WERELD & DENKEN
 
 

Bronnen bij Vermenging van culturen: analogie in de psyche

.2009


 

Aangifte
de Volkskrant, Forum, 8 april 2009 (pagina 11)
Ibrahim Wijbenga, Eindhoven

Henk Krol van de Gay Krant heeft aangifte gedaan tegen Tariq Ramadan, islamprofessor en adviseur van de gemeente Rotterdam. Hiermee wordt een onnodige polarisatie in gang gezet die deze discussie juist bemoeilijkt. Ook de vrijheid van meningsuiting is met zo’n stap niet gediend. Stevige discussies horen bij vrijheid van meningsuiting. Dat een discussiedeelnemer daarbij wellicht intimiderend overkomt, is betreurenswaardig, maar nog geen reden om aangifte te doen. Als we die weg inslaan, dreigt de vrijheid van meningsuiting een farce te worden.
 

de Volkskrant, Forum, 14 april 2009 (pagina 07)
Fouad Sidali e.a.

Hou het vrije woord hoog en laat Ali Eddaoui legerimam worden

Je mag ambtenaren geen banen weigeren omdat zij ooit scherpe columns schreven, betogen Fouad Sidali e.a. De vrije meningsuiting wordt selectief toegepast.

Politici in de Tweede Kamer en daarbuiten mogen alles zeggen en aan de kaak stellen. Toch zijn er zaken waar zij niet over gaan. Over het aanstellen van een legerimam mag gesproken worden, maar over de feitelijke aanstelling gaat de Tweede Kamer niet. Ook voor politici geldt: ‘Schoenmaker blijf bij je leest!’
    Als het aan de VVD en de PVV ligt, geldt de vrijheid van meningsuiting niet voor iedereen. Zoveel is duidelijk geworden na de bizarre discussie rondom de aanstelling van Ali Eddaoudi als geestelijk verzorger bij het ministerie van Defensie. De vraag is nu: mag hij door de Tweede Kamer ontslagen worden als legerimam om wat hij eerder geuit heeft in een bepaalde context en maatschappelijke ambivalentie, als columnist? Wij vinden van niet.
    Eddaoudi staat bekend om zijn geweldige werk als geestelijk verzorger in het gevangenis- en ziekenhuiswezen en als leraar in het voortgezet onderwijs. Daarnaast heeft hij herhaaldelijk met zijn columns en door het leiden van discussies met jongeren, het radicalisme bestreden en kwam hij op voor andere groepen zoals joden, homoseksuelen en vrouwen.
    Hij neemt in zijn columns de vrijheid om te schrijven wat hij wil. Zo doen we dat in ons land. Politici, kunstenaars en journalisten moeten zich niet geremd voelen hun gedachten op papier te zetten, omdat dat ze later kan belemmeren bij het werken voor de Rijksoverheid.
    Columnisten zorgen voor de verscherping van de stellingen in het debat. Ze zoeken de confrontatie met woorden. Eddaoudi heeft de pen als wapen gezocht om zich te uiten en ons te confronteren met zijn visie en mening. We zijn hem daar dankbaar voor. Ruim tachtig columns schreef hij. Wie ze allemaal bekijkt, krijgt een ander beeld dan de eenzijdige en beperkte citaten die nu door Kamerleden worden geciteerd.
    Bij ons weten bestaat de sollicitatiecommissie voor een legerimam niet uit leden van de Tweede Kamer. Staatssecretaris De Vries zou zijn geloofwaardigheid ondermijnen wanneer hij ingaat op de wens van de VVD om de legerimam te ontslaan. Ook VVD-Kamerlid De Krom zou beter moeten weten. Als liberaal zou hij de columns van Eddaoudi moeten zien als het resultaat van dat waar onze voorouders voor gestreden hebben. Hij hoeft het niet eens te zijn met de inhoud van de columns, maar om Eddaoudi als gevaarlijk voor het legerapparaat en ongewenst te beschouwen, is onacceptabel.
    We willen niet met het vingertje naar anderen wijzen, maar we kunnen niet onbenoemd laten dat een docent van de Koninklijke Militaire Academie (KMA) in Breda onlangs voor grote opschudding heeft gezorgd. Luitenant-kolonel en vice-voorzitter van de Koninklijke Vereniging van Marineofficieren (KVMO), schreef een vernietigend opiniestuk over de missie in Afghanistan. Hij beschouwt de militaire missie als totaal mislukt. Dit soort uitspraken kan grote gevolgen hebben voor onze soldaten maar ook voor de staatssecretaris. Gaat de VVD hierover nog vragen stellen? Sterker nog; gaan ze deze marinier met vervroegd pensioen sturen? Gelijke monniken, gelijke kappen, toch?
    De afgelopen dagen hebben wij verschillende mensen gesproken die hun hand voor Eddaoudi in het vuur willen steken. Een door en door integere man die een verrijking vormt voor onze samenleving. Vele journalisten, bestuurders van religieuze en maatschappelijke organisaties, politici, militairen en werkgevers kunnen er met hun verstand niet bij dat Eddaoudi niet geschikt zou zijn als legerimam.
    Laten we de vrijheid van meningsuiting dus niet uithollen. Als burgers geweerd worden van functies vanwege hun mening, komen we aardig in de buurt van landen waar de scheiding der machten niet bestaat. Vooral moslims en jongeren in het bijzonder zullen door deze ophef minder van zich laten horen. Dit zou funest zijn voor onze samenleving, want verkeerde beelden bij jongeren zijn moeilijk te corrigeren. Eddaoudi mag terecht gezien worden als een voorbeeld voor vele moslimjongeren. Hoe zullen zij zich voelen als er met hun voorbeeld zo omgegaan wordt?
    Wij beschouwen het geschreven woord als een belangrijk goed in onze democratische rechtsstaat. Daarbij hebben we afgesproken dat dit voor iedereen geldt. Ongeacht je afkomst, sekse of geloofsovertuiging.
    Ali Eddaoudi mag niet het slachtoffer worden van politici die de vrijheid van meningsuiting niet op haar echte waarde weten te schatten en selectief toepassen. Iemand mag niet om politieke redenen opgeofferd worden ten koste van het vrije woord.

Fouad Sidali is stadsdeelbestuurder in Bos en Lommer. Dominee Ari van Buuren is hoofd van de Dienst voor LevensoriŽntatie & Geestelijke Verzorging, UMC. Fatima Elatik is stadsdeelvoorzitter in Zeeburg. Pastor Ad de Gruijter is geestelijk verzorger Medisch Centrum Haaglanden. Farid Azarkan is directeur van het Samenwerkingsverband Marokkaanse Nederlanders. Renate van der Zee is freelance journalist. Steunbetuigingen voor Eddaoui op wijsteunen.nl/alieddaoudi

 

Mohammed Benzakour: de islamcritici zetten vooral zichzelf te kijk
Trouw, 21 april 2009door Mohammed Benzakour


Abou Jajah, Ramadan, Eddaoudi, het is steeds hetzelfde verhaal. Ze worden zwart gemaakt. Ten onrechte, blijkt achteraf.

Natuurlijk, in normale tijden was de ‘kwestie Ali Eddaoudi’ geen kwestie geweest. Een geŽngageerde geestelijke verzorger met keurige antecedenten en dito functieprofiel, wat doen een paar onwelvoeglijkheden in een ver columnverleden nog toe? Minister Plasterk en Pim Fortuyn hekelden in hun vorige columnbestaan beduidend scherper het Kabinetsbeleid, maar mochten ongehinderd bij Balkenende aanschuiven. Zo hoort het ook.

Maar voor Eddaoudi geldt, nogal onverholen, een ander meetlat. Heerlijk hoe Hero Brinkman (Pauw & Witteman, 14 april) moeiteloos verwoordt waar anderen met intellectuele rimram omheen zwieren: een pastoor, een humanist, een dominee, een rabbijn, allen zijn welkom bij Defensie, maar moslimsoldaten moeten hun zielenheil maar ‘privť’ verzorgen. Duidelijke taal, een pluimpje waard.

De kwestie Eddaoudi staat niet op zichzelf. Er ging een straffere kwestie aan vooraf. Tariq Ramadan, de Egyptisch-Zwitserse moslimfilosoof, lag al wekenlang onder vuur. Driftig werd het balletje gekaatst tussen de driehoek Gay Krant - Volkskrant Forum - Leefbaar Rotterdam, met Frits Bolkestein als pitcher achter de coulissen. Dubbele tong, wolf in schaapskleren, fundamentalist, terrorisme-ideoloog, misogyn, homofoob, u kent ‘t rijtje. Jaren geleden al werd eenzelfde vuurtje opgepookt in bepaalde milieus in Frankrijk, tot het wetenschappelijk als ‘hetze’ werd ontmaskerd. Daarna vond de campagne een doorstart in zekere Engelse en Duitse kringen, tot ook daar de ‘kritiek’ luchtfietserij bleek. En toen was Nederland aan de beurt. Sinds met Bolkestein door Ramadan de vloer is aangeveegd tijdens een debat op de Erasmus Universiteit (11 september 2008; zie de videoregistratie op de NMO website) is het startschot gegeven voor een reeks verdachtmakingen, culminerend in het beruchte artikel in de Gay Krant van Henk Krol (tevens oud-persvoorlichter van de VVD) waarin Ramadan beschuldigd wordt van homodiscriminatie. Tot twee weken geleden met een onafhankelijk onderzoek de ‘omstreden uitlatingen’ werden ontzenuwd. Ingewijden wisten het allang: de citaten en insinuaties in de Gay Krant blijken ‘onjuist, tendentieus, onvolledig en uit hun context gerukt.’

Sneu voor het ijverige driehoekje, maar zo gaat het al jaren. Herinnert u zich nog het vitriool dat over de AEL-leider Abou Jahjah werd uitgestort? Baarlijke duivel, antisemiet, ophitser, Hezbollah-terrorist, zelfs riep Bob Smalhout (de Telegraaf) op tot moord. Tussendoor ontaarden ‘interviews’ in halve kruisverhoren, werden bestuursleden gearresteerd, hoorden we van beroepsverboden, huisinvallen, detenties. Tot zes jaar later (20 oktober 2008) op basis van een forensisch onderzoeksdossier van drieduizend bladzijdes Jahjah door het Antwerpse Hof van Beroep wordt gezuiverd van alle smaad en beschuldigingen. Uiteraard werd hierover mondjesmaat bericht.

De honden blaffen, de karavaan trekt verder. Het recht en verstand spreken goddank het laatste woord: Ali Eddaoudi blijft legerimam en Tariq Ramadan blijft adviseur. Aan Ramadans statuur van internationaal gerespecteerde denker met vierentwintig boeken op zijn naam (niet een bleek Bolkestein gelezen te hebben) is ook weinig veranderd.

Rest de vraag: wat is dat toch, die bijna masochistische ijver van zelfbenoemde islamcritici om telkens zichzelf zo te ridiculiseren? Ik volg Ramadan al zeven jaar en heb welgeteld zes boeken van de man in mijn kast staan. Ik moet aan ernstige dyslexie en lompheid lijden om over dat modieuze verschijnsel ‘homoseksualiteit’ iets anders te begrijpen dan dit: de islam ziet homoseksualiteit als een afwijking van de natuur, maar het is de plicht van alle moslims zich te committeren aan de wetten en codex van het burgerschap, hetgeen betekent: respect en verdraagzaamheid jegens alle geaardheden. DŠt is de brug die Ramadan bouwt tussen orthodoxie en staatsburgerschap; een inspanning die lof verdient, eerder dan modder. Maar ja, bruggen. Liever zien we muren. Want waar bruggen zijn, zijn geen vijanden meer en waar geen vijanden zijn, bestaat geen angst. Dat is saai en onrendabel. Want angst voor het onbekende, voor het vreemde, betekent in het huidige tijdsgewricht hoge kijkcijfers, royale krantenoplages en extra stemmen. Griezelen is heerlijk. Het is de kurk waar de media op drijven, het manna waar de politiek op teert.

Maar hoe lang nog blijven we dezelfde horrorfilm draaien, gaat dat niet vervelen? Angst heeft, net als drugs, steeds sterker impulsen nodig om nog ten volle beleefd te worden; ze lijdt aan de slijtageslag van de herhaling. Zodat begrijpelijke domheid weldra omslaat in onbegrijpelijke haat. En op den duur alleen nog medelijden resteert, helaas.

Mohammed Benzakour, publicist en columnist


IRP:   "Enige recht voor vrouw is aanrecht", redactrice Opzij.



Van onze verslaggeefsters Janny Groen, Annieke Kranenberg
gepubliceerd op 14 april 2009

‘Dubbele moraal over legerimam’

Sympathiosantenkomen op voorlegerimam Ali Eddaoudi | VVD en PVV eisen zijn ontslag om kritiek op Uruzgan-missie

AMSTERDAM - Een groep politici en geestelijke verzorgers springt in de bres voor de in opspraak geraakte legerimam Ali Eddaoudi en hekelt de dubbele moraal van de PVV en de VVD. Deze partijen komen op voor de vrijheid van meningsuiting, en vragen tegelijkertijd om het ontslag van Eddaoudi vanwege diens kritische uitlatingen over de Nederlandse missie in Uruzgan.

‘Wij zijn van mening dat Ali Eddaoudi niet het slachtoffer mag worden van politici die de vrijheid van meningsuiting niet op haar echte waarde weten te schatten en selectief toepassen’, schrijft de groep in een pamflet in de Volkskrant. Ondertekenaars zijn onder anderen de Amsterdamse stadsdeelbestuurders Fatima Elatik en Fouad Sidali. Ook Eddaoudi’s oud-collega’s dominee Ari van Buuren (hoofd geestelijke verzorging van het UMC Utrecht) en pastor Ad de Gruijter (geestelijk verzorger Medisch Centrum Haaglanden) hebben het stuk ondertekend.

‘Bij ons weten bestaat de sollicitatiecommissie niet uit leden van de Tweede Kamer’, stellen de schrijvers. Staatssecretaris De Vries van Defensie zou volgens hen zijn geloofwaardigheid ondermijnen wanneer hij ingaat op de wens de legerimam te ontslaan.

‘Ali staat bij veel mensen bekend als iemand die ťcht voor Nederland gaat, iemand waar onze samenleving bij gebaat is’, zegt Sidali. Dat de PVV en de VVD hun pijlen op hem hebben gericht, griefde velen, aldus Sidali. Dat zou verklaren waarom honderden mensen hebben toegezegd Eddaoudi te zullen steunen.

Eveneens circuleert er een oproep onder jongeren van allerlei gezindten om De Vries een e-mail te sturen. Het Multicultureel Netwerk Defensie heeft om een gesprek met de staatssecretaris gevraagd. De aangesloten moslimmilitairen zijn ontdaan dat de benoeming van Eddaoudi mogelijk niet doorgaat. ‘Alle dieren zijn gelijk, maar sommigen zijn meer gelijk’, citeert een van hen uit Animal Farm van George Orwell.

Veel Nederlandse moslims hebben al langer het gevoel dat er wordt gemeten met twee maten wat de vrijheid van meningsuiting betreft. Maar nu gebeurt dat wel erg opzichtig, vindt Razi Quadir, onderzoeksanalist bij het Utrechtse UMC. ‘Eddaoudi is columnist en dan mag je chargeren’, zegt hij. ‘Zo doen we dat in Nederland. Maar kennelijk geldt dat niet als een moslim gebruik maakt van die vrijheid van meningsuiting.’

 

Volkskrant website, Opinie, Sabra Dahhan, 23-12-2008 15:00reageer 355 reacties

Ploumen flirt met de PVV

Liliane Ploumen biedt potentiŽle PVV-stemmers een lauw biertje aan met haar nieuwe integratienota. Laat haar met iets fris aankomen!


Lilian Ploumen. De vrouw die met haar integratienota Verdeeld verleden, gedeelde toekomst probeert te mikken op stemmen van (potentiŽle) PVV-kiezers.
    Als het aan haar ligt, zouden migranten bij hun keuze om in Nederland te verblijven enkel een Nederlandse nationaliteit mogen dragen. De maatregel heeft volgens haar niets te maken met loyaliteit, maar met het terugdringen van bemoeienis van landen als Marokko met nieuwe Nederlanders die een Marokkaanse identiteitkaart of paspoort hebben.
    Mijn Marokkaanse identiteitskaart ligt ergens in mijn kast weg te rotten, ik heb geen idee of hij Łberhaupt nog geldig is. De enige reden dat ik hem heb, is omdat ik hierdoor voor een habbekrats mijn Marokkaanse rijbewijs heb kunnen behalen.

Wegpolitie
Dit heeft als voordeel dat als ik een keer in aanraking kom met de Marokkaanse wegpolitie, ik met mijn Marokkaanse rijbewijs op een lager boetebedrag uit zal komen dan wanneer ik mijn Nederlandse rijbewijs laat zien. Mijn Marokkaanse identiteit is dus een handigheidje. Die identiteitskaart heeft mij ook nooit het gevoel gegeven dat ik iets verschuldigd ben aan Marokko. De afschrikwekkende armoede van het land, haar ondervoedde weeskinderen en de natuurvervuiling van het land, hebben dat wel gedaan.
    Toch heeft de Marokkaanse overheid nog nooit een beroep om mij gedaan (ze hebben middels mijn identiteitskaart als ik Ploumen moet geloven, al mijn gegevens) om hier iets aan te veranderen. Geen brief, geen belletje, niet eens een e-mail. Ik word totaal met rust gelaten. Het is de Nederlandse overheid die mij bestookt met vragen door die Marokkaanse kaart. Of ik daardoor wel volwaardig deel kan nemen aan deze samenleving, en of ik daardoor wel ‘totaal geÔntegreerd kan zijn’.
    Die identiteitskaart heeft mij nooit het gevoel gegeven dat ik iets verschuldigd ben aan Marokko
    Maar dan is er nog een tweede punt. Zoals de journalist, die het vraaggesprek met Ploumen deed, terecht opmerkte zijn kinderen van migranten de laatste jaren het beu om te worden behandeld als een groep die niet bij de Nederlandse samenleving hoort. Ploumens reactie was schouderophalend: het was nodig. Om te vervolgen met de retoriek dat ‘ze’ eens moeten genezen van het slachtoffersyndroom.
    Daar slaat Ploumen even iets te veel stappen over. Want als deze groep Nederlanders zich niet begrepen noch geaccepteerd voelt door de Nederlandse overheid, dan zullen ze hun tweede nationaliteit nooit en te nimmer opgeven. En dat is nu juist wat ze tracht te bereiken met haar nota.

Leidseplein
Dan vervolgt Ploumen haar rede in deze krant door duizend en een dingen op ťťn hoop te gooien. Ze verbaast zich erover dat leerlingen uit 5VWO die op school zitten in Amsterdam-West, nog nooit op het Leidseplein zijn geweest. Toen ik in 5-gymnasium zat, was mijn klas nog nooit vťrder dan het Leidseplein gekomen, ook een vraagtekenwaardig gegeven. Vervolgens sprak ze als een ware Verdonk over hoe zij omgaat met haar jonge, mannelijke Marokkaanse buurtgenoten in Amsterdam-Slotervaart: Lilian loopt daar niet angstig met een boog omheen, nee, ze zou ze misschien wel eigenhandig opzij duwen en vragen of ze ‘helemaal bedonderd zijn’.
    Ook werden bijna in ťťn ademteug homofobie, boerka’s, islamitisch onderwijs, een Marokkaan die niet wil staan voor de rechter en de vrijheid van meningsuiting genoemd. Allemaal in het kader van dat inmiddels betekenisloze woord ‘integratie’, en allemaal als agendapunten waar haar nota wel raad mee weet.
    Het doel van haar nota is een nieuwe koers aanzetten binnen de PvdA, die op niets anders lijkt dan een grote flirtpoging met potentiŽle PVV-stemmers. Waar Wilders dit publiek aanspreekt door ze cocktails aan te bieden die over-the-top zijn in hun presentatie, en ze na luttele seconden achterlaat met een onbevredigd gevoel, probeert Ploumen het vlak voor kerst met een lauw biertje.
    Een ding is duidelijk; de kiezer heeft dorst. Wie komt er met een verfrissende dorstlesser?


Naar Cultuur, vermenging , Cultuur, eenheid , Allochtonen problematiek , Allochtonen overzicht  , Sociologie lijst  , Sociologie overzicht  , of site home .