Uit: NRC Handelslad, 31-12-2007, door redacteur Herman Amelink

Cohen: luister beter naar kritiek van religies

Religie is in de samenleving een samenbindende kracht, stelde burgemeester Cohen op Nieuwjaarsdag in 2002. Gisteren ging hij een stap verder. „Religies houden ons een spiegel voor."

De kracht van religies zit in het perspectief dat ze gelovigen bieden op een rechtvaardiger samenleving. In de doopsgezinde schuilkerk aan het Singel in Amsterdam hield de Amsterdamse burgemeester Job Cohen gisteravond „als ongelovige” opnieuw een pleidooi voor erkenning van het belang van religie.
    In zijn toespraak God en Mokum beschreef Cohen hoe de sociale cohesie wordt gediend door de permanente dialoog tussen de overheid en religieuze gemeenschappen, en tussen religies onderling, zoals die onder meer in de Amsterdamse burgemeesterswoning gevoerd wordt.   ..

Red.:   Als dit waar was, was de aarde een paradijs op aarde, qua rechtvaardigheid, want religie bestaat al sinds voorhistorische tijden. De enige historische conclusie luidt dan ook dat religie marginaal of niet bijdraagt tot een rechtvaardiger samenleving.
    Job Cohen staat hier dus aperte leugens te verkondigen, en we weten ook waarom hij dat  doet: hij wil graag de moslims het gevoel geven dat ze betrokken worden bijna de Nederlandse samenleving. En dat is cultuurverraad, want de islam maakt geen deel van de Nederlandse samenleving, en haar ideeën staan daar volkomen haaks op. Het is prima om immigranten te betrekken bij de Nederlandse samenleving, maar niet op basis van een die Nederlandse samenleving vijandige religie of cultuur.
   Overigens zou je kunnen denken dat Cohen voor kritiek uitgesproken door religies is, omdat hij voor kritiek op maatschappelijke zaken in het algemeen is. Maar dat laatste is niet zo:

Uit: De Volkskrant, 04-02-2008, door Job van Amerongen, politicoloog.

Het is onjuist en contraproductief om de huidige omgang met de islam en niet-westerse allochtonen te relateren aan Auschwitz, betoogt Job van Amerongen.

...  De Auschwitzlezing van Cohen (Forum, 31 januari) bevat niet de kwaliteit die we van hem gewend zijn.
    Cohen stelt, dat angst en wantrouwen jegens ‘de ander’ sinds Auschwitz niet meer zo groot zijn geweest. ...
    Het ‘Weest Waakzaam!’ lijkt in eerste instantie gediend met het trekken van stevige historische parallellen. En welke historische gebeurtenis leent zich daar nou beter voor dan de Tweede Wereldoorlog en de Jodenvervolging? Ik zeg niet dat vergelijken met de Tweede Wereldoorlog nooit mag. Maar de uniciteit van de Holocaust wordt de laatste jaren wat al te gemakkelijk bezoedeld. Daarnaast moet worden gewaakt voor hysterie.
    In nazi-Duitsland was het staatsapparaat door en door racistisch en antisemitisch. Uitsluiting – tot fysieke eliminatie aan toe – werd gehanteerd als een bewuste politieke strategie. De rassenwaan regeerde. In Nederland anno 2008 leven verschillende bevolkingsgroepen te veel langs elkaar en te weinig met elkaar. Verschillende overheden proberen daar op allerlei manieren verandering in te brengen. Met de beste wil van de wereld valt niet te beweren, dat op systematische wijze uitsluiting plaatsvindt. De zorg voor de ander is niet uit het blikveld verdwenen. Door de overheid gestimuleerde initiatieven om de sociale samenhang te vergroten, bloeien als nooit tevoren.   ...
    Wat beoogt Cohen met het trekken van deze historische vergelijking? Moet ze tot nadenken stemmen? Is het een oproep tot meer beschaving in het debat over godsdienst, de islam in het bijzonder?   ...

Red.:   Want dat laatste gaat het natuurlijk om: wat moslims aan fysieke problemen in Nederland ondervinden is klein grut vergeleken met de overlast en criminaliteit die moslims aan Nederlanders toedoen - hele wijken hebben ze op die manier gezuiverd. Nee, op fysieke zaken kan Cohen niet doelen.
    Het gaat natuurlijk om de kritiek op de islam als godsdienst, en op het wereldwijde gedrag van de islam als imperialistische kracht, inde vorm van terreuraanslagen gepleegd door haar aanhangers. Die kritiek op de islam vindt Cohen uit den boze. In tegenstelling dus tot de kritiek die de islam op onze maatschappij zou hebben - dat vindt Cohen een vruchtbare zaak. Daarnaar zouden we meer moeten luisteren.
    Overigens staat Cohen daarin niet alleen. In tegendeel: dit idee wordt gedragen door geheel multicultureel bestuurlijk en intellectueel Nederland. Ook de auteur van bovenstaande stuk, die wel kanttekeningen plaatst bij de vergelijking met Auschwitz, is het op dit punt met Cohen eens:

Ten opzichte van de inhoud van de islam, die een zeer hoge mate van ontsporing kent , is zelfs het meest rabiate in het westen gevoerde debat maar kinderspel.
     Naast dit soort principiële standpunten is de houding van Cohen ook af te leiden uit uitspraken over meer praktische zaken:
 

Uit: De Volkskrant, 21-02-2008, door Willem Beusekamp

Cohens uitspraak leidt tot onrust in Slotervaart

Straatcoaches, een door de gemeente Amsterdam aangesteld nieuw soort ordebewakers, zijn volgens burgemeester Cohen ‘geen modelburgers’. Zij hoeven derhalve van hem vrouwen geen hand te geven.
    Cohen zei het vorige week in de raadsvergadering, waar onder meer het CDA vroeg naar zijn mening over het feit dat sommige straatcoaches in het stadsdeel Slotervaart tijdens hun werk – vervelende en vaak criminele Marokkaanse jongens van straat halen – weigeren de moeders van de lastpakken een hand te geven.
    Uit religieuze motieven, zoals ze zelf beweren. En juist daarom (godsdienstvrijheid) zal Cohen hen geen strobreed in de weg leggen. Hij wilde er verder ook niet te veel gezeur over horen.   ...

Red.:    En voor de meer tastbare aspecten van de islam kan Job nog meer enthousiasme opbrengen:

Uit: HP/De Tijd, 08-02-2008.

Amsterdam draait door
...
De Westermoskee

Kerk en staat zijn in moderne democratieën van elkaar gescheiden en daar zijn goede redenen voor. De geschiedenis van Europa hangt aan elkaar van de godsdienstoorlogen. De oplossing daarvoor was godsdienstvrijheid, waarbij verschillende gelovigen elkaar met rust laten en de staat neutraal is. Wie die principiële scheiding wil doorbreken, moet daar heel goede redenen voor hebben. Amsterdam dacht die te hebben toen de stad besloot de Westermoskee van Milli Görüs te subsidiëren.
    Dat gebeurde niet rechtstreeks: Amsterdam betaalde stilletjes twee miljoen te veel voor de grond die de gemeente van Milli Görüs overnam. Zo subsidieerde Amsterdam de bouw van de moskee, samen met woningcorporatie Het Oosten. Er moest wel een raad van toezicht komen, om de 'integratiegerichte koers' te bewaken. Via die raad wilde de overheid zich dus met de inhoud gaan bemoeien.
    Niet verstandig, zoals de geschiedenis laat zien. Geen enkele zichzelf respecterende religieuze organisatie (christelijk, joods, hindoeïstisch of islamitisch) zou zoiets pikken. De afloop van het Westermoskee-project was voorspelbaar: Milli Görüs begon als een opstandig paard te bokken en te springen totdat het de gemeente uit het zadel had geworpen.
Job Cohen probeerde het vervolgens met Marhaba, een islamitisch debatcentrum. De gemeente stak er een subsidie van vier ton in. Ook dit project mislukte: er braken ruzies uit over de koers van Marhaba en eind vorig jaar trok de gemeente de stekker eruit. Ook hier was het fundamentele probleem dat de overheid zich ging bemoeien met de inhoud van een godsdienst. In beide debacles heeft Cohen zich er kort en makkelijk vanaf gemaakt, alsof het bedrijfsongevalletjes waren in plaats van principiële fouten. De gemeenteraad heeft het allemaal gewoon laten passeren.   ...

Red.:   De volgende zaak betreft hemzelf niet direct persoonlijk, maar is zeer illustratief voor de sfeer waarin hij de stad Amsterdam bestuurt. Het gaat om een lesbrief die de gemeente Amsterdam verstuurt heeft aan alle scholen, met materiaal over de multiculturele samenleving, en hoe daarmee om te gaan. De titel en het motief op de gemeentelijke website geven al aan in welke richting het gaat: "Laat je niet gek maken", 'Lesbrief tegen polarisatie en radicalisatie'. Oftewel: problemen van de multiculturele samenleving worden niet veroorzaakt door moeilijkheden met aan- en inpassing, maar door het praten erover.
    De lesbrief is natuurlijk te groot om hier als geheel te reproduceren, zie de pdf hier , maar alles wat we er van weten moeten staat in onderstaande beschrijving ervan gegeven in een column van Nausicaa Marbe (de illustraties zijn uit de lesbrief zelf, niet van de column):

Uit: De Volkskrant, 08-02-2008, column door Nausicaa Marbe

Discriminatie per lesbrief

De lesbrief die de Dienst Maatschappelijke Ontwikkeling van Amsterdam naar driehonderd scholen stuurde wemelt van de goede bedoelingen. Alleen al de titel - Laat je niet gek maken - spoort aan de rede te gebruiken in plaats van de vuist. De lesbrief is dan ook bedoeld als tegengif voor steekpartijen op scholen, vanuit de gedachte dat praten over de actualiteit frustraties afremt en agressie voorkomt. ...
    Omdat radicalisering en agressie onder scholieren toenemen, is het zinnig zo'n initiatief voor verbetering nader te bekijken. De zes hoofdstukken van de lesbrief lijken bedoeld als lessen in relativering. Er wordt een pleidooi gehouden voor de individuele verschillen tussen mensen in Nederland, voor het belang van praten, gevoelens uiten, beheersing en goed geïnformeerd zijn. Ook het recht om te geloven - of niet - komt aan bod. Er is een hoofdstuk over de vrijheid van meningsuiting (ook die van politici die godsdienstkritiek uitoefenen), een summier lesje godsdienst en een hoofdstuk over heilige boeken (waarmee je het ook oneens mag zijn, aldus de tekst). So far so good.
    Maar vrolijke illustraties noch jolige cartoons kunnen voorkomen dat de lesbrief een droevig maatschappijbeeld ventileert: dat van een wereld waarin elementaire beginselen van de democratie uit den treuren herhaald moeten worden tegen kinderen die nooit geleerd hebben dat verscheidenheid mag bestaan.
    Uiteraard is dit lesmateriaal doordrenkt van godsdienst. Centraal staan het christendom en de islam, waarbij eerbiedig benadrukt wordt hoe vervlochten die twee zijn. Boeddhisme en hindoeïsme krijgen ook ruim applaus. Het jodendom komt er bekaaid vanaf, met neutrale vermeldingen in bijzinnen of tussen haakjes. Alsof de makers bevreesd zijn tegen antisemitische of antizionistische schenen te schoppen.
    De makke van dit lesmateriaal weerspiegelt de foutieve aanpak van integratieproblemen door de overheid: van alles wordt ruimhartig uitgelegd, maar zodra de gevarenzone van de vermeende islamitische gevoeligheden in zicht komt, slaat de tekst de achterlijke toon aan van politiek correcte gemeenplaatsen. Alleen al de vraag door wie scholieren zich niet gek moeten laten maken, wordt selectief beantwoord. Het materiaal noemt drie boosdoeners: films op internet 'die niemand op televisie wil laten zien', kwetsende 'mensen die voor bladen en kranten schrijven of die op tv komen en daar mogen zeggen wat ze willen' en politici die 'heel negatief zijn over bepaalde groepen mensen'. De opruiende imams aan de kaak stellen, durft de lesbrief niet.
    Bij het item 'boosheid' verbeeldt een cartoon een blanke man die de ruiten van een moskee ingooit en daarbij denkt: 'Ik ben blij dat ik zo bang ben... Anders kon ik niet zo boos zijn!' Hier wordt gesuggereerd dat geweld tegen de islam gebruikelijk is en dat afkeer tegen de islam ongegrond, want door angst ingegeven is. Geen woord over wat niet-moslims en ook veel moslims terecht zorgen baart: jihad- en shariaverheerlijking, religieuze polarisatie, generalisaties in termen van 'christenhonden' of 'ongelovigen', de opvatting dat beliegen en bestelen van 'christenhonden' mag. Komt allemaal vaker voor dan vandalisme tegen een moskee.
    Voor wie nog niet wist wie de vrijheid van meningsuiting bedreigt, hier de interpretatie van de gemeente Amsterdam: 'Als je slechte dingen over iemand vertelt, voelt die ander zich gekwetst. Die durft misschien niets meer te zeggen (...). Dan blijft er weinig over van de vrijheid van meningsuiting.' Bedreigingen met de dood? Nooit van gehoord.
    Tot slot een cartoon waarin de bruine, vrolijke kleuter Adir zich voorstelt aan een autochtoon gezin. Vader (blote armen, schakelketting): 'Wat heb jij tegen ons?' Moeder (gezet, roodharig): 'Onruststoker!!'. Zoon (kaalgeschoren): 'Pak 'm pa!'. Uiteraard zetten tekst noch beeld in het didactisch document allochtonen in een kwaad daglicht. ...

Red.:   Er staan nog twee cartoons in de lesbrief:

Ook de derde heeft een eenduidige boodschap: het is de autochtoon die de allochtoon zijn wil wil opdringen. Alleen de vierde kan je ook neutraal uitleggen.
    De eenduidige boodschap uit de drie cartoons is deze: het zijn de autochtonen die niet deugen - en de allochtonen treft geen enkele blaam. Kijk naar de foto's in de lesbrief, en je ziet alleen blije, vrolijke, opgeruimde, en geïntegreerde allochtonen. Kijk naar de cartoons, en je ziet autochtone onderbuikgevoelens, islamofobie en xenofobie.
    Nog verder afgekort: de oorzaken van instigatie en inpassingproblemen liggen slechts aan één kant: de autochtonen, en wel omdat autochtonen niet deugen. Wat Cohen ook wel expliciet wil zeggen:
 

Uit: De Volkskrant, 02-10-2009, column door Nausicaa Marbe

Binden en ontbinden met Job Cohen

Een open, verdraagzame, welvarende, veilige samenleving. ...
    Ziedaar de ideale samenleving volgens Job Cohen, zoals geschetst in zijn pas verschenen Binden, een bundel lezingen, gehouden tussen 2002 en 2009. ...
     De werkelijkheid volgens Cohen ziet er, samengevat, zo uit: de autochtoon kent sinds de jaren zestig vervreemding en waardeverwarring. Dat schept onbehagen en dat verhaalt de autochtoon op de migrant. Angst voor de islam is niet gebaseerd op feiten, maar op intolerantie. Er is een witte ‘mono-identiteit’ ontstaan bij een meerderheid die geen respect heeft voor minderheden. Sommige jonge allochtonen misdragen zich, omdat ze willen meedoen maar niet weten hoe. Respect doet wonderen.   ...
    ... Voor nu geldt: niet het gedrag van de allochtoon is doorslaggevend, maar de bereidheid vreemdelingen op te nemen. Integratie en acceptatie is een kwestie van onszelf, niet van de ander. ...

Red.:    Overigens deelt Job deze opvattingen met een groot deel van de multiculturalistische elite.
    Natuurlijk kunnen al dit soort acties de stroom negatieve berichten over de islam in binnen- en buitenland niet stoppen. Tijd, vindt Job, om wat aan de dalende reputatie van de islam, te gaan doen:

Uit: De Volkskrant, 15-10-2009, door Job Cohen

Wetenschap, laat de gewone moslim zien!

Het is de taak van de wetenschap om in het debat over de islam niet alleen de extreme, maar ook de gematigde islam naar voren te laten komen, zegt Job Cohen

Tussentitel: Is het zo dat Nederland islamiseert? Levert het gevaren op?

Het maatschappelijk en politiek debat over de islam heeft een grote vlucht genomen na de aanslagen van 11 september 2001. De worsteling met deze thematiek is in Nederland versterkt door Pim Fortuyn en de moord op Theo van Gogh, nu bijna vijf jaar geleden. In dat debat vallen mij een aantal bijzonderheden op.
    In de eerste plaats ligt de focus bijna uitsluitend op fundamentalistische, of streng orthodoxe varianten van de islam. De aandacht gaat uit naar het gevreesde terrorisme, de geradicaliseerde jihad en geweldprediking. Zonder enige twijfel moet de samenleving zich daartegen wapenen en dat gebeurt ook.
    Maar geeft die focus een getrouw beeld van wat de islam en de moslimwereld voorstellen? Als niet-kenner denk ik dat iedere grote godsdienst, dus ook de islam, vele kamers kent. En dat blijft in het debat sterk onderbelicht.
    In de tweede plaats constateer ik dat er in de discussie vaak sprake is van een vermenging van ‘de islam’ met maatschappelijke problemen als criminaliteit, overlast en sociale misstanden. Niet de doorsnee moslim die hier leeft en werkt, bepaalt het beeld als het gaat over religie in de openbare ruimte. Nee, de associatie is er eerder een waarbij het bewijs van het gebrek aan integratie van moslims gevonden wordt in het criminele gedrag van jonge Marokkaanse jongens.
    Ten onrechte wordt zo, bewust of onbewust, een verbinding gelegd tussen islam en criminaliteit, waarbij op de achtergrond de dreiging van terrorisme speelt.
    Tenslotte valt mij op dat wetenschappelijke kennis en inzichten van de islam en de moslimwereld opvallend weinig aan bod komen in de meningsvorming. Ik vind dat een tekortkoming. Met haar pretentie van objectiviteit en waarheidsvinding mag de wetenschap in staat worden geacht om orde te brengen in dit debat.   ...
    De wetenschap heeft hier uitdrukkelijk een taak en zou zich mede ten doel moeten stellen al die verschillende opvattingen en inzichten die er in en over de moslimwereld bestaan, nadrukkelijk over het voetlicht te brengen, zodat het maatschappelijk debat evenwichtiger wordt. Nu valt ‘de wetenschap’ er als het ware tussenuit.
    Een exemplarisch voorbeeld hiervan is de wijze waarop is omgegaan met het werk van John Esposito en Dalia Mogahed. Aan hun boek Wie spreekt er namens de islam – wat een miljard moslims werkelijk vinden, liggen jaren van onderzoek en raadpleging van duizenden moslims in vele landen ten grondslag. Het is met recht een eyeopener, waarin de variëteit die de moslimwereld kenmerkt tot uitdrukking komt.
    Ondanks doorwrochte recensies in de geschreven media, waaronder de Volkskrant (Cicero, 17 oktober 2008), is het boek door de publieke opiniemakers genegeerd. Mede daardoor is het nauwelijks tot politici en andere beleidsmakers doorgedrongen.
    Dat de wetenschappelijke kennis onvoldoende tot politiek en media doordringt, lijkt mij overigens zeker niet alleen een zaak van politici en journalisten, maar ook één die de wetenschap zich moet aantrekken. ...

Red.:   Kortom: de wetenschap moet zich beijveren om een trivialiteit te benadrukken: niet iedere moslim is een crimineel of terrorist. En, vindt Cohen kennelijk, als niet iedere moslim een crimineel of terrorist is, dan deugt de islam, en is die negatieve reputatie onterecht.
    Job zegt ook hoe de wetenschap dat moet doen: gebruik de methode van John Esposito en Dalia Mogahed, want die hebben duizenden moslims in vele landen geraadpleegd. En dat is natuurlijk de enig juiste methode, volgens Job, om te weten te komen of mensen al dan niet deugen: het ze vragen .
    Te belachelijk voor woorden. Maar ja, wat moet je anders als je zo'n hopeloze zaak wilt verdedigen.
    Als aanzet voor de gewenste meer wetenschappelijke aanpak van de islamitische propaganda specificeert hij wat zelf wil weten - we hebben alvast nummering toegevoegd:

De antwoorden:

1:  Die beelden zijn volkomen juist .   2:  Ja. Idem en .   3:  Dat haar cultuur gevaar loopt   .   4:  Ja.   5:  Dat haar cultuur gevaar loopt .   6:  Ja. Zie 3 en 5.   7:  Nog nooit een voorbeeld van gekregen na tientallen keren vragen.   8:  Nee. Religie verhoudt zich geheel niet met openheid en vrijheid .   9:  Als moslim . 10:  De islam en geld . 11:  Bij hun geboorteland en de islam . 12:  Zie link bij 11.

Natuurlijk is er nog niets gehoord van het door Cohen gewenste onderzoek - men beseft vermoedelijk in de wetenschappelijke wereld ook wel dat het niets positiefs zal opleveren. Als alternatief houdt men zich bezig met onderzoek van "extreem rechts", zoals Geert Wilders.
    Dit voorlopig wat betreft de voorgeschiedenis. Nu de berichtgeving naar aanleiding van de nieuwe rol van Cohen - eerst een feitelijke constatering:

Uit: De Volkskrant, 20-04-2010, van verslaggeefster Yvonne Doorduyn

Albayrak vormt tandem met Cohen

Oud-staatssecretaris Nebahat Albayrak (Justitie) staat bij de verkiezingen van 9 juni opnieuw op nummer 2 van de PvdA-kandidatenlijst. Ze laat daarmee fractievoorzitter Mariëtte Hamer achter zich, op nummer 4. Oud-onderwijsminister Ronald Plasterk neemt de derde plaats in.

...   De partij kiest met het tandem Cohen-Albayrak net als de PVV van Geert Wilders, voor een sociaal-culturele focus: integratieproblemen, het wij-zij-denken,   ...

Red.:   En deel twee:

Uit: De Volkskrant, 21-04-2010, door Yvonne Doorduyn

Kandidatenlijst van de PvdA toont maar enkele verrassingen

Tussentitel: Ahmed Marcouch is hoogste nieuwkomer op nummer 15

‘Dit is Nederland’, zei aanstaand PvdA-leider Job Cohen dinsdag over de kandidatenlijst waarmee hij op 9 juni de verkiezingen in gaat. ...
    ‘Een afspiegeling van ons land. Ik ben ervan overtuigd dat we met dit team het verschil kunnen maken’, voorspelde Cohen.
   ... Lijstduwers zijn oud-minister Hedy d’Ancona en Lodewijk de Waal, ...

Red.:   En dan even combineren met iets dat een paar dagen terug in dezelfde krant stond:

Uit: De Volkskrant, 17-04-2010, rubriek Kringen, door Jan Tromp

Kringen | Neemt afscheid van burgemeester Cohen

Een prettige uitsnede van de nationale beau monde

...  Amsterdam nam afscheid van zijn burgemeester, ...
    Jörgen Raymann in zijn alter ego van Tante Es richtte zich rechtstreeks tot het scheidend subject: ‘Dat jij als joodse jongen de moslim in Nederland gaat beschermen! Wrang is het lot. Je bent een schat, Job, je bent een schat. Ik ben blij dat je premier wordt.’   ...

Red.:   Dus hier staat het volgende: "Dit is Nederland, en Nederland is een joodse moslims-vriend op één, en een moslim op twee". Met voor de duidelijkheid nog de joodse uitvindster van de kreet "De multiculturele samenleving is een verrijking van ons land" als lijstduwer.
    In het eerste artikel staat 'De partij kiest met het tandem Cohen-Albayrak ... voor een sociaal-culturele focus' - het is volkomen duidelijk wat die focus is: de islamisering van Nederland onder leiding van de migratiefundamentalisten.
    Natuurlijk zijn naast de multiculturalisten ook alle soorten immigranten dolblij met de nieuwe rol van Job:

Uit: De Volkskrant, 22-04-2010, rubriek Weekbladen, door Jean-Pierre Geelen

Digitaal incontinenten blijken doodgewone mensen

...   In De Groene naast een special over ‘De actualiteit van filosoof Thomas Hobbes’ een oproep van Anil Ramdas aan ‘weldenkende mensen’ om Job Cohen te stemmen. Hoe die ‘de boel bij elkaar gaat houden’ weet Ramdas ook niet, maar: ‘Er is alleen zijn uitstraling. Hij wekt vertrouwen. Hij brengt rust.’
     ‘Met Cohen kan de droevige, kille, harteloze tijd tussen 2000 en 2010 eindelijk worden afgesloten. Tenzij er iets gruwelijk misgaat. Vandaar deze oproep. Het is voor mij van levensbelang. Als de allochtoon die ik tegen wil en dank ben, als de serieuze Nederlander die ik vanuit het diepst van mijn hart wil zijn.’

Red.:  Dit was allemaal zodanig veel van het goede dat er wel een reactie moest komen. Twee artikelen legden de opvattingen van Cohen aangaande dit soort zaken nog eens scherp onder de loep:
 

Uit: De Volkskrant, 14-05-2010, column door Nausicaa Marbe, schrijfster

Cohen, man met een hobby

    ... Er is bij de PvdA chronisch sprake van ideeënchaos, gebrek aan standvastigheid en een inspirerende visie. Ook Cohen, laks en nurks in debatsituaties, kan dat niet maskeren.
   Dat stemt overheen met het beeld dat Hugo Logtenberg en Marcel Wiegman schetsen in hun journalistieke portret Job Cohen, burgemeester van Nederland. Ze richtten zich op wat Cohen niet goed deed of doodleuk niet deed. ...
    Om te beginnen is daar zijn gebrek aan inhoud. Door de jaren heen, vanaf zijn sollicitatie naar het burgemeesterschap van Amsterdam tot in zijn nadagen met Lodewijk Asscher, wordt Cohen gevraagd wat hij met de stad wil. Wim Kok, Jacques Wallage of z’n ambtenaren, niemand krijgt antwoord. Tegen Wallage: ‘Ik geloof dat ik niets met Amsterdam wil!’ De enige reden die Cohen voor zijn keuze voor Amsterdam opvoert, is dat die burgemeestersfunctie beter past bij zijn gezinsomstandigheden. Als hij zijn ambtsketen ontvangt, speecht hij: ‘Verwacht van mij niet dat ik een brede visie op de actuele stadproblematiek met bijbehorende oplossingen zal ontvouwen.’ ...

Red.:    Dat is dus onjuist, zoals blijkt uit het vervolg

Explicieter: Cohen keert zich tegen politiemensen die harder willen optreden tegen de misstanden, omdat die misstanden voornamelijk van moslims en andere allochtone groepen komen. Dit is het inmiddels beroemde "theedrinken".

Dat staat hier boven al: religie tot bindmiddel bombarderen is wel degelijk een visie. Bovendien bedoelt Cohen niet religie, want hij heeft het niet over het jodendom, noch het christendom, noch diverse andere mogelijkheden. Hij heeft dus over één religie: de islam. Job Cohen wil de islam tot bindmiddel bombarderen. Dus geen kritiek meer op de islam:

En wel steun aan de islam:

    Dit was "slechts" een column. Frits Bolkestein deed het in een opinieartikel, in wat neutralere taal, nog eens dunnetjes over:

Uit: De Volkskrant, 15-05-2010, door Frits Bolkestein

Cohen verwende zijn moslims

Als burgemeester van Amsterdam poogde PvdA-lijsttrekker Job Cohen het de islamitische gemeenschap naar de zin te maken met privileges waarin de islam centraal moest staan.

‘Godsdienst is een bindende factor in de samenleving.’ Dit zei oud-burgemeester van Amsterdam Job Cohen in zijn nieuwjaarstoespraak van 2002. Menende dat de integratie van sommige minderheden via hun godsdienst verloopt, bepleitte hij dat de overheid de religieuze infrastructuur erbij zou moeten halen omwille van de maatschappelijke dialoog.
    Iedereen kent de voorbeelden die de interne tegenstrijdigheid van Cohens idee over de bindende kracht van een godsdienst blootleggen. Die kracht bestaat misschien binnen een religieuze gemeenschap zelf maar zal toch niet religieuze en niet-religieuze leden van de samenleving samenbrengen.
    Denk aan de godsdienstoorlogen in de 16de en 17de eeuw die het Europese continent teisterden. Van de confrontaties in Ierland, Duitsland en Nederland tussen katholieken en protestanten. Van de conflicten in Frankrijk tussen hugenoten en katholieken. Van de religieuze spanningen in Brits-India tussen hindoes en moslims en van de vijandigheid in de Arabische wereld tussen soennieten en sjiieten en tussen joden en moslims. Gebeurtenissen die geenszins wijzen op het bindende vermogen van een godsdienst binnen een samenleving maar juist op de gevolgen van de verstrengeling van macht en religie.   ...

Red.:   Het argumenten wat de redactie ook al aangevoerd heeft. Het is onweerlegbaar.

Wat we ook al gezien hebben: Cohen vindt dat de integratieproblemen de schuld zijn van de autochtonen - die zijn niet "open"genoeg.

En het derde: Cohen ondersteund actief de islam boven seculiere vormen van integratie.
    Bolkestein constateert tot slot ook nog de tegenstelling tussen deze standpunten en de bredere politieke achtergrond van de PvdA:   

Conclusie: de houding van Cohen gaat ten sterke in tegen de principes waar hij toch zelf ook voor moet staan.
    Het lijkt ten stelligste zo dat Cohen verder gaat in zijn positieve houding ten opzichte van de islam dan zijn eigen politiek-ideologische achtergronden lijken te recht vaardigen Dan komt de vraag op naar de kracht die de spanning veroorzaakt door deze contradictie in opvattingen in evenwicht houdt. We vinden een aanwijzing hier, bij een ideologische vriendin:


Uit: De Volkskrant, 17-04-2010, boekrecensie door Anet Bleich

Bij Job zijn dingen in goede handen

Non-fictie | Is Job Cohen werkelijk de rust zelve? Wat gaat er schuil achter die stoïcijnse buitenkant?

Tussentitel: De boel bij elkaar houden: het moeilijkste wat er is

Gereserveerd. Iemand die nooit het achterste van zijn tong laat zien. Degelijk, betrouwbaar, integer. Een man met een ‘erudiete afstandelijkheid’. ‘Een man van het proces (...) Hij is tevreden als er, procedureel gezien, een net besluit valt’. Een ‘saaie grijze man’, ‘saai en degelijk’, ‘bij hem is het in goede handen’. Dat zijn de kwalificaties die Hugo Logtenberg en Marcel Wiegman, auteurs van Job Cohen – Burgemeester van Nederland aan hun hoofdpersoon verbinden. ...
    Het wekt de indruk dat de beide journalisten niet erg diep in de psyche van Job Cohen zijn doorgedrongen. Het roept zelfs de vraag op ze hun eigen boek wel goed gelezen hebben. Jammer, want dat bevat genoeg bouwstenen om tot een adequatere beoordeling van de kersverse PvdA-lijsttrekker te komen.
    Dat Cohen rust uitstraalt en zelfs een zekere behoedzaamheid, zal niemand ontkennen. Hij wikt en weegt en hoort graag alle kanten van een zaak vóór hij besluiten neemt. Maar dat wil niet zeggen dat onder die kalme oppervlakte geen hartstochtelijke overtuiging schuil gaat. Die valt al enigszins te destilleren uit de woorden waarmee Cohen zijn credo als burgemeester van Amsterdam toelichtte tegenover Trouw. ‘Toen ik hier in 2001 kwam, heb ik gezegd dat ik de boel een beetje bij elkaar wilde houden. (...) En dat wordt nu tot vervelens toe herhaald. Tot mijn verbazing zeiden veel mensen: wat is dat nou voor een slappe doelstelling? Dat stelt toch geen bal voor? Maar zo is het helemaal niet. Het is het moeilijkste wat er is!’
    Wat bedoelt Cohen met zijn motto ...
    ... vooral richt hij zich tegen het zaaien van tweedracht tussen etnische en religieuze bevolkingsgroepen. Daar ligt de kern van Cohens politieke overtuiging, waaraan hij tijdens zijn burgemeesterschap in de hoofdstad gestalte heeft gegeven.
    In lezingen, nota’s en interviews heeft Cohen zijn credo telkens weer uitgedragen: binden en verbinden, insluiten en niet uitsluiten, wederzijdse tolerantie en respect, integratie als een langdurig en intensief leerproces voor zowel nieuwkomers als gevestigden. In zijn Cleveringa-lezing duidde hij ook aan waarop die vastberadenheid om de boel bij elkaar te houden bij hem is gebaseerd. Op de oorlogservaringen van zijn Joodse ouders, die er ineens niet meer bij hoorden. Als sociaal-democraat en kosmopoliet trekt Cohen conclusies uit die ervaring, die hij niet alleen toepast op de Joden (van wie sommigen, die dat wel doen, maar al te graag afgeven op moslims), maar op alle minderheidsgroepen.   ...

Red.:   Bleich zegt het al in termen die niet veel verdere vertaling nodig hebben: Cohen is als afstammeling van immigranten uit het verleden solidair met immigranten in het heden. Op zich weinig verwonderlijks, want het is al eerder zo gesteld, onder andere ook door Anet Bleich, aangaande iemand als Ed van Thijn . En naast dezen kennen we ook nog andere vooraanstaande verdedigers van immigranten als Hedy 'dAncona, die het "de multiculturele verrijking van onze samenleving " introduceerde, en Jacques Wallage die iedere immigrant het recht op een stukje Nederland toekende . Allemaal oude immigranten.
     Het lijkt dus zo dat een flink deel van de houding in het integratiedebat, bij degenen die daarvoor in aanmerking komen, bepaald wordt door de solidariteit van oude immigrant voor nieuwe immigrant, soms expliciet met verwijzing naar gebeurtenissen in de Tweede Wereldoorlog. Het is een verklaring voor het feit dat op zich niet duidelijk stompzinnige mensen dingen zeggen als "de multiculturele cultuur is een verrijking van onze samenleving", terwijl het gaat over achterlijke boeren uit Anatolië en het Rifgebergte, "gooi de grenzen maar open", terwijl dat tot chaos zou leiden, en "godsdienst verbroedert", terwijl iedereen op ieder tv-journaal de godsdienstvetes en -oorlogen kan waarnemen.
    Het is allemaal hoogst verbazingwekkend, en als er een verklaring gevonden kan worden die op al deze en soortgelijke uitingen slaat, kan het niet anders, uit hoofde van het argument van simpelheid (Occam razor: oftewel: de meest simpele verklaring voor (een reeks) verschijnsel is meestal de beste), dat die verklaring een hoge mate van waarschijnlijkheid heeft.
    Die verklaring voor het contradictoire gedrag van de genoemde mensen is dus hun  solidariteit als oude immigranten met nieuwe immigranten. Of psychologisch scherper geformuleerd: dat de situatie van nieuwe immigranten hen bewust of onbewust doet denken aan de eigen positie als immigranten en immigrantennakomelingen, die gezien de geschiedenis van de betrokken voorvaderen een oerkracht is. Een dusdanig sterke kracht, dat het andere, veel sterker lijkende, rationele argumenten domineert.
    En zodanig sterk dat je gaat liegen:

Uit: De Volkskrant, 25-05-2010, rubriek De bewering.

De bewering (2)

'Onderzoek migratie negeert opbrengsten' - Job Cohen (PvdA)

Dat is onzin. Nyfer heeft daar juist wel rekening mee gehouden: het onderzoeksbureau zet de 'netto bijdragen' van migranten (afdracht van belastingen en sociale premies) tegenover de kosten. Dat staat al in de tweede alinea van het rapport, wat de misser van Cohen frappant maakt. Nyfer meldt in het rapport dat hoog opgeleide migranten een bijdrage aan de schatkist leveren, maar dat de gemiddelde migrant desondanks tussen de 40 en 50 duizend euro kost omdat migranten relatief meer gebruik maken van collectieve voorzieningen, en minder belasting betalen.

Red.:   Zie Knevel & Van den Brink, 04-06-2010. De grimas van de duivel.
    Verkiezingen zijn onder andere waardevol omdat men dan toch een beetje met de billen bloot moet:

Uit: De Volkskrant, 08-06-2010, van verslaggever Ron Meerhof

Voor Cohen blijft het bikkelen

Pakt de PvdA leiderswissel Bos-Cohen goed uit? Nog twee dagen voor de verkiezingen is het onzeker: op hetzelfde podium waar pal voor de gemeenteraadsverkiezingen onder Wouter Bos de wederopstanding van de PvdA begon, kon zijn opvolger Job Cohen in het voorlaatste debat voor de Tweede Kamerverkiezingen van morgen weer niet helemaal overtuigen.

   ... Ditmaal stond Cohen tegenover Wilders. Maar hij zette enkele malen de deur open voor zijn tegenstander.
    Cohen verweet Wilders een verschil te maken tussen de islam en andere godsdiensten, waarop die kaatste dat de islam wel degelijk onvergelijkbaar is met andere religies. ‘Hoe kan het anders dat ik al zes jaar, en ook nu ik tegenover u sta, debatten moeten voeren met een kogelvrij vest aan?’
    Cohen: ‘Ik vind het een schande dat u bewaakt moet worden. Iedereen die u bedreigt, vindt in mij een grote tegenstander. Maar het gaat me veel en veel te ver dat de islam daar de grondslag van is.’ Aanzwellend geroezemoes maakte duidelijk dat de zaal dat geen pakkend antwoord vond.    ...

Red.:    Uitgeteld voor knock-out. En dat vonden ook de kijkers:

Volkskrant.nl internetpeiling, 09-06-2010.

Wie was volgens u het sterkst in het laatste lijsttrekkersdebat?

IRP:   En de partij van Wilders boekte een enorme verkiezingszege.
    En waar doet Cohen het allemaal voor:

Uit: Volkskrant.nl, 04-06-2010, van de redactie

Job Cohen verwisselde zijn burgemeesterschap van Amsterdam voor de landelijke politiek vanwege de opkomst van de PVV. 'Niet alleen om de PVV tegen te houden, maar om erover heen te gaan in de richting van een fatsoenlijke samenleving waarin iedereen meetelt.'
    Dat zegt Job Cohen in De Tafel van Babel, een programma van de multiculturele omroep MTNL dat vrijdag tot en met dinsdag in enkele grote steden wordt uitgezonden. 'Ik heb tenslotte wel wat opgegeven, want burgemeester van Amsterdam is een van de mooiste banen die er is', aldus de PvdA-voorman.
    Met zijn deelname in de politiek wil Cohen een coalitie tussen CDA, VVD en de PVV voorkomen. ‘Ik spreek het CDA en de VVD aan op de morele aspecten van een eventuele coalitie tussen CDA, VVD en de PVV. ...'

Red.:   Cohen doet het dus om Wilders te bestrijden, en iedereen weet waar Wilders (voornamelijk) voor staat: minder invloed van de islam. Cohen staat dus voor meer invloed van de islam. Wat we al gezien hebben met zijn pleidooi voor meer invloed van religie.
    Daarnaast stelt Cohen dat hij voor morele aspecten strijdt. Darmee stelt Cohen dus dat Wilders amoreel is. De strijd tegen de islam is dus amoreel. En de islam is een voorbeeld van moraliteit stelt Cohen. Een cultuurverraderlijke keuze.
    Het is kerst 2010. Tijd voor Job om zijn "vredesboodschap" ("De PVV-aanhang is tuig dat beschaafd en bekeerd moet worden") nog eens een keer goed uit te leggen, in Vrij Nederland dit keer:

Uit: Vrij Nederland, 18-12-2010, door Thijs Broer en Thijs Niemantsverdriet

Red.:   Dit is dus het grote gevaar waar Job tegen strijd: het lot dat de Joden is overkomen rond de Tweede Wereldoorlog.
     En waarom nu, ondanks die 63 jaar:

Eigenlijk is dit al duidelijk genoeg, gezien zijn eerdere uitlatingen. Maar toch nog maar eens uitgelegd:

Wat is het probleem daar mee? Ze zijn recent verhuisd uit een ander land waar ze gewoon konden leven en waarnaar ze ieder jaar langdurig op vakantie gaan, dus ze kunnen ook gewoon terug verhuizen. En er is genoeg reden voor Nederlanders om dat te willen of vragen:

Wat doet er nu toe dat er genoeg moslims zijn die geen aanslagen plegen? Wat er toe doet, is dat er genoeg zijn die wel aanslagen willen plegen. En ook anderszins er voortdurend blijk van geven een hekel te hebben aan onze opvattingen.

Tja, ze zijn bang dat ze worden verdreven uit het paradijs waar de gebraden duiven (gratis huizen en uitkeringen en talloze "soepsidies") ze in de mond vliegen. En daar klagen ze natuurlijk over:

A ha. Wat de moslims overkomt, is dus hetzelfde als wat de Joden overkwam rond de Tweede Wereldoorlog ... Maar dat was al volkomen duidelijk uit de begincitaten.

Het de schuld ergens van krijgen is geen buitensluiten. Buitensluiten is als ze niet toegelaten worden op school, werk, of iets dergelijks. Daarvan is nauwelijks sprake, en in iedere geval veel minder dan op grond van hun groepsmatige wangedrag verwacht kon worden .

Tja, dat is pech. Net als voor iedereen die ook over verkeersheuvels moet rijden vanwege een kleine 10 procent wegpiraten. Als het een erg groot probleem voor ze is, kunnen ze weggaan. Dit  in tegenstelling tot de Joden in Duitsland. Mar zo'n groot probleem is het niet voor ze, anders zouden ze zich wel collectief tegen hun overlastige en criminele broertjes keren.

Een flagrante leugen. Al geruime tijd wordt de afkomst van criminelen en terroristen uit de media gehouden. Omdat het anders zou opvallen hoe veel moslims (en andere immigranten)  het er zijn. En dat is waar het omgaat: Is de aanpak effectief? Antwoord: Nee, dus. En wel omdat men de enige aanpak die wel zou werken, niet wil overwegen: uitzetting.

Het bekende leugenachtige vervolg op bekende leugen. Mensen willen geen overlast, criminaliteit en islam. Als je dat angst noemt, dan hebben de mensen ook angst voor de PvdA - want die willen ze in overgrote meerderheid ook niet.
    Nu was een vergelijking tussen het lot van Joden en moslims op het internet als redelijk bon ton bij de multiculti-fanatici, maar veel minder in de wat serieuzere media. Eerdere uitlatingen dienaangaande waren gekomen van mensen als Ed van Thijn en zijn ideologe Anet Bleich, ergens in 2005 of zo, maar die waren destijds alleen op het internet opgevallen - en bestreden als aperte leugens door de neutralere waarnemers en de ingeënten tegen het multiculti- en moslim-virus. Maar het door Cohen op een zo'n prominente plaats te zien uitspreken, wekte toch gemengde reacties op:

Uit: De Volkskrant, 17-12-2010, van verslaggever Jan Hoedeman

PvdA-leider Job Cohen heeft binnen en buiten zijn partij veel wrevel opgeroepen door de positie van Joden uit de jaren dertig te vergelijken met de hedendaagse moslims in Nederland. Cohen doet dat in Vrij Nederland.
    De vergelijking gaat mank, zo vinden critici. PvdA-coryfee Ed van Thijn vindt de vergelijking maar 'een beetje' opgaan. ...

Red.:   Kennelijk is de kritiek op zijn eerdere soortgelijke uitspraken onder ogen gekomen. Maar kennelijk heeft hij er nog niet genoeg van begrepen:

Beide zijn niet waar: een "zondebok" is een dier of persoon of personen die de schuld krijgen van iets dat ze niet gedaan hebben. De Joden de hen destijds aangewreven dingen niet gedaan. De moslims hebben wel degelijk overlast veroorzaakt, zijn wel degelijk extra crimineel, en hebben wel degelijk terroristische aanslagen gepleegd.
   En de beschuldiging van stigmatisering is ook onjuist, aangezien de moslims zelf hun eigen winkels hebben opgericht, zelf hun stigmatiserende eigen kerken gesticht, en, vooral, hun overzichtbare en stigmatiserende eigen kleding zijn gaan dragen. Samen te vatten als: "Wie vrijwillig stigmata draagt, moet niet klagen over stigmatisering".
    Volgende prominent:

Precies. Het ergste dat moslims kan overkomen, is dat ze weggaan. En daar wordt iedereen blij van. Ook de moslims zelf.
   Joost Zwagerman is al lang geleden ingeënt:

Maar geeft ook nog eens aan dat het niet gaat helpen:

En dat is vanwege de overdaad aan dit soort mensen:

En deze:

Uit: De Volkskrant, 20-12-2010, column door Ronald Giphart

Tussentitel: VN had Cohen schaamteloos een oor aangenaaid

...   Vrij Nederland maakte ondertussen bekend dat PvdA-leider Job Cohen in een interview dat later zou verschijnen de positie van Joden uit de jaren dertig had vergeleken met de positie van moslims anno nu. De boodschap: er is een moslimholocaust op komst.    ...
    Maar toen Vrij Nederland ('de Völkischer Beobachter van de Raamgracht') eenmaal was verschenen, bleek dat het opinieblad Cohen schaamteloos een oor had aangenaaid: nergens in het interview maakte de PvdA-leider zelf de vergelijking tussen Joden anno jaren dertig en moslims anno nu. Cohen sprak van vervreemding en een plek waar mensen zich veilig kunnen voelen, woorden die zo redelijk waren dat alleen een kwaadwillend magazine ze zou durven te verdraaien voor de losse verkoop.    ...

Red.:    De woorden van Cohen staan letterlijk hierboven. Ze laten haarscherp zien dat Ronald Giphart de leugenaar is, en niet Vrij Nederland. Maar de pijn zit kennelijk zo diep, dat het leidt tot nog wat venijnige vuilspuiterij:

     Terwijl de feiten toch zo simpel zijn:

De Volkskrant, 18-12-2010, ingezonden brief van Uwe Arnhold (Houten)

Vernedering

Job Cohen vind dat moslims tegenwoordig in Nederland buitengesloten worden op een manier die doet denken aan de Joden in de jaren dertig (Ten Eerste, 17 december). Omdat Joden in het Nederland van de jaren dertig weinig hinder van wie dan ook ondervonden, vermoed ik dat Cohens vergelijking op de jaren 1933 - 1939 in Duitsland slaat.
    Als Duitser wil ik hem graag het volgende vragen: hoeveel moskeeën zijn de laatste jaren in Nederland afgebrand? Hoeveel moslims zijn de laatste jaren op straat in elkaar geslagen? Hoeveel islamitische winkels zijn de laatste jaren beklad met leuzen? Hoeveel moslims hebben de laatste jaren hun banen verloren? Hoeveel moslims zijn de laatste jaren publiekelijk vernederd? Hoeveel moslims zijn in Nederland vermoord, gemarteld en naar concentratiekampen gestuurd?
    Maar zo waren de jaren dertig wel voor Joden in Duitsland. Daar zou een politicus om dergelijke uitlatingen moeten opstappen, en terecht.
   

Red.:   En hij blijft maar aan de gang met de vieze campagne:

Uit: De Volkskrant, 01-04-2011, van verslaggever Jaap Stam

Tien jaar homohuwelijk

Het was één groot feest in de Stopera, het stadhuis van Amsterdam. In de raadszaal, in de koffiekamer, in de foyer - overal. Toenmalig burgemeester Job Cohen bewaart er warme herinneringen aan: de eerste homohuwelijken die hij vandaag tien jaar geleden sloot. De wereldprimeur ging de wereld over.

Het eerste homohuwelijk werd gesloten in de hoogtijdagen van Amsterdam als Gay Capital. Cohen: 'Dat is het niet meer. Tot mijn grote chagrijn is het hele klimaat veranderd. Niet alleen voor homo's, maar ook voor Joden, moslims, Turken en Marokkanen.'    ...

Red.:   Hetgeen onweerstaanbaar doet denken aan de die grap van Hans Teeuwen, ongeveer gaande als: "Ze hebben het nou wel altijd over de Joden, maar die Duitsers waren ook geen lieverdjes ...
    Even nog eens een bevestiging van wat het beleid van Cohen inhoudt:

Uit: De Volkskrant, 25-06-2011, column door Martin Sommer

De ontdekking van de kwade trouw  

Tussentitel: Eberhard is nu de gouden jongen van de PvdA

Herbronnen: PvdA-voorzitter Lilianne Ploumen háát het, schrijft ze achterin het themanummer van het blad S & D dat de herbronningsdiscussie in de partij aftrapt. ...

Red.:   S & D is een afkorting van Socialisme & Democratie, het blad van het wetenschappelijk bureau van de PvdA, de Wiardi Beckman Stichting.

Door de samenleving samengevat als: "Cohen, theedrinker".
    Nog eens een onthulling van de ultiem drijfveer van Cohen:

Uit: De Volkskrant, 29-11-2011, door Marcel Duyvestijn is publicist, columnist en liefdevol lid van de PvdA.

De PvdA moet streven naar een coalitie die zich inzet voor de moderniteit. Daar hoort bij dat ze wél opkomt voor de hardwerkende Nederlander.

In zijn Kerdijk-lezing nam Job Cohen vorige week duidelijk afstand van zijn voorganger, de 'sociaal-liberale' Wouter Bos. Hij zette zich ook af tegen de term 'hardwerkende Nederlander'. Die zou immers impliceren 'dat sommige Nederlanders, die om wat voor reden dan ook niet hard kunnen werken, er niet bij zouden horen'. ...

Red.:    En van welke "Nederlanders" is bekend dat ze niet een hardwerkende bijdrage kunnen leveren, en die dus gediscrimineerd worden door steun aan de hardwerkende Nederlander":

Wat natuurlijk precies hetzelfde geldt voor etnische groepen:

Want die stelende jongeren waren voornamelijk creolen - ook al zo'n groep die kennelijk niet in staat is tot "hardwerken". Of werken in het algemeen. Wat niet verwonderlijk is met hun droevige culturele achtergrond . Net als bij moslims . Waaruit je kan destilleren wat de ultieme drijfveer is van Cohen: steun aan immigranten. En hoe zou dat nu weer komen ...?

Naar Cultuur, multiculturalisme, cultuurverraad , Cultuur, multiculturalisme ,  Sociologie lijst  , Sociologie overzicht  , of site home .