van die klootzak met zijn wapen en vervolgens naar rechts naar het dichtstbijzijnde eiland.

Iedereen begon zich uit te kleden, want ze wisten hoe lastig zwemmen is met je kleren aan. Voordat ik het water inging, stuurde ik een laatste smsje naar mijn moeder, mijn vader, mij broertje en mijn beste vriend Robin. Het was koud in het water, ik voelde de kou mijn botten binnendringen, maar concentreerde me erop mijn hoofd boven water te houden. Achter mij raakten sommigen in paniek, dus ik riep naar hen: 'Hou je hoofd boven water. Wegzwemmen van het eiland! Doorademen!' Toen draaide ik me om en zag ik de klootzak. Hij stond daar in zijn politieuniform, blond, blanke huid en een politiepet op. En ik zag zijn wapen. Het leek erop dat hij op ons richtte. Poff! Een van de zwemmers was geraakt, ik zag het bloed eruit stromen.

Dus begon ik nog sneller te zwemmen. Toen draaide ik me weer op mijn rug en zag dat hij diegenen die nog niet waren gaan zwemmen op de korrel nam. Alsof hij zich realiseerde dat hij ons niet meer kon raken, richtte hij zich op de mensen op de rotsen onder hem om ze dood te schieten.

Ik zag een van mijn vrienden in het water springen, maar hij werd meteen geraakt. Ik zag zijn hoofd uiteenspatten, ik zag hoe het werd versplinterd. Er brak een enorme paniek uit op de oever. Ik riep: 'Zwemmen of rennen!', maar het hielp allemaal niet. Er was zo veel lawaai, van de helikopter boven ons en het geweer van die klootzak.

Toen ik weer vooruit keek, voelde ik me in paniek raken. Mijn ogen wilden dicht, ik voelde hoe het water langzaam in me liep. De paniek maakte het me moeilijk te ademen. Ik hapte naar lucht. Opeens hoorde ik iemand achter me roepen: 'Emma, ik kn niet meer!'

Het was een van mijn vriendinnen. Ik klemde mijn kaken op elkaar, zwom terug en zei tegen haar het ritme vast te houden: n keer ademhalen voor jou en n keer voor mij. Ik liet haar aan mijn schouders hangen, terwijl ze met haar benen zwom. Samen wisten we vooruit te komen. In mijn hoofd telde ik de slagen: 'En voor moeder, n voor vader, n voor mijn broertje, n voor Robin. Ze wachten allemaal aan land.'

Opeens zei ze: 'Emma, je bloedt!' En toen ik naar mijn linkerarm keek, zag ik dat het bloed eruit gutste. Ik probeerde het weg te drukken en me te concentreren op het zwemmen. Ik wist waarom mijn arm zeer deed, maar ik wilde niet stoppen. Achter ons konden we nog steeds het schieten horen, de kreten van angst, het gelach van de klootzak, terwijl hij schoot en ons nariep: 'Jullie zullen niet ontkomen!'

Een jongen kwam aanzwemmen. Ik keek naar hem en zei: 'Voor iemand die zo jong is, ben je een goede zwemmer.' Hij keek naar me en antwoordde: 'Mijn vader is dood'. Ik zei tegen hem: 'Niet omkijken! Gewoon doorzwemmen voor je vader. Je doet het prima.' Hij antwoordde: 'Ik dacht dat de politie er was om ons te beschermen.'

De woede die ik in me voelde opkomen, gaf me extra kracht. Met z'n drien naast elkaar zwommen we door. Toen ik omkeek, zag ik dat er achter ons veel minder waren: de klootzak was nog steeds op ons aan het schieten. Ik zei: 'Niet omkijken, doorzwemmen!' Toen ik dat zei, hoorde en zag ik een boot en begonnen we allemaal nog sneller te zwemmen en dankten we God.

Ik zwaaide en riep: 'Help! Deze kant op!' Ik zei tegen mijn vriendin en de kleine jongen dat ik als eerste naar de boot zou zwemmen, voor het geval dat die klootzak een nieuwe list had verzonnen. We hadden alle vertrouwen in iedereen verloren. Ik keek naar de man die me in zijn boot hees. 'Je bent nu veilig', zei hij. Hij omarmde mij en vroeg of er anderen waren. We voeren naar mijn vriendin en de jongen en ik zei: 'Kom maar, het is veilig.'

Voordat ik besluit, wil ik zeggen dat ik niet ophoud met politiek. De klootzak zal ons niet tegenhouden. We geven niet op. Ik heb zo veel vragen. Ik wil hem eens ontmoeten, zonder wapen. Waarom?Wat bewoog hem? Al die vragen die nooit beantwoord zullen worden. En dan te bedenken: hij vermomde zich in een politieuniform, het symbool van veiligheid en bescherming. Hij heeft ons vertrouwen in de politie ondermijnd.



Naar Multiculturalisme, cultuurverraad , Multiculturalisme , Allochtonen overzicht  , Sociologie lijst  , Sociologie overzicht  , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]