Cultuur, multiculturalisme, identiteit: Nederlandse

Inheemse rozengeur

Een aflevering van deze rubriek wijden aan de trouwpartij is een beetje vals spel. .... Daar komt de bruid! - Honderd jaar rozengeur en maneschijn (Scriptum; € 16,-) is van de blijvende populariteit van het fenomeen een prima illustratie. ...
    Toch is dit een boekje van deze tijd. De bruid erin die langs komt is namelijk vooral de Hollandse, de rozengeur is inheems. In een ontzuilde samenleving, bedreigd door duistere globale en multiculti-krachten, zouden deze bruiden weleens in een behoefte kunnen voorzien: aan knusheid, traditie en continuïteit. In de trouwpartij zijn die volop te vinden. Pastoors en schoonmoeders mogen hun macht over bruidsparen hebben verloren, de Hollandse bruiloft is een sobere aangelegenheid gebleven. Extravagante jurken, culinaire excessen, geplunderde wijnkelders en vierdaagse feesten zijn in deze contreien zelden waar te nemen. In het pre-Verdonkiaanse Nederland veroorzaakte wijlen G.B.J. Hiltermann nog een rel door de bruiloft van prins Maurits en Marilène (1998) een toonbeeld van fijne Hollandse tradities te noemen: klein koetsje, sobere plechtigheid, iedereen 's avonds netjes naar huis.
    Of de doe-maar-gewoon-bruiloft reden hoort te zijn voor borstgeklop, betwijfel ik. Maar op GBJ's vaststelling van het Hollandse karakter ervan valt niets af te dingen.
    Wie ooit te gast was op trouwpartijen elders, weet het: soberheid is zelden een kernbegrip. Een der extreemste bruiloften die ik mocht meemaken, was een Georgische, waarop ik per ongeluk verzeild raakte. De niet meer zo nuchtere bruidegom zag mij aan voor een verlate gast, kuste mij volop de wang en liet mij niet meer vertrekken voor ik vijf gangen had verorberd, op een podium had staan wankelen in groepsdansen en een omvangrijk vuurwerkspektakel had aanschouwd.
    Carnivore excessen op Roemeense bruiloften leiden vrijwel altijd tot narigheid in de maagdarm-zone. Het is een publiek geheim dat veel gasten tegen het ochtendgloren op de knieën voor het toilet belanden. ... Dat je kosten kunt besparen door je bruid in een fietskarretje te vervoeren, een spijkerpak aan te trekken en blokjes kaas te serveren, kunnen al die extravagante volkeren leren uit Daar komt de bruid! - de Hollandse.

Red.: Ach ja - als het in het negatieve kan, is het sowieso geen probleem. Maar probeer Olaf Tempelman niet het idee van een Nederlandse identiteit te slijten - hij zou gruwen bij het idee.
Nog eentje uit die bron:

Uit: De Volkskrant, 13-02-2009, door Olaf Tempelman

Geiten en bitterballen

Wie weleens tussen niet-Nederlanders zit, komt er vroeg of laat achter dat vreemde talen geen perfect synoniem bezitten voor het woord ‘gezellig’. Probeer het te omschrijven, en je komt uit bij iets erg Hollands, namelijk de vereniging. Als Roemenen mij in mijn jaren als correspondent vroegen naar specifieke fratsen van Nederlanders, zei ik altijd: Zet drie Roemenen bij elkaar en aan het eind van de dag heb je vier politieke partijen. Zet drie Nederlands bij elkaar en de uitkomst is een vereniging. De week erop komen die Nederlanders op hetzelfde tijdstip weer bijeen. Er zijn dan bitterballen bij. Iedereen heeft zijn contributie al betaald. Er is namelijk een penningmeester benoemd. Waarom Nederlanders verenigingen oprichten? Dat vinden ze gezellig. Dit verhaal bezat in Boekarest een grote overtuigingskracht. Het is daar namelijk bekend dat de Nederlanders in de stad een eigen vereniging hebben, met een vaste bitterballenavond (woensdag) op een vaste plek (Grand Café Amsterdam, Strada Covaci 6).
Het is geen wonder dat uitgeverij Scriptum de vereniging heeft gekozen voor een nieuw fotoboekje in de serie Fijne Hollandse Dingen in Duistere Multicultitijden. Onze club gaat nooit verloren (€ 16,–) heet het. Ondertitel: Honderd jaar verenigingsleven. Er is sprake van een grote continuïteit. Begin jaren ’60 werd voorspeld dat er door de televisie de klad zou komen in het verenigingsleven. Dat is meevallen: de vereniging lijkt in het Hollandse DNA verankerd. Wel heeft ‘nut’ heeft steeds meer plaatsgemaakt voor ‘vermaak’ en zijn de zuilen verdwenen. Zo had je vroeger zelfs een katholieke geitenfokvereniging. Socialisten fokten hun geiten in die goeie ouwe tijd onder het genot van de Internationale. ...

Red.: Ook typisch Nederlands: consumentenprogramma's. Ook namelijk zoiets waar onze intellectuelen graag op afgeven. Bronmateriaal volgt zodra het beschikbaar komt. Andere zaken die mede Nederland kenmerken: cabaret, programma's als de Rijdende Rechter, het koektrommeltje, nuchterheid, moralisme, prekerigheid, schraperigheid, directheid, botheid, ...
En weer een artikel van Olaf Tempelman:

Uit: De Volkskrant, 09-10-2009, column door Olaf Tempelman

Hoffelijkheid ontmaskerd als een kwalijke vorm van vleierij

Tussentitel: What the Dutch call straightfordwardness, I call lack of manners

Ze zeggen dat je je eigen land beter gaat begrijpen door een tijd erbuiten te verblijven. Dat is mooi gezegd en, wie weet, ook wel een beetje waar. Echter, de prijs die je voor zulk ‘inzicht’ kunt betalen is een gevoel in eigen land allochtoon te zijn. Ik kan mij niet herinneren dat ik voor ik wegging weleens riep: ‘wat is dat Nederlands’, wat tegenwoordig toch wel een paar keer per dag uit mijn mond vloeit.
    Ik weet niet of ik ooit nog zal wennen aan plastic trommels met thuis gesmeerd brood, fietsers met een enorme snelheid en heel zelfverzekerde blikken, bekeuringen die je ontvangt als je zes weken geleden 96 reed waar je 90 mocht, treinen met passagiers die alleen als het niet anders kan naast elkaar gaan zitten, op flink volume pratende, trefzekere voorbijgangers die altijd een doel hebben en niet om zich heen kijken, vrouwen op stevige grote schoenen die in robuuste mannelijke tred op zware deuren af marcheren en ze zelf met een krachtige beweging openzwaaien.
    Geen enkele cultuurschok haalt het evenwel bij dat o zo directe, o zo kale, o zo duidelijke, draai-er-maar-niet-om-heen-, zeg-maar-waar-het-op-staat-taalgebruik, gespeend van gelaagdheid, dubbele bodems, ornamenten, geheime hints, beleefde toevoegingen, opsmuk, protocol, rookgordijnen, cryptische ladingen. Het is bij Nederlanders (bijna) altijd precies zoals ze het zeggen, het is niet verpakt, er zit geen laag onder, het is niet dubbelzinnig, het doet geen beroep op je fantasie of interpretatievermogen. Dat kan prettig zijn, maar je soms ook met het idee achterlaten dat verhulling en subtiliteit bestaansrecht zouden moeten hebben.
    Het doet mij deugd dat Nederlands befaamde ‘queen of manners’ Reinildis van Ditzhuyzen, connaisseuse van manieren, protocol en etiquette, buitenlanders sinds kort op de kale directheid voorbereidt. Na succesvolle manierenboeken als de Dikke Ditz, de Dunne Ditz en de KinderDitz is er nu ook een Dutch Ditz (Becht; euro 13,90), speciaal voor vreemdelingen die een periode in de Lage Landen te wachten staat. Ik heb die met veel plezier tot mij genomen als een broodnodige her-inburgeringscursus.
    Het hoofdstuk The Dutch: Straightforward or just plain rude? begint met citaten van buitenlanders. Een Engelsman: ‘What the Dutch call straightfordwardness, I call lack of manners.’ Een Ier: ‘Their directness can sometimes be hurtful.’ En een Fransman: ‘In Frankrijk voegen we si ce n’est pas indiscret aan een zin toe.’ Bijna overal ter de wereld bestaat de vraag of de gast nog koffie wil uit tenminste vijf beleefde woorden, in Nederland is het: ‘Koffie?’ De Dutch Ditz bevat ook een geweldige anekdote van een piekfijn geklede expat die midden in een voordracht zat toen ineens de lekker informeel geklede Nederlandse buurvrouw uit het kantoorgebouw binnenviel om zich even voorstellen: ‘Hi!’
        Van Ditzhuyzen verklaart een en ander uit een lange egalitaire traditie en een haast genetische afkeer van hiërarchie en bijbehorende rituelen.    ...

Red.: Natuurlijk gaat dit wel allemaal in het negatieve, maar één ding glashelder: het gaat hier over dé Nederlandse identiteit. Die kennelijk net zo reëel is als het gras op het weiland.
Reden voor een kleine greep in het knipselarchief

Uit: De Volkskrant, 09-10-2007, door Nikita Shahbazi, publiciste en columniste en sinds 16 jaar woonachtig in Nederland

Identiteit Nederland is keihard

Nikita Shahbazi meent dat Nederland wel degelijk een identiteit heeft en ook nog een harde, die voorkomt dat immigranten zich hier gemakkelijk aanpassen.

‘De Nederlander bestaat niet’, zei Máxima bij de presentatie van het WRR-rapport. Dat duidt op een identiteitscrisis. Een Nederlander kent Nederlands, is met een bepaalde culturele achtergrond opgegroeid, voelt zich verbonden met Nederland en bezit de Nederlandse nationaliteit. Hoewel er Nederlanders in verschillende soorten en maten bestaan, duiden de integratieproblemen in Nederland er op dat de Nederlandse identiteit een harde identiteit is.
    Enige tijd geleden, ben ik als Iraanse-Nederlandse in Italië gaan wonen om erachter te komen hoe het voor een Nederlandse immigrant is om in een ander land te wonen. Door wat ik heb gezien en meegemaakt, ben ik dankbaar dat ik als 16-jarige Iraanse in Nederland terechtgekomen ben. In Italië zijn de economische mogelijkheden beperkt en financiële onafhankelijkheid is amper mogelijk. De omstandigheden voor immigranten zonder goede opleiding zijn daar erbarmelijk.
    Toch is het voor een immigrant in Italië makkelijker zich aan de maatschappij aan te passen en zich erbij betrokken te voelen. ... het komt doordat immigranten een hand gereikt wordt die hun het gevoel geeft dat zij ondanks hun oorspronkelijke identiteit en cultuur erbij horen. Ook mijn oorspronkelijke identiteit en cultuur deed er niet toe, behalve wanneer zij met mij rekening wilden houden en zich aan mij probeerden aan te passen.
    Het valt niet te ontkennen dat er ook in Italië immigranten zijn die wel vanwege hun afkomst gediscrimineerd worden. Maar door de zachte Italiaanse identiteit en de flexibiliteit waarmee Italianen met mijn identiteit omgingen, besefte ik hoe sterk de Nederlandse identiteit is. De integratieproblemen zijn deels door deze sterke Nederlandse identiteit ontstaan.
    Nederland is in het ontvangen van immigranten zeer welwillend en vrijgevig geweest. Daar kunnen immigranten in Italië alleen maar van dromen. Maatregelen als gezinshereniging en goede sociale voorzieningen zoals in Nederland, bestaan daar niet.
    Maar Nederland heeft geen flexibele houding tegenover de identiteit van immigranten. Hier bestaat een sterke drang om immigranten te dwingen zich aan de dominante identiteit aan te passen. De sterke Nederlandse identiteit blijkt uit het verplicht stellen van inburgeringscursussen, het ter discussie stellen van de dubbele nationaliteit, het belemmeren van importhuwelijken en de verzuilde mentaliteit die mensen op basis van afkomst en geloof in hokjes indeelt.    ...
    De Nederlandse identiteit is hard. Als een hooghartige Argentijnse vrouw die als prinses naar Nederland gekomen is de Nederlandse identiteit niet heeft kunnen vinden, dan heeft zij niet goed gezocht. Nederland is als Artis, met duidelijke hekken om de identiteiten, de gesegregeerde wijken en de zwarte scholen af te bakenen. ...

Red.:   Dit artikel beschrijft zelfs twee identiteiten: dé Nederlandse identiteit,en dé Italiaanse identiteit. En beide als keihard - de ene in financieeel-economisch-sociaal opzicht, de andere sociaal-cultureel opzicht. Dat die twee zaken iets met elkaar te maken kunnen hebben, is natuurlijk boven de pet van de immigrante, die zich languit stort in haar verongelijktheid en zelfexcuus.
    Bovendien wordt hier de grens van nog een aantal culturen gedefinieerd. namelijk al die culturen die Shahbazi wenst te scharen onder 'immigranten'. Want als die culturen flexibel, zachte en plooibaar waren, zouden ze geen moeite hebben om in Nederland te integreren. Voor die moeite met immigratie is het noodzakelijk dat niet alleen de Nederlandse, maar ook die immigranten culturen dus niet flexibel, zacht en plooibaar zijn. In Shahbazi's terminologie: dat ook die immigrantenculturen keihard zijn.
    Hiermee kan ook de discussie over dé Nederlandse identiteit dus eigenlijk gesloten worden. En alle propagandisten van "Er bestaat geen dé Nederlandse identiteit" kunnen, afhankelijk van hun positie, afgehandeld worden met zaken lopende van de toevoeging "Een beetje dom", tot en met het ontzetten uit hun universitaire functies als socioloog, diversiteitsoloog, enzovoort. Want wie als socioloog ontkent dat er groepseigenschappen bestaan, ontkent het bestaan van zijn eigen vak .
    Een belangrijk kenmerk van die identiteit:

Uit: De Volkskrant, 06-04-2010, door Paul Onkenhout

Bronnen bij Cultuur, multiculturalisme, identiteit: Nederlandse

9 nov.2008