De Volkskrant, 31-08-2010, van correspondent Merlijn Schoonenboom .2010

Rumoer over de 'Duitse Wilders'

Bundesbank-bestuurder Sarrazin blijft koel onder verontwaardiging over zijn opvattingen en zijn boek. ‘Ik ben geen rechts-populist.’

Onverstoorbaar blijft Thilo Sarrazin deze maandagochtend in Berlijn. Welnee, hij wordt niet uit het bestuur van de Bundesbank gegooid, ook al heeft hij met zijn uitspraken over moslims zelfs Angela Merkel tegen zich in het harnas gejaagd. Merkel, zegt Sarrazin, zal vast geen tijd hebben gehad om zijn 464 pagina’s echt te lezen; net als de vele andere critici. ‘Er is niets in te vinden dat een aftreden rechtvaardigt.’

Thilo Sarrazin, oud-SPD-wethouder in Berlijn, weet al langer hoe hij het publieke debat moet bepalen. Toch zal ook hij maandag verrast zijn over de enorme media-aandacht bij de presentatie van zijn nieuwste boek. Tel er de ongewone politiecontrole en zelfs een paar honderd demonstranten bij op, en het is duidelijk dat hij – opnieuw – een uiterst gevoelige snaar in Duitsland raakt.

De reden: in het boek Duitsland schaft zich af stelt Sarrazin dat Duitsland ‘steeds dommer’ wordt. Iedere generatie, zo luidt zijn stelling, brengt eenderde minder nakomelingen voort. Dat is ‘kwantitatief én kwalitatief’ een probleem, want degenen die er via immigratie bijkomen, vullen dat gat volgens hem niet op. Vooral de grootste groep immigranten, de moslims, blijkt slecht te integreren; immigratie zal Duitsland uiteindelijk meer gaan kosten dan dat het oplevert.

De massale aandacht heeft hij echter vooral aan zijn provocatieve interviews te danken; het boek ligt pas vandaag in de winkel. Kanselier Merkel heeft zich het afgelopen weekend tot twee keer toe ongekend fel uitgesproken over Sarrazin, en de Bundesbank opgeroepen zich snel te beraden over hun bestuurslid. Dat Sarrazin ook nog heeft gezegd dat intelligentie voor een deel ‘erfelijk’ is (en dat alleen onderwijs dus niet zaligmakend is) en dat joden een bepaald gen delen (‘het is absurd dat als negatieve waardering op te vatten’), deed de rest.

Luid klonk de verontwaardiging, zoals die in de Nederlandse politiek voor het laatst te horen was bij de opkomst van Fortuyn; de SPD wil Sarrazin uit de partij zetten en toppolitici zeggen dat hij het aanzien van Duitsland schaadt. ‘Een nazi in krijtstreeppak’, noemt Ayman Mazyek, secretaris van de Centrale Raad van de Moslims, hem.

Bij de boekpresentatie in het gebouw van de Bundespresse is het alsof de popster van de politieke provocatie binnenkomt: camera’s dringen en flitsen, tussen de honderden journalisten applaudisseert er één, anderen mompelen verontwaardigd, de rest zwijgt, in afwachting van hoe hoog de emoties zullen oplopen.

Maar dat doen ze niet; alles blijft keurig. Een Turkse sociologe, Necla Kelek, leidt hem in; ze haalt Paul Scheffer aan, en zegt dat Sarrazin geen racist is, maar juist erg sociaal-democratisch. Zakelijke analyse, zegt Sarrazin daarna zelf, met zijn typische mengeling van droge humor en neutrale onverstoorbaarheid, dat biedt hij; alleen iemand die een fout ontdekt, mag er iets tegen zeggen.

Bij de vragen zijn het niet voor niets Nederlanders en Denen die als eersten van zich laten horen; de landen waarin men dergelijke stellingen al langer gewend is. Peilingen geven aan dat ook een flink deel van de Duitsers, onder anderen CDU-stemmers, wel iets ziet in de thesen van Sarrazin.

Dus: wat zegt het over Duitsland dat er toch nog zoveel politieke opwinding is?, vraagt een Deense journalist. Volgens Sarrazin is dat eenvoudig: ‘Het Duitse verleden is nog niet voorbij.’ Zeker, het is ook ‘goed om niet te vergeten’, en integratieproblematiek moet niet in ‘verkeerde’ politieke handen vallen. Maar een rechts-populist? Nee, dat is hij niet, zegt de bankier. Men moet ‘onaangename antwoorden’ op problemen kunnen geven: ‘Als iemand die je niet zint zegt dat de aarde rond is, zeg je niet dat de aarde hoekig is. Dan zeg ik: de aarde is rond, en jij bent toch een Arschloch’.
 

Tussenstuk:

‘Ik betreur de ontwikkelingen in Nederland’

Voor de Nederlandse pers maandag was er vooral één vraag die gesteld diende te worden: ‘Wat vindt u, meneer Sarrazin, van de vergelijking met Geert Wilders?’

In diverse Duitse commentaren rond de publicatie van het boek van Sarrazin is de vergelijking immers al snel getrokken; Sarrazin kon wel eens de Duitse variant worden van het oprukkende rechts-populisme in Europa. En Haider is niet meer de meest gebruikte vergelijking in Duitsland; dat is Wilders geworden.

Sarrazin reageert er laconiek op: hij bewondert Wilders om zijn haar, zegt hij, maar hij betreurt de ontwikkeling in Nederland net zoals ‘het verstandige deel’ van de Nederlanders dat zal doen. Hij noemt de ‘rechts-nationale en rechts-radicale bewegingen’ in Frankrijk, België en Nederland ‘uiterst gevaarlijk’: ‘Maar je kunt niet ieder probleem dat door de verkeerde benoemd wordt dan maar niet benoemen’.

Bundesbank-bestuurslid Sarrazin vindt dat de integratieproblematiek juist in de brede Duitse volkspartijen SPD en CDU openlijk moet worden besproken. Volgens hem hebben de Duitse regeringspartijen sinds de verkiezingen het thema volledig van de agenda afgehaald.


Naar Multiculturalisme, cultuurverraad , Multiculturalisme , Allochtonen overzicht  , Sociologie lijst  , Sociologie overzicht  , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]