Geen navranter illustratie van hoe intellectueel en bestuurlijk Nederland tegen de Nederlandse eigen identiteit aankijkt dan de houding van historici. Want er is nauwelijks beroepsgroep te bedenken voor wie het belang van een nationale identiteit duidelijker zou moeten zijn. Het bleek toen twee "rebellen" het tegenoverstelde beweerden:
 

Uit: De Volkskrant, 22-12-2007, door Willem Velema en Hans Wansink

Vaderlands gevoel geeft richting

Onder historici is huiver voor nationalisme bon ton, maar een beetje trots zijn op Nederland en het verleden is belangrijk voor een zelfbewuste natie en kan het debat over immigratie en integratie structureren

Vallen er uit de vaderlandse geschiedenis nog andere lessen te trekken dan dat Nederlanders zich moeten doodschamen voor hun medeplichtigheid aan de misdaden van de Tweede Wereldoorlog en het kolonialisme? Wij menen van wel en staan daarmee nogal geïsoleerd te midden van onze medehistorici.
    Illustratief voor de manier waarop zij hun taak doorgaans opvatten, zijn de vaak geciteerde woorden van de fameus afstandelijk-ironische historicus E.H. Kossmann over het verschijnsel nationale identiteit. ‘Men bedriegt zichzelf en zijn lezers als men pretendeert het aan systematisch en alomvattend onderzoek te kunnen onderwerpen. Loop er liever met aandacht omheen, bekijk het van alle kanten maar stap er niet in, behandel het kortom als een enorme kwal op het strand.’
    De historicus Jan Ramakers presenteerde het Jaarboek Parlementaire Geschiedenis 2007 op 20 november in de oude vergaderzaal van de Tweede Kamer. Het Jaarboek is een uitgave van het Centrum voor Parlementaire Geschiedenis van de Radboud Universiteit, waaraan Ramakers als onderzoeker verbonden is. Dit keer hadden ze in Nijmegen als thema gekozen voor de moeizame worsteling met de nationale identiteit. ‘Met dank onder andere aan de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid en prinses Máxima’, voegde Ramakers er nederig aan toe. ...
    ‘Dé Nederlander bestaat niet’, luidde Máxima’s kernachtige oneliner, die in de media prompt op een storm van kritiek stuitte – en onder ‘gewone’ Nederlanders vooral op verbijstering. In feite was de gewraakte quote van Máxima een getrouwe weergave van de – veel wolliger geformuleerde – conclusies van de WRR. In het rapport staat te lezen dat ‘het beleidsmatig inzetten van nationale identiteit contraproductief kan werken’. Dat komt doordat ‘het streven naar eenheid soms leidde tot conflicten of uitsluiting van bepaalde groepen’.   ...
    De commissie-Van Oostrom, die dit jaar de ‘historische canon’ uitrolde, betoont zich op haar website dan ook helemaal niet trots, maar bovenal bezorgd over mogelijk misbruik door onbevoegden. Al te braaf wordt daarom gemeld dat het gaat om ‘een canon voor alle Nederlanders’. En om een land ‘dat wij gezamenlijk bewonen’. Nederland moet vooral niet gezien worden ‘als horizon, maar als observatiepunt’. De canon is ook geen ‘vehikel voor nationale trots’, maar ‘roept betrokkenheid op’. Het is ‘geen praalgraf, maar levend erfgoed’, en ‘geen gesloten, maar een open canon’.
    De bewijsvoering is even simpel als dwingend: belangstelling voor het vaderlands verleden = nationalisme; nationalisme = fout; ergo: vaderlandse geschiedenis = fout. De manier waarop Nederlandse historici de vaderlandse geschiedenis aan het grote publiek proberen te slijten, heeft daardoor iets onbevredigends en hypocriets. Zoiets als seksuele voorlichting van de pastoor.   ...

Red.:   Dit was als een klap tegen een nest horzels. De Volkskrant wijdde een hele pagina aan de reacties, uit niet de minste kringen, zie verder hier .
    Dit is geformuleerd in nette woorden, maar in de meer populaire vorm van discussie drukt men zich nog kernachtiger uit.

Volkskrant weblog, 25-11-2007, door Ely de Waal

Wij Nederlanders KUNNEN ook heel aardig zijn

 

 

Red.:   In een vorige bijdrage van deze auteur stond de zin  'Wij Nederlanders kunnen ons als een ongelofelijk stel klootzakken gedragen tegenover een buitenstaander, als we in een groep uit hetzelfde dorp of stad of streek komen', wat hem op een berg commentaar kwam te staan, met allerlei illustraties van de werkelijkheid dat dat overal en in ieder land geldt. Maar deze auteur heeft in het algemene niet zo'n hoge dunk van Nederland sinds daar niet alleen in hallelujah-termen over immigranten wordt gepraat, zoals blijkt uit deze illustratie bij zijn weblog:
 

Who's afraid of red white and blue ely 2006 Acryl op page toilet papier

Maar, vindt hij dus: Nederlanders kunnen ook heel aardig zijn - als ze dus maar aardig zijn voor kleine dus zielige gekleurde mannetjes. Zie de manier waarop de grote blanke het kleine zwarte mannetje bij de hand neemt. En dan zijn Nederlanders aardig. Oftewel: het helpen van immigranten en allochtonen is dé manier om aardig te worden.
    Het anti-Nederlandse van deze weblogger is misschien begrijpelijker dan dat van de historici en sociologen, want hij heeft banden met oud-testamentische migratiefundamentalisten. Net zoals de volgende Nederland-hater:
 

De Volkskrant, 03-11-2010, column door Arnon Grunberg

Vaals

Recentelijk noemde ik de heer Rutte de burgemeester van Vaals. Dat heeft mensen in Vaals boos gemaakt. ...
     Als puber ben ik ooit in Vaals terechtgekomen. Ik heb de Vaalserberg beklommen en wandelde vervolgens door naar Aken. Veel pubers doen dergelijke zaken samen, ik deed het liever alleen.
    Als ik vreemd zou gaan in Nederland zou ik dat in Vaals doen.
    Vanuit Vaals kan men lopend het land verlaten. Men kan uitwijken naar Duitsland of België. Alleen al dat neemt me voor Vaals in. ...

Red.:   En, toevalligerwijs, ook de volgende, Jacques Wallage. Laten we eens kijken wat deze vindt van het behoud van zoiets als de Nederlandse identiteit (uit: NRC Handelsblad, 10/19-01-2004, door Paul Scheffer, De fictie van grenzeloze solidariteit):
 

Zo, Nederlanders hebben geen identiteit nodig. Want als je al geen recht het op je eigen landje, wat heb je dan nog recht op een eigen identiteit? Zeker als je eigen helemaal geen eigen cultuur hebt (Over identiteit, zelfrespect en integratie, zesde DEND-lezing, door J. Wallage, burgemeester van Groningen, 31-10-2002, in Tilburg):
 

En waarvoor heb je een eigen landje nodig, als je al helemaal geen eigen cultuur hebt.
    Dit was eigenlijk de sterk heersende opinie in de bovenste lagen van de maatschappij sinds de Tweede Wereldoorlog. Overigens: de meerderheid daaronder had natuurlijk een veel natuurlijk en gezonder beeld. En een enkele wat meer objectieve waarnemer (uit het artikel van Velema en Wansink):
 

Want daar ging het het de laatste tien jaar natuurlijk om: de Nederlandse identieit moest de nek om gedraaid worden, om de cultuur van de allochtonen en met name de moslims makkelijker ingang te doen vinden.
    Dat laatste begint sinds kort te verminderen, omdat inmiddels overduidelijk is gebleken dat allochtonen en met name moslims helemaal geen zin hebben om zich van hun kant substantieel aan de Nederlandse of andere westerse cultuur aan te passen. Leidende tot de uitroep van de Duitse bondskanselier Angela Merkel dat de multiculturele samenleving mislukt is.
    Dat heeft weer ruimte geschapen voor de volgende bijdrage, die nog geen jaar geleden niet door de censuur was gekomen:

Uit: De Volkskrant, 20-12-2010, column door Sheila Sitalsing, journalist

Verover de vlag terug op griezels en gekken

Ik deed heel wat schokkende waarnemeningen toen ik in 1986 vers uit de overzeese rijksdelen in Nederland aankwam. ...
    Maar het memorabelst was een voorval tijdens het oefenen voor het studententoneel. Een jongen moest voor zijn rol het Wilhelmus zingen. Na het 'ben ik, van Duitsen bloed' gaf hij het op. 'Ken je echt maar twee regels?', giechelde een meisje bewonderend. Iedereen vond het leuk, en normaal.
    Ik vond het raar. Aanvankelijk dacht ik nog dat ik met uitzonderlijke mensen omging, maar later bleek haast niemand het volkslied te kennen. ...
    Ik was anders gewend, opgegroeid tijdens het staartje van de tweede dekolonisatiegolf, eerst in een kolonie die zelfstandig werd, later in een kolonie die toch maar liever bij de vleespotten van het moederland bleef, maar niettemin enthousiast aan nation-building ging doen. Dat betekende: elke ochtend op het schoolplein de Curaçaose vlag hijsen en luidkeels het volkslied zingen. Daarna deden we weesgegroet Maria en gingen we staartdelingen maken.
    Dat vlaggen en zingen was een vanzelfsprekendheid die door niemand, ooit, ter discussie werd gesteld. Het behoorde tot de canon en tot de basisbeleefdheid, zoiets als goedemorgen zeggen en je straatschoenen uitdoen als je andermans huis betreedt.
    In Nederland heb ik dat altijd gemist. Nederlanders hebben hun vlag en volkslied weggegeven aan mensen die ergens van zijn. De scouting, de neo-nazi's, de Oranjevereniging, de mannen die met voetbal oranje leeuwenmanen op hun hoofd zetten.
    De rest van het land vindt het nog steeds stoer om het Wilhelmus niet te kennen en om voorstellen om wat vaker de vlag te hijsen gelijk te stellen aan plannetjes voor de invoering van het fascisme en het afschieten van alle mensen met krulhaar en een moeilijke achternaam. Een moeizame zoektocht naar canon, nationale identiteit en het antwoord op de vraag hoe nu verder met kutmarokkanen, ten spijt.
    'Ik ken het zelf ook niet', was het argument van progressieve politici tegen het opnemen van het Wilhelmus in het curriculum van de inburgeringscursus. Alsof dat een verdienste is. ...
    Die slordigheid waarmee Nederlanders omgaan met hun nationale symbolen, leidt tot geestige uitwassen. Toen ik vorig jaar na 23 jaar het land verliet, vond ik in mijn knipselmap 'rare Nederlandse berichten' knipsels uit de jaren negentig waarin schoolhoofden proberen een verbod(!) uit te vaardigen op het voeren van Nederlandse vlaggetjes op tassen en jassen.   ...

Red.:   Ja, want daar zouden de allochtonen en moslims aanstoot aan kunnen nemen...

Leuk, die laatste zin. Het is natuurlijk andersom: de griezels en de gekken zijn de lui die Nederlandse vlaggetjes verbieden omdat allochtonen en en moslims daar aanstoot aan zouden kunnen nemen, al die andere ander intellectuele en wat minder intellectuele idioten die maar één enkel doel voor ogen lijken te hebben: Nederland zo snel mogelijk afbreken om het internationale "paradijs" te kunnen stichten.

Naar Cultuur, multiculturalisme, cultuurverraad , Cultuur, multiculturalisme ,  Sociologie lijst  , Sociologie overzicht  , of site home .