De Volkskrant, 11-09-2010, van correspondent Merlijn Schoonenboom .2010

Verwarring over de grenzen van de islamkritiek in Duitsland

 De omstreden bankier Sarrazin moest aftreden, terwijl Westergaard een prijs kreeg voor omstreden cartoons.

Waarom moet een bankier om zijn uitspraken over moslims opstappen, maar wordt een Deense cartoonist om diens Mohammed-tekening juist geëerd? Met andere woorden: waar liggen volgens de Duitse regering nu precies de grenzen van de islamkritiek?

Als er één vraag al weken het Duitse debat bepaalde, is het deze wel, maar afgelopen dagen bereikte ze dan toch een ontknoping; met dank aan het toeval. Ineens kwamen twee heikele affaires lijnrecht tegenover elkaar te staan; beide met bondskanselier Angela Merkel als middelpunt.

Woensdagavond vond in het paleis Sanssouci in Potsdam de prijsuitreiking aan de Deense cartoonist Kurt Westergaard plaats – de man die al vijf jaar onder politiebescherming leeft. Met zijn omstreden Mohammed-cartoons riep hij de toorn van moslimfundamentalisten over zich af. Angela Merkel is de eerste westerse regeringsleider die hem een prijs verleent, en, gezien het karakter van haar rede, was ze zich van de historische lading zeer bewust.

Het paleis was zwaarbewaakt, en binnen uitte Merkel niets dan lof op de vrijheid. Ze prees Westergaard, want ‘het geheim van de vrijheid is moed’. Ze benadrukte haar eigen DDR-achtergrond en zei dat vrijheid het grootste geluk is dat haar is overkomen. Duitsland staat pal voor deze waarden, en: ‘Ja, Westergaard mag zijn Mohammed-tekeningen publiceren’; al sluit dat godsdienstvrijheid niet uit.

Op donderdagavond, een dag later, vond een ander evenement plaats in Potsdam, en daar was onder het gretig toegestroomde publiek juist te horen dat er in Duitsland géén vrijheid van meningsuiting meer bestaat. De omstreden oud-bankier Thilo Sarrazin trad hier voor een uitverkochte zaal op, en vertelde over zijn bestseller Duitsland schaft zich af, waarin hij onder andere stelt dat moslims slechter integreren dan andere immigranten.

Buiten stonden demonstranten (‘racist!’), binnen maakte Sarrazin onverwacht zijn vrijwillige aftreden als bestuurslid van de Bundesbank bekend. De ‘massieve druk’, zegt hij, was hem te zwaar geworden: de gehele Duitse politieke elite en ‘70 procent van de geopenbaarde mening’ vindt volgens hem dat hij niet mag schrijven wat zijn mening is.

Dus: betekenen deze twee avonden een tegenspraak? Uitgerekend Merkel heeft immers de Bundesbank publiekelijk aangespoord Sarrazin uit zijn functie te zetten. Maar volgens diverse ooggetuigen (Die Welt, de Frankfurter Allgemeine) hield diezelfde Merkel woensdag ook ‘een van de beste redes van haar kanselierschap’.

Ook de kanselier had namelijk over een eventuele tegenspraak nagedacht. Voor haar publiek van media-kopstukken vergeleek ze de Sarrazin-affaire met het Westergaard-thema. Haar conclusie: het gaat over twee verschillende dingen.

Het ontslag van Sarrazin betreft volgens haar niet een ‘gevaar voor de vrijheid van meningsuiting’. Het gaat er hier slechts om ‘welke gevolgen een boek voor een auteur kan hebben die in een zeer belangrijke openbare instantie’ zit; daar dient men namelijk de pluriformiteit van de samenleving te respecteren. En in alle bijdragen over meningsvrijheid, zei Merkel fijntjes, heeft ze niemand gehoord die het opnam voor ‘de erfelijkheid van intelligentie’.

Of de verwarring met Merkels afbakening van vrijheid van meningsuiting nu voorbij is, is echter nog maar de vraag. Dagelijks is er wel een tv-talkshow of krantenbijdrage waarin ‘de taboes in de Duitse samenleving’ aan de orde worden gesteld. Om het geheel nog gecompliceerder te maken: de voorzitter van de Centrale Moslimraad meent ondertussen dat Merkel met haar prijsuitreiking de ‘vijandigheid tegenover de islam nieuwe voeding’ geeft en de kant van Sarrazin heeft gekozen.

De oud-bankier is inmiddels aan een lange, waarschijnlijk drukbezochte tournee begonnen. Hij heeft daar, geheel volgens Merkels opvatting, alle vrijheid voor. Alleen moeten nu wel, althans zo ging het in Potsdam donderdag, alle jassen en tassen worden afgegeven, en wordt de zaal door politie en veiligheidsmensen bewaakt.
 

Tussenstuk:
Rechtse Vrijheidspartij

Sinds het boulevardblad

 vorig weekend publiceerde dat eenvijfde van de Duitsers wel iets ziet in een nieuwe rechtse protestpartij, was het de vraag wie als eerste zou opstaan. De nogal obscure Berlijnse stadspoliticus René Stadtkewitz is het geworden. Hij is onlangs uit de plaatselijke CDU gezet, onder andere omdat hij Geert Wilders naar Berlijn heeft uitgenodigd. Stadtkewitz zegt nu een nieuwe ‘Vrijheidspartij’ op te richten.


Naar Multiculturalisme, cultuurverraad , Multiculturalisme , Allochtonen overzicht  , Sociologie lijst  , Sociologie overzicht  , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]