De Volkskrant, 01-04-2011, column door Sheila Sitalsing 2011

Hoger honing

Tussentitel: Lodewijk de Waal, uw ideale burgemeester in oorlogstijd

Dat Lodewijk de Waal woensdag bij de hulpclub SNV moest opstappen te midden van een modderige affaire waar de geur van graaien uit de ontwikkelingshulppot omheen hangt, stond in de sterren geschreven.

Zelf dekte hij zich twee jaar geleden in de Volkskrant alvast in, nadat hij door Wouter Bos was gevraagd om namens de staat erop toe te zien dat ze zich bij de ING een beetje inhouden met hun beloningen. Dat varkentje zou hij als oud-strijder tegen roofkapitalisten wel even wassen, dachten we. Gewoon hard 'njet' roepen als het woord 'remuneratie' viel tijdens de vergadering. Maar wat zei De Waal daags voor zijn aantreden? 'Je maakt per definitie vuile handen. Ook ik kan me niet onttrekken aan de logica van het grote kapitaal.'

Nog niet eens begonnen, en het moede hoofd al in de schoot gelegd.

Lodewijk de Waal, uw ideale burgemeester in oorlogstijd.

Ik wist nooit dat de SNV tot het grootkapitaal met bijbehorende logica behoort. Volgens de website is het een club die 's werelds armsten helpt met koffie planten en latrines bouwen, dankzij een miljoenensubsidie. Maar directeur Dirk Elsen meende dat hij mocht meespelen met rolexdragende City-bankiers, gezien de verbeten strijd die hij gevoerd heeft om meer salaris te mogen binnenharken dan het subsidiŽrende ministerie van Buitenlandse Zaken goed vond. Schouder aan schouder met Lodewijk de Waal, die het allemaal alleszins te billijken vond. Met zo'n toezichthouder mag je als directie je handjes dichtknijpen.

Vroeger was Lodewijk de Waal heel erg tegen hoge salarissen; hij streed ertegen met een aandoenlijke verbetenheid, die je wel ziet bij mensen die zich hebben voorgenomen niet te lachen zolang er nog honger in de wereld is. Maar als je tegenwoordig 'Lodewijk de Waal' en 'graaien' intikt op Google, vind je niets meer terug van de toespraken waarin de voormalige hoogste arbeider van het land enorm te keer ging tegen iedereen die meer verdiende dan twee keer modaal. Allemaal verdrongen door platte haatzaaierij tegen de arme man.

Veel haatzaaiers herinneren eraan dat De Waal op 1 mei 2001 het begrip kleptocratentax muntte, een belasting van 100 procent op alle verdiensten die meer dan 300 maal het minimumloon bedragen. De opbrengst zou naar 'de allerarmsten' gaan. Niet via Dirk Elsen van de SNV, maar gewoon rechtstreeks.

Het is flauw De Waal met die graaitaks om de oren te slaan. 2001 is een eeuwigheid geleden: topsalarissen noteerden in guldens, Mark Rutte deed iets met personeelszaken bij Unilever en als we bij de Volkskrant om nieuws verlegen zaten, belden we de vakbond om te vernemen of er niet ergens met de bazen op ramkoers werd gelegen.

Wanneer dat laatste precies veranderd is, weet ik niet meer. Wel dat De Waal in 2004 zo boos was over een stuk in de Volkskrant dat hij bijna met de verslaggever op de vuist ging. Het was vermoedelijk wat historici later 'een scharnierpunt' zullen noemen in de verhouding tussen krant en bond.

De Waals persoonlijke scharnierpunt kwam later, toen hij vertrok bij de FNV, toezicht ging houden op grootverdieners, heel aardig ging verdienen, en langzaam werd meegezogen in begrip voor die jongens. Zelf zei hij: 'Voor de SP zal het altijd te veel zijn en voor de topmanagers zal het altijd te weinig zijn. In het middenveld daartussenin kan ik mijn benen breken.'

Je ziet het voor je, hoe hij ging, ploeterend door dat middenveld, de geur van hoger honing achterna.




Naar Houding top I, moraal , Houding top I , Sociologie lijst  , Sociologie overzicht  , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]