De Volkskrant, 15-07-2015, column door Elma Drayer .2010

Vrome praatjes

Tussentitel: Die vader, zou ik zeggen, heeft een sterk punt

Ooit waren handenschudweigeraars aanlei ding voor verontwaardigde Kamervragen en verhitte talkshowafleveringen. Tegenwoordig weten ze nauwelijks nog de aandacht te trekken, laat staan het nieuws te halen. Eerlijk is eerlijk: ook ik stuitte pas op onderstaande affaire nadat een alerte twitteraar zijn volgers er deze week op wees.

Wat wil het geval? Het College voor de Rechten van de Mens (voorheen Commissie Gelijke Behandeling) deed recentelijk uitspraak in een akkefietje dat een vader had voorgelegd over zijn ervaringen met de GGD Hart voor Brabant. Toen hij vorig jaar met zijn vrouw hun 13-jarige zoontje vergezelde naar een 'regulier tieneronderzoek', weigerde de medewerkster van dienst de hand die hij ter begroeting uitstak. Zijn vrouw en het zoontje gaf ze er wel een.

De GGD-medewerkster verklaarde (ik citeer uit de weergave van het college) dat zij 'vanwege haar islamitische geloofsovertuiging geen handen schudt met personen van het andere geslacht'. En vroeg of hij dat wilde begrijpen. De vader antwoordde 'ontkennend', zei dat hij dit juist niet begreep 'van iemand die in het publieke domein werkzaam is'. Hij liet het er niet bij zitten en diende een klacht in. Volgens het college voelde hij zich gediscrimineerd 'vanwege het feit dat hij een man is'.

Daar heeft die vader, zou ik zeggen, een sterk punt. Wie principieel weigert wezens van het andere geslacht de hand te schudden, bezondigt zich aan seksediscriminatie. Natuurlijk, binnen de eigen woning, vereniging, kerk, sjoel of moskee is dat geen probleem. Daar staat het iedereen vrij om zijn miezerige opvattingen omtrent seksescheiding te belijden en te beleven. Maar werk je voor een organisatie die de publieke zaak dient, gefinancierd door u en mij, dan ligt dat anders - in elk geval in dit bevoorrechte hoekje van het universum. Sinds een jaartje of dertig trachten wij nogal ijverig seksediscriminatie in het zogeheten publieke domein te bestrijden - bijvoorbeeld door in voorkomende gevallen de hulp in te roepen van het College voor de Rechten van de Mens.

Maar zie. In zijn oneindige wijsheid achtte dit gezelschap de klacht van de vader ongegrond. Het bleek van oordeel 'dat in de onderhavige zaak het belang van de medewerkster zwaarder weegt'. Anders zou de vrouw, las ik in de motivering, hebben moeten handelen 'in strijd met haar geloofsovertuiging' en voortaan haar werk niet meer kunnen doen.

Dat klinkt reuzerespectvol. Maar eigenlijk zegt het college-met-de-lange-naam: je mag gerust discrimineren - mits je erbij zegt dat zulks nu eenmaal moet van je God.

Correctie: zo oordeelt het college doorgaans als sekse in het geding is. Net als trouwens zijn voorganger meestal deed. Mij lijkt het althans kras dat de club k zo onder de indruk zou zijn van een functionaris die beweert dat hij geen zwarten mag aanraken van zijn geloof. Of geen eskimo's. Of geen zigeuners. Of geen Joden. Maar gaat het om mannen en vrouwen, dan ligt de zaak steevast hl anders. Dan laat het college zich maar wat graag benevelen door vrome praatjes.

Intussen beloont het zo ideetjes omtrent de omgang tussen de seksen waarvan het verre zou moeten blijven. Het geeft de ultra-orthodoxe scherpslijpers zijn zegen. Terwijl er honderdduizenden moslims rondlopen die handenschudden de normaalste zaak van de wereld vinden. Kan het college nog wat van leren.


Web:
Je mag gerust discrimineren, mits het moet van je God
TT:
Mij lijkt het althans kras dat de club k zo onder de indruk zou zijn van een functionaris die beweert dat hij geen zwarten mag aanraken van zijn geloof.



Red.:  




Naar Buikhuisen hetze, bronnen , Media lijst , Politiek & Media overzicht  , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]