De Volkskrant, 20-10-2010, door Merlijn Schoonenboom .2010

Buitendienst

Duitsland-Turkije

De wedstrijd was voorbij. De Oranienstrasse in Kreuzberg was bomvol. Verreweg de meeste aanwezigen droegen rood. Rode hoofddoekjes, rood-witte vlaggen, rode T-shirts. Slechts een paar droegen zwart-rood-geel. Het was het eind van de EK-kwalificatiewedstrijd Duitsland-Turkije, 3-0, midden in de week dat het islamdebat in Duitsland in volle hevigheid was losgebarsten.

Op het grote tv-scherm op het plein zagen we in het stadion in Berlijn Mesut Özil, Duitse speler met Turkse wortels. Een paar dagen geleden had hij besloten voor Duitsland te spelen. Hij werd uitgefloten door de Turks-Duitse fans. Ze woonden allen in Duitsland en waren voor Turkije. Özil scoorde, en juichte niet.

Toen alles voorbij was, lachten de Duitsers, giechelden de Turks-Duitse meisjes en begonnen een paar Turks-Duitse jongens bier in het gezicht van Duitse jongens te gooien. De stemming daalde. Toen de eerste vuurwerkbommen ontploften, besloten we weg te gaan.

De Turkse studente mocht vandaag het café uitkiezen. Ze woont pas sinds kort in Berlijn, en is inmiddels vriendin van een (niet-Turkse) kennis: ‘Zo zijn de Turken in Turkije echt niet hoor’, zei ze. Ze koos er een waar Duitsers, Afrikanen, Fransen, Spanjaarden, maar geen Turken zaten. Drie portiers stonden voor de deur. Ze namen ons van top tot teen op, toen we uit de rode stroom vroegen naar binnen te kunnen.

De nacht, het schemerlicht van de clubs, is erg geschikt voor integratie. Dat lijkt logisch in de Oranienstrasse, maar het ging ingewikkeld vanavond. Kreuzberg en Neukölln vormen de basis voor een groot deel van de Turkse gemeenschap in Berlijn. Tegelijkertijd is het de wijk waar de meeste studenten heen trekken, de meeste jonge ‘creatievelingen’, en, sinds kort, ook uw verslaggever, hoewel die eigenlijk alweer iets te oud is.

De wijken worden het ene moment gezien als voorbeeld van idyllisch samenleven, het andere moment als wrang symbool van ‘parallelle samenleving’. Vandaag kon het stadsdeel blijkbaar niet goed kiezen wat het wilde zijn; het was alles tegelijk. Of beter gezegd: alles naast elkaar.

Duitse jongemannen binnen keken naar onze studente, daarna naar ons begeleiders, en weer terug. Aan het tafeltje naast ons vroeg een van hen naar haar ring. Die was enorm. Hij bestond uit een nepedelsteen, en glom en glansde. De jongens maakten grapjes. Zo’n ring kenden ze niet; Duitse vrouwen dragen dunne, onopvallende ringen, en ook hun haren hebben ze niet wild en vol, maar glad in een staartje.

Wij begeleidende mannen begonnen geďrriteerd te raken. Vandaag, de dag dat Merkel en een halfnaakte Özil elkaar in de kleedkamer de hand gaven en het hele land over integratie praat, was alles ineens beladen, zelfs onhandige contactpogingen. Turks-Duitse vrouwen flirtten, maar bleven in hun eigen groepjes, Turks-Duitse jongens waren boos of dropen stilletjes af. En de Duitse mannen, die durfden niet te zeggen dat ze het best leuk vonden dat de Turkse zo’n grote glimmende ring droeg, in plaats van de saaie, onopvallende die ze van thuis kennen.

Merlijn Schoonenboom

In deze rubriek beschrijven buitenlandcorrespondenten Ariejan Korteweg (Frankrijk), Merlijn Schoonenboom (Duitsland) en Rolf Bos (Israël) dagelijkse gebeurtenissen in hun persoonlijke omgeving.



Naar Multiculturalisme, cultuurverraad , Multiculturalisme , Allochtonen overzicht  , Sociologie lijst  , Sociologie overzicht  , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]