De Volkskrant, 04-09-2010, door Merlijn Schoonenboom, correspondent in Duitsland .2010

Column | Duitsland

Twijfel tussen 'mooipraterij' en botheid in Sarrazin-debat

Als ik de Duitse politici over hun nieuwste duivel Thilo Sarrazin en diens moslimuitlatingen hoor, moet ik aan Duitse comedyshows denken. Er heerst in Nederland een groot misverstand dat er geen humor op de Duitse tv is; er is heel veel humor op tv, en alles kan: zelfs Hitler komt als opgewonden typetje regelmatig voorbij.

Alleen: het is nooit - of bijna nooit - echt grappig. Voor Nederlanders wordt humor namelijk pas grappig als het scherp wordt; bot mag ook. En Duitse komieken hebben het vermogen de scherpe angel van de provocatie steeds haarfijn te omzeilen.

Duitse politici zijn wat dat betreft net als hun komieken. Ik was lang onder de indruk van hun uitgesponnen dialogen in politieke talkshows. Die zijn welbespraakter en ideologischer dan bij ons. Inmiddels denk ik steeds vaker: schiet op, en zeg ‘ns wat. Zelfs bij het felle Sarrazin-debat voel ik ten dele een murwheid, gewend aan acht jaar Nederlandse 'zeggen waar het op staat'-botheid.

Steeds luider klinken echter ook in Duitsland stemmen om de toon in het integratiedebat te veranderen. Sarrazins biologisch determinisme, zo klinkt het, kan men als faux pas terzijde schuiven: het (nog even) Bundesbank-bestuurslid kaart in zijn boek ‘Duitsland schaft zich af’ tenminste integratieproblemen aan.

Zelfs de keurige Frankfurter Allgemeine beschrijft vrijdag in haar hoofdcommentaar de omslag die te bespeuren zou zijn: ‘Er hangt meer dan slechts een zweem van rebellie tegen mooipraterij en betutteling in de lucht.’ De brievenpagina van de krant staat vol met boze Bildungsbürger die Sarrazin steun betuigen: ze vinden dat de ‘politiek-correcte elite’ problemen onder tafel verstopt.

Alleen: heeft Merkel dan ook ongelijk met haar oproep aan de Bundesbank Sarrazin als bestuurslid te ontslaan? Ziet ze niet in dat de tijden veranderd zijn?

Vast wel, maar Merkels redenering is vanuit haar optiek volkomen logisch. Er heerst bij de Duitse regering één hoofdangst: het verkeerde imago in het buitenland te wekken. Natuurlijk, het typerende van 2010 is dat het ‘buitenland’ zelf enorm veranderd is. Ook in Frankrijk, België, Denemarken en Oostenrijk is men al lang gewend aan het Sarrazin-geluid.

Toch kan je je sterk afvragen, hoe groot in al die landen de verontwaardiging zou zijn als er uitgerekend in Duitse officiële instanties als de Bundesbank een dergelijke harde toon tegenover migranten te horen is. Moslimorganisaties hebben deze week direct de link met het nazisme gelegd, en zeiden: ‘Duitsland kan zich dit nog niet veroorloven’.

Duitsland is 65 jaar na de oorlog behoorlijk ‘normaal’ geworden; het zoekt eigenbelang in de EU, voert in Afghanistan een ‘oorlog’. Maar op dit punt, heeft Merkel in feite besloten, mag het land niet met de ‘normale’ trend mee gaan doen.

Merkel zal echter snel met een alternatief tegen zowel de botheid als de 'mooipraterij' moeten komen, gezien de stille bijval voor Sarrazin in haar eigen partij. Pas als dat lukt, dan is het ook een stuk minder hinderlijk dat Duitse politici (en komieken) in het openbaar de scherpe angels altijd zo haarfijn weten te omzeilen.



Naar Multiculturalisme, cultuurverraad , Multiculturalisme , Allochtonen overzicht  , Sociologie lijst  , Sociologie overzicht  , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]