De Volkskrant, 15-04-2005, door Merijn Rengers

Analyse | Feiten frauduleuze veilingen liggen voor het oprapen

Wie niet kijkt, ziet niets

Tussentitel: 'Iedereen vergadert, maar niemand komt kijken op de veiling'

Woensdag speelde zich in de Tweede Kamer een nieuw hoofdstuk af in de soap rondom huizenveilingen. Minister Donner van justitie reageerde op vragen van het PvdA-kamerlid Depla, die wilde weten wat Donner dacht te doen aan de misstanden bij de gedwongen veiling van woningen, waarover de Volkskrant afgelopen jaar regelmatig berichtte.
    Op de veilingen gaat van alles mis. Criminelen kopen er panden die zij gebruiken voor illegale activiteiten, een kartel van huizenhandelaren maakt verboden prijsafspraken en dupeert mensen van wie het huis gedwongen verkocht wordt en makelaars proberen elkaar de bal toe te spelen zodat zij goedkoop aan woningen kunnen komen. In Groningen worden particulieren in de veilingzaal fysiek ge´ntimideerd.
    Donner reageerde met frisse tegenzin. Het ontbreekt de minister aan 'harde feiten', hij kan weinig met 'geruchten' en hij is niet van plan beleid te maken op grond van berichten uit 'een roddelcircuit'. Eerder lieten banken, de kartelautoriteit NMa en notarissen weten dat zij zich weliswaar zorgen maken over de problematiek, maar weinig concrete aanleidingen hebben om op te treden.
    Donners opmerkingen dienen een politiek doel. Zolang misstanden abstract blijven, is het eenvoudig andere partijen de schuld te geven. Zolang fraudegevallen of verboden prijsafspraken niet officieel geconstateerd worden, is het ook niet nodig actie te ondernemen.
    Toch geeft het politieke spel van zwartepieten over de vraag wie verantwoordelijk is voor de problemen op de veiling te denken. Het enige dat namelijk nodig is om het spel van samenspannende huizenhandelaren, winkelende criminelen en konkelende makelaars en notarissen te aanschouwen, is een bezoek aan de veilingzaal.
    De reacties van banken, notariaat, NMa en het ministerie van justitie bewijzen dat deze simpele handeling een brug te ver is. Of, zoals notaris en veilingexpert Vic van Heeswijk zegt: 'Iedereen vergadert zich een slag in de rondte, maar er is niemand die gewoon komt kijken bij een huizenveiling. Dus weet niemand hoe het er in het echt aan toe gaat. De mensen die het wel weten, hebben er vaak geen belang bij dit met anderen te delen.'
    De vergelijking met de bouwfraude dringt zich op. De stap van samenspannende bouwers en aannemers naar konkelende vastgoedhandelaren is eenvoudig gemaakt, al betrof het in de bouwfraude veel grotere bedragen en was het bouwkartel strakker georganiseerd dan het clubje handelaren dat open en bloot de gedwongen veiling probeert te orkestreren.
    Het is de reactie van de overheid en de betrokken banken, notarissen en makelaars die de overeenkomst pregnant maakt. Net als in de bouw weten veel mensen in de sector dat er dingen gebeuren die het daglicht slecht kunnen verdragen. Ook de namen, rugnummers en details waar minister Donner nu om vraagt, zijn in de sector bekend.
    Maar zolang niemand die gegevens in rapportvorm aandient en ambtenaren van het ministerie van Justitie of kartelagenten niet zelf op onderzoek uitgaan, blijft het verschil tussen de realiteit van de veilingzaal - waar alles mag wat God verboden heeft - en de Haagse rapportenwerkelijkheid levensgroot.
    Dat is een treurig stemmende conclusie voor eigenaren van wie het huis wordt geveild, maar evenzo voor andere 'achterdeuren van de economie'. Als de huizenhandelaren hun gang kunnen gaan, doet dat het ergste vrezen voor rommelaars in andere grijs getinte gebieden waar sterke aanwijzingen zijn voor misstanden, zoals faillissementsfraude of de grondspeculatie.


Terug Naar Houding top IV , HiŰrarchie sociologie  , of naar site home .
 

[an error occurred while processing this directive]