De Volkskrant, 22-12-2010, door Merlijn Schoonenboom .2010

Buitendienst

Probleemwijk

Het was een mooie avond, vrijdag in onze probleemwijk. De sneeuw lag er maagdelijk zuiver bij, en we gingen op pad naar de goedlachse verkoopster van de Turkse bakker op de hoek. Ze ging trouwen. Ze had één Duitse klant uitgenodigd, een Zuid-Duitse schilderes, die mij weer meenam. De schilderes had echt zin in een islamitisch huwelijk, zei ze. Ze noemt zich namelijk liefhebber van parallelle werelden, en als de Berlijnse wijk Neukölln, waar ik sinds drie maanden tegenaan woon, iets heeft, dan is het dat.

Op het donkere bedrijventerrein waar we moesten zijn, vonden we na lang zoeken een deurtje. Daarachter bevond zich een enorme hal, waar zich een paar honderd Turken hadden verzameld - die eigenlijk, zo zeiden ze, Koerd waren. Men keek er ernstig. Vrouwen en mannen dansten in aparte rijen, en na wat misverstanden begrepen we dat ook wij maar beter konden doen alsof we al jaren getrouwd waren. Interessant natuurlijk, maar na drie lange ernstige uren siste de schilderes me toe: 'Alcohol, ik heb snel alcohol nodig'.

Aan tafel hadden we een nogal naďeve vraag over hoofddoekkleuren gesteld, en onze tafelgenoten werden merkbaar op hun hoede. Maar alcohol, dat was er niet. In plaats daarvan begonnen de trommels weer, de rijen stelden zich op; en wij dropen af, door het deurtje terug de wijk in - en verruilden simpelweg de ene voor de andere wereld.

Jarenlang is Neukölln door de Duitse media alleen bezocht als rampgebied, waar eerwraak, uithuwelijken en criminaliteit aan de orde van de dag zouden zijn. Sinds twee jaar schuifelen er echter steeds meer officiële en zelfbenoemde trendwatchers rond, en in hun kielzog nieuwe huizenkopers; ze zeggen dat het er 'authentiek' is, en zelfs dat 'het' er gebeurt. Maar wat 'het' dan inhoudt, is niet direct duidelijk. Onbezorgd vrolijk is het namelijk niet in Neukölln. Daarvoor is er te veel armoede. En hoeveel werelden er ook samenkomen, uiteindelijk blijven ze strikt gescheiden - en compleet onverschillig voor elkaar.

Het voordeel; we konden vrijdag ruimschoots kiezen in welke parallelle wereld we het Koerdische huwelijksgeluk wegdronken: de net geopende homokelder, waar vooral jonge vrouwen komen, om de hoek van de protestantse kerk. Het kunstenaarscafé ernaast had net een Klaus Kinski-filmavond, of we konden naar soort huiskamer gaan, waar de gastheer, uiteraard in travestie, min of meer zelfbedachte liederen voordroeg. Het maakte niet zoveel uit, alles kon. Het werd uiteindelijk een neutrale studentenbar, die er vorige maand nog niet was en volgende maand vast weer weg is, waar ze bij de uiterst laaggeprijsde wodka ook nog gratis hapjes maakten - als je er maar aardig bij lachte.

Misschien is dat het wel waarom drommen jonge Berlijners de probleemwijk intrekken; ergens tussen de onverschillige, parallelle werelden, tussen de Koerden met hun mooie, ernstige dochters en de rafelige kunstenaars met wodka, hopen ze even het gevoel krijgen dat alles mogelijk is. En als het toch te confronterend wordt, dan trekt men natuurlijk gewoon een wijkje verder.
 


In deze rubriek beschrijven buitenlandcorrespondenten Ariejan Korteweg (Frankrijk), Merlijn Schoonenboom (Duitsland) en Rolf Bos (Israël) dagelijkse gebeurtenissen in hun persoonlijke omgeving.

Naar Multiculturalisme, cultuurverraad , Multiculturalisme , Allochtonen overzicht  , Sociologie lijst  , Sociologie overzicht  , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]