Uit: De Volkskrant, 14-10-2008, door René Cuperus, verbonden aan de Wiardi Beckman Stichting van de PvdA.

Opstand der elites ondermijnt samenleving

René Cuperus roept de elite, die zich heeft losgezongen van de rest van de bevolking, ertoe op zich weer te gaan oriënteren op beproefde waarden en tradities.

De internationale crisis van het Grote Geld staat symbool voor de kortsluiting. tussen internationale elites en de rest van de bevolking. De Amerikaanse cultuurcriticus Christopher Lasch nam de losgezongen investeringsen zakenbankiers van Wall Street al vroeg op de korrel. In zijn boek The Revolt of the Elites uit 1995 portretteert Lasch de internationale elites als kosmopolitische toeristen in hun eigen nationale samenleving, zelfs als ondermijners van de democratie. Het is ditmaal niet de Opstand der Horden (Ortega y Gasset) die de samenleving ontwricht, maar de globaliseringsopstand van hedendaagse elites die samenlevingen uit elkaar rukt. De kredietcrisis toont hoe de opstand van de Amerikaanse elites stukgelopen is op de eigen hoogmoed.
    In Europa was de opstand van de elites al eerder in botsing gekomen met een tegenopstand, de contrarevolutie van het populisme, die is gericht tegen het eliteproject om van de wereld, tamelijk achteloos, een grenzenloze markt- en migratiesamenleving te maken.
    Een al wild om zich heen slaande politieke vertrouwenscrisis lijkt zich nu te gaan mengen met een financieel-economische systeemcrisis. Dat is een gevaarlijke cocktail die de tegenopstand van het populisme nog zou kunnen verscherpen. Veel hangt af van het urgentiegevoel van de elites. Zijn zij bereid hun ontwrichtende 'opstand' te beëindigen en zich weer te verbinden met de reële economie?
    Populisme is een riskant fenomeen. Het is een crisisverschijnsel van de democratie. Het is een rooksignaal van kortsluiting tussen politiek systeem en burgers, elite en achterban. De bevolking vertrouwt haar leiders niet meer en is het geloof in politiek als positieve veranderkracht verloren. Zo'n representatiecrisis tussen politiek en bevolking is onheilspellend.   ...
    De ongemakkelijke waarheid is dat het populisme in belangrijke mate wordt uitgelokt door de politiek-maatschappelijke elites. Het verhaal van de hebzuchtige fatcats van Wall Street en de Londense City - of hoe financieel kapitalisten met hun windhandel de reële economie van werkende mensen ontwrichten - is de ruige top van de ijsberg van een veel grotere vervreemding tussen bovenlaag en bevolking. Er doet zich in veel Europese landen een populistische opstand voor tegen de politieke, economische en culturele elites.
Mensen lopen te hoop tegen het toekomstbeeld van de internationale beleidselites. Die houden er een ontwrichtend vertoog op na over 'een totale verandering van alles'. Ze presenteren een hysterisch moderniserings- en aanpassingsverhaal: alles en iedereen moet zich permanent aanpassen, op straffe van de boot te missen in de nieuwe wereld.   ...
    De elites hebben de onzekerheden van de huidige wereld in flux onderschat, dan wel onvoldoende gematigd en gecorrigeerd. Zij weigeren onder ogen te zien dat hun nieuwe globale wereld. weinig goeds in petto heeft voor wie niet tot de globaliseringswinnaars behoort. Ze zien voorbij aan de harde scheidslijn die aan het ontstaan is tussen hoogopgeleiden en middelbaar- tot laagopgeleiden.
    Precies daarom worden politieke elites (vooral die van de 'volkspartijen', de sociaal-democratische voorop ) niet langer gezien als betrouwbare en inspirerende leiders en begeleiders van verandering, maar als aanstichters en collaborateurs van de grote turbulentie van de globalisering.   ...
    De hedendaagse elite lijkt het verleerd te zijn de samenleving te leiden. Zonder zuil en ideologie, opereert ze zonder binding. Politiek-maatschappelijk leiderschap is niet hetzelfde als managen. Het is niet technocratische beleidspraatjes en statistieken ongefilterd als onvermijdelijkheden doorgeven aan de bevolking, noch de vox populi naar de mond praten.
Het gaat om inspiratie en vertrouwen bieden, juist in een turbulente wereld, Het is te hopen dat de internationale bankencrisis een heilzame schokwerking heeft en 'de opstand van de elites' in rustiger, minder zelfzuchtig vaarwater brengt.   ...


Uit: De Volkskrant, 28-10-2008,  door Taco Bos, pas afgestudeerd in de bedrijfskunde aan de Rijksuniversiteit Groningen

Dicht de kloof met de verliezers

De jonge generatie zal het ongenoegen van de Wildersstemmers serieus moeten nemen, stelt Taco Bos. Er met dedain afstand van nemen, werkt averechts.

Een paar maanden geleden woonde ik een groepsdiscussie bij over Europa. Alle deelnemers waren jong, hoogopgeleid, ambitieus en hadden een ruime buitenlandervaring. Type: D66, Groenlinks of vrijzinnige VVD'er. Winnaars van de globalisering, voor wie de wereld een speeltuin is. Er heerste verbazing, verontwaardiging haast, over de afkeer die een grote groep Nederlanders van Europa heeft. Al die mensen hebben een enorme plasma-tv en moeten niet zeuren, dat was zo ongeveer de strekking.
    Ik voelde me er een beetje ongemakkelijk bij. Toegegeven, ook ik had vaak dedain gevoeld over de in mijn ogen provinciaalse angst voor het onbekende, maar later probeerde ik me ook in te leven in de andere kant. Ik geloof niet dat de naar binnen gekeerde aanhang van Marijnissen, Wilders of Verdonk werkelijk bang is dat er volgend jaar niet een nóg grotere plasma aan de muur hangt. Wel denk ik dat veel mensen zich zorgen maken over afnemende baanzekerheid, florerende bedrijven die toch duizenden mensen ontslaan, de groeiende kloof tussen arm en rijk en Polen die jouw werk twee keer goedkoper doen. Het gaat niet om de plasma, het gaat erom of jij je gezin nog kunt onderhouden als ook de fabriek waar jij twintig jaar met plezier hebt gewerkt aan de beurt is voor de grote verhuizing. Of jij je kinderen de kansen kunt geven die je ze zou willen geven. Die angsten zijn reëel, hangen samen met de toenemende globalisering en Europa wordt gezien als symbool daarvan.   ...
    Wat moeten wij, de nieuwe generatie, doen om de kloof te dichten? Arrogantie over vermeend provincialisme helpt niet, minderheden verder marginaliseren met keiharde maatregelen ook niet. De échte uitdagingen zijn te groot om energie te verspillen aan verontwaardiging en ruzie, dus we zullen samen moeten werken aan een visie die angsten serieus neemt, maar ook weet te ontstijgen. Een visie die aandacht geeft aan de werkelijke vijanden van bijna iedereen, zoals dat deel van het bedrijfsleven waarvan een kleine groep mensen geen punt maakt van creatief boekhouden, handel met voorkennis en ongebreideld egoïsme. En de goed betaalde lobbyisten in Brussel en Den Haag die korte ter.
mijnbelangen boven het belang van een gezonde planeet voor onze kinderen en kleinkinderen stellen. Puissant rijken die met behulp van fiscale constructies haast minder belasting betalen dan een bijstandsmoeder aan btw uitgeeft.    ...

Red.:   Als het over het buitenland gaat, is het allemaal natuurlijk wat makkelijker te zien:

Uit: De Volkskrant, 30-04-2010, van correspondent Michel Maas

Roodhemden blijken even gedisciplineerd als regeringsgezinde geelhemden

Ouderwetse klassenstrijd splijt Thailand in tweeën

Tussentitel: Het land is hopeloos verdeeld in boeren en lakeien

‘Het belangrijkste nieuws van vandaag is dat het heeft geregend’, zegt de belegen expat terwijl hij een slok wijn naar binnenslaat. ‘Als het regenseizoen begint gaan ze vast allemaal terug om op hun akkertje te werken. Een week regen is genoeg.’
    Met ‘ze’ bedoelt hij boeren, en met boeren bedoelt hij de demonstrerende ‘roodhemden’ die verdorie het beste stukje van Bangkok bezet houden: een strook van tweeënhalf bij twee kilometer waarin toevallig de beste hotels en de beste shoppingmalls van de stad liggen.
    Die hotels en malls zijn nu gesloten. Het Hyatt is dicht, en voor de gesloten deur van het Four Seasons liggen demonstranten te slapen. Gasten komen er toch niet. De roodhemden hebben het gebied hermetisch afgegrendeld met barricaden van autobanden, bamboestokken en prikkeldraad. ‘Guards’, in zwart geklede leden van de knokploeg van de demonstranten bemannen de toegangen, en controleren iedereen die daar binnen wil. De stemming aan de frontlinie is grimmig.   ...
    De expat praat tegen beter weten in. De regen zal de roodhemden ook niet wegjagen. De demonstranten, aanhangers van de afgezette en voortvluchtige premier Thaksin Shinawatra, blijken taaier dan iedereen had gedacht.
    ... na zeven weken zitten zij nog steeds in de stad, zij blijken taai en vindingrijk, en wat de mensen in Bangkok nog het meest verwondert: gedisciplineerd.
    Dat laatste kenden de Bangkokkers alleen van de ‘geelhemden’, de tegenstanders van Thaksin die eind 2008 de vliegvelden van Bangkok platlegden. Die vliegvelden lieten ze na die actie weer brandschoon achter. Dat nu deze ‘boeren’ eenzelfde beschaafd soort discipline aan de dag blijken te leggen, wil eigenlijk niemand in Bangkok weten. Boeren horen boeren te zijn, en zich als boeren te gedragen. Als beesten, bedoelen ze daarmee eigenlijk.
    De boeren zelf weten goed hoe er over ze wordt gedacht. En zij zijn er trots op. Sinds een tijdje worden in het kampement van de Roodhemden nieuwe T-shirts verkocht. Op die shirts staan geen rode slogans meer, maar eenvoudig ‘Phrai’, het Thaise woord voor ‘boer’. In het kampement aan de voet van de gesloten vijfsterrenhotels en shoppingmalls is het scheldwoord een geuzennaam geworden.
    Sak, een jongen van het platteland in het noorden van Thailand draagt het T-shirt met het scheldwoord met ere. ‘Laat ze maar komen’, zegt hij. Met ‘ze’ bedoelt hij de stadse elite, die hem voor boer uitmaakt. De ‘boeren' hebben op hun beurt een scheldwoord voor die elitaire Thais: ‘Armard’, wat zoveel betekent als hoveling, of hoflakei: opgepoetste types die denken dat ze heel wat zijn.
    Ook premier Abhisit is er zo een. Hij is in een rijke familie geboren, en in Engeland opgevoed en voor de boeren hier had hij net zo goed van een andere planeet kunnen komen. Zij snappen hem niet, en hij snapt hen niet. ‘Hij zit zo hoog boven ons. Hij spreekt onze taal niet, en heeft niks met ons te maken’, zegt Sak.
    Achter de barricades wordt een ouderwetse klassenstrijd uitgevochten. De onderklasse is in opstand gekomen tegen de bovenklasse. Inzet van die strijd is officieel nog altijd het aftreden van de premier. Die moet weg omdat hij volgens de demonstranten op illegale wijze, en vooral dank zij de druk van de geelhemden, aan de macht is gekomen.   ...

Red.:   In Nederland en Europa is, in het verborgene, iets dergelijks gaande.
    Langzamerhand komt er hier en daar toch iets van een besef van de ondergrondse strijd bovendrijven:

Uit: De Volkskrant, 19-11-2011, rubriek Politiek, door Martin Sommer

Tokkies in de Kamer

Tussentitel: Den Uyl heeft nimmer een boezeroen aangehad

De luisteraarsvraag van Joost Eerdmans in zijn radioprogramma Avondspits was donderdagavond: moeten er meer tokkies in de Tweede Kamer? Die vraag zou je de tokkie-vertaling kunnen noemen van de stelling van Kamervoorzitter Gerdi Verbeet bij de presentatie van het Jaarboek parlementaire geschiedenis, eerder deze week.   ...

Red.:   Waarbij 'tokkies' bijna letterlijk staat voor de mening van de elite over de PVV-Kamerleden en hun aanhang.

In rpicipe. Tot aan het moment dat wie er wle zitten, dat allen voor henzlef doen. En dat dudielijk zichtbaar is. En langdurig zichtbaar. Zoals nu:

Martin Sommer heeft de klok horen luiden, maar weet niet waar de klepel hangt: die klassenstrijd is nooit weggeweest.

Sommer suggereert hier nog een beetje dat dat idee ten onrecht zou, door het geruik van de term çomplot. Natuurlijk ten onrechte: er hoeft namelijk helemaal geen complot te zijn - het is ordinair een gezamenlijk eigenbelang van de leden van de groep. Nog effectiever dan een complot.

Dat is juist. Maar men doet het wel.
    Sommer's advies:

Lees verder, en men zal zien dat dit advies volstrekt in de wind wordt geslagen. En dat als puntje bij paaltje komt, Martin Sommer toch die kant kiest. Om het niet te doen, vergt namelijk het stappen uit je sociale groep en omgeving - en vermoedelijk al redelijk snel ook uit je baan die afhankelijk is van die groep. Zelfs als je beseft wat er op hets pel staat;

En dat 'lang' wordt steeds korter ...

    Een van de kenmerken van de filosoof is het hebben horen luiden van de klok, daar lang en onsamenhangend over doorpraten, en daardoor steeds verder van de klepel raken. Auteur Hans Schnitzler van de volgende bron is iemand die meestal al veel eerder de weg kwijt is, en daardoor al een vermelding in de verzameling Ideologie, afwijkingen heeft verdiend . Hier een zeldzaam moment van helder horen, met toch weer een even snel verdwalen:

Uit: De Volkskrant, 21-12-2011, door Hans Schnitzler, publicist en filosoof.

Burger ziet zijn leefwereld bedreigd

De links-rechts retoriek biedt geen oplossing voor de burger die zijn wereld ten onder ziet gaan aan mondiale fenomenen.

...    De hedendaagse maatschappelijke frictie wordt veroorzaakt door twee andersoortige ismen: lokalisme versus globalisme.
    Lokale leefwerelden en modale inkomens versus mondiaal niemandsland en onzichtbaar kapitaal. Bestendige woon- en leefomgevingen contra een vloeibare en virtuele werkelijkheid. De primaire zorg van Henk, Ingrid of Joe the Plummer is niet ideologie, maar de leefbaarheid van de plek die ze bewonen. Net als het merendeel van de mensheid socialiseren en consumeren zij binnen huiselijke, lokale of regionale kring. Daar worden identiteiten gevormd, gewoonten en gebruiken krijgen hier hun beslag. Het is precies deze alledaagse leefervaring die onder druk staat, zeker voor degenen met een modaal inkomen. Mondiale fenomenen, even vloeibaar als onzichtbaar, zijn een reële bedreiging voor Joe en zijn Nederlandse evenknie Henk.
    Inkomen, pensioen en huis zien zij langzaam wegdrijven op wereldwijde geldstromen. Ze slaan politici gade die zich laten tuchtigen door een even anoniem als internationaal kapitaalwezen, die de schulden vervolgens op hen afwentelen en daarmee bijdragen aan de ontmanteling van hun leefwerelden. Kortom, de veelbezongen global village is voor hen een onwerkbare illusie en valse leugen gebleken. Slechts voor degenen die de wereld als hun werkterrein beschouwen - diplomaten, speculanten en ontwikkelingswerkers - zijn mondiale ontwikkelingen een uitdaging. Voor de overige 99 procent blijft er niets anders over dan zich hartgrondig te verzetten tegen de desintegratie van hun directe leefomgeving.   ...

Red.:  Het horen luiden van de klok. Maar hieraan vooraf gaat een aanzienlijk langer stuk over de tegenstellingen tussen links en rechts, gevolgd door nog wat opmerkingen hierover:

Een hopeloos gebrek aan inzicht ... In werkelijkheid vormen links en rechts al enkele decennia gemene zaak voor de idealen van Europeanisering, globalisering, vrije migratie, multiculturalisme, en in feite ook het neoliberalisme, want links mag wel beweren dat ze daar tegen is, het beleid dat ze steunt voert daar onverbiddelijk naar toe. Links en rechts, dat wil zeggen: de politiek en bestuurderen en alles wat daar achter zit, vormen één enkele upper class oligarchie .
    Na al eerder, in 2010 en 2011, het CDA te hebben gesloopt, is in 2012 de PvdA aan de beurt om ten offer te vallen aan de ondergronds voortwoekerende klassenstrijd. Men zakt sterk in de peilingen, en dat knaagt aan de autoriteit van het leiderschap. Het laatste slachtoffer is dusdanig spectaculair, dat een paar vlammetjes zichtbaar worden:

Uit: De Volkskrant, 23-02-2012, door Martin Sommer

Kloof in de samenleving te groot voor één partij

Cohen bleek niet de gedroomde leider van de PvdA. Maar het is niet alleen hem persoonlijk aan te rekenen.

Begin oktober vorig jaar trok PvdA-voorzitter Lilianne Ploumen de deur met een knal achter zich dicht. Als eerste coryfee leverde ze openlijke kritiek op partijleider Job Cohen: te weinig leiding, te weinig inspiratie. Het werd geen vrolijk afscheid voor haar, maar juist aan de beklemde reacties kon je merken dat het wachten nu was op de man met het rapier.   ...
    De suggestie is dat dit echec vooral Cohen persoonlijk valt aan te rekenen. Dat vond het lijdend voorwerp zelf ook, zij het dat media ook niet vrijuit gingen. Maar de actie van het Kamerlid Timmermans, per uitgelekte e-mail, laat zien dat er meer speelt. Hij wachtte met zijn aanval tot een sleutelmoment. Met de nieuwe voorzitter Spekman zou de PvdA naar links gaan, zoveel was duidelijk. Bij zijn aantreden nog geen twee maanden terug vond Spekman dat het 'wel wat rabiater' mocht. Dat was niet mis te verstane taal - hij wilde richting SP.
    Het fatale moment deed zich voor toen Cohen zich daarbij aansloot in dagblad Trouw en zei 'dat zij wat uitgangspunten betreft staan waar wij staan'. Toen moest het mes erin. De PvdA is niet de SP en wil dat ook helemaal niet zijn.    ...

Red.:    Timmermans staat dusdanig rechts in de PvdA, dat voor iedere objectieve waarnemer duidelijk si, met onder andere zijn sterke eurofielisme, dat hij volledig in het ideële kamp van D66 terecht is gekomen. En zo zijn er heel heel in de top van de PvdA. Daarom stuurde hij die mail, en wel aan zodanig veel mensen (vijftig) dat de kans op een lek 100 procent was.  Timmermans wil beslist geen deel uitmaken van een linkse partij, dat wil zeggen: een die opkomt voor de lagere klassen:

Waarvan de praktijk is dat er allen het comfort van de middenklasse is, en de onderklasse in de kou blijft staan. Zoals blijkt uit de steun voor het neoliberalisme van de euro en het bijbehorende zwarte financiële gat van de banken, en de korting op de pensioenen.
    Ook auteur Sommer beseft dit ten dele:

Paars was het kabinet van de liberalen - daar viel niets links waar te nemen. Zo werd er dertig miljard verkwanseld aan lastenverlichting die voornamelijk bij de hogere inkomens terecht is gekomen.
    Waarna het uiteendrijven pas goed begon, wat, natuurlijk, pas echt zichtbaar wordt in economisch mindere tijden, en dan ineens plotseling lijkt te gaan:

Maar ook Sommer heeft nog moeite met die werkelijkheid:

Want kijk maar naar de riposte:

Uit: De Volkskrant, 23-02-2012, door Marcel van Dam, socioloog

De PvdA was Job Cohen al voorgegaan

...    Martin Sommer was een van de weinigen die in de krant van jongstleden dinsdag onder de kop 'Kloof in de samenleving te groot voor één partij' het vertrek van Cohen in een breder politiek perspectief plaatste, zij het dat de bril waarmee hij keek nogal beslagen was.
    Hij schreef: 'De PvdA is niet de SP en wil dat ook helemaal niet zijn. Dat heeft Timmermans goed aangevoeld en werd zondag nog eens bevestigd in de peiling van Maurice de Hond waarin de ondervraagden weliswaar massaal ontevreden waren over Cohen, maar aanzienlijk minder eensgezind vonden dat de PvdA meer naar oud-links zou moeten.'
    Heeft Martin een ander onderzoek gelezen dan ik? Van de mensen die nu zeggen PvdA te stemmen zegt 85 procent 'het is goed dat de PvdA meer de linkerkant op gaat'. En 50 procent van de huidige aanhang zegt dat 'De PvdA meer de richting van de SP moet opslaan'.
    Let wel: dit zijn cijfers nadat de PvdA sinds de laatste verkiezingen meer dan de helft van zijn aanhang heeft verloren en de SP in zeteltal meer dan verdubbeld is. De meeste PvdA-kiezers die vonden dat de partij meer de richting van de SP moest opslaan, hebben dat zelf al gedaan toen hun partij dat verzuimde.   ...

Red.:   Maar Marcel van Dam heeft dan, ook na een gewenningsproces van een decennium, al enkele jaren eerder de juiste conclusie getrokken:

En heeft zijn lidmaatschap van de PvdA verwisseld voor dat van de SP.
    Maar natuurlijk de helderste exponent van de recente klassenstrijd is deze:

Uit: De Volkskrant, 23-03-2012, column door Nausicaa Marbe, schrijfster

Alles rond Brinkman ruikt naar het verleden

Afgelopen woensdag was de dag van Hero Brinkman en Lodewijk Asscher. De een stapte als ex-PVV'er zijn bed uit en kon een lading krantenpagina's over zijn actie tot zich nemen.
    ... Wilders groeide in de peilingen omdat hij een electoraat mondig maakte dat zich niet alleen ongehoord en onbegrepen voelde, maar dat ook verdacht gemaakt werd en weggehoond. Zijn tegenstander was het politieke establishment, dat in de parlementaire arena bestreden kon worden. ...

Red.:   De kern van de moderne klassenstrijd: cultuur- en sociaal vertrouwen verwoestend kosmopolitisme versus de slachtoffers ervan.
    In Nederland gaat het proces van de tweedeling dusdanig hard, dat de taal steeds duidelijker wordt:

Uit: De Volkskrant, 10-05-2012, column door Marcel van Dam, socioloog

De afrekendemocratie

Bij drie verkiezingen in EU-landen kregen zittende regeringen recentelijk enorme klappen. ....
    Regeringen worden door een flink deel van het electoraat niet langer gezien als hoeders van het algemeen belang, maar als vijanden van het volk, in dienst van anonieme machten die het volk een poot uit willen draaien. Het is niet typisch Europees. Eerder kun je stellen dat het virus van het politieke wantrouwen nu pas Europa verovert, nadat het eerder de democratie in de VS heeft besmet. Bij verkiezingen voor het Congres gaat in Amerika meestal maar eenderde van het electoraat stemmen, bij presidentsverkiezingen ongeveer de helft. Iedereen weet dat het bedrijfsleven er de dienst uitmaakt. Zonder hun financiële steun is het nauwelijks mogelijk een verkiezing te winnen. ...
    Zoals met bijna alles gaan we in Europa, zij het wat trager, dezelfde kant op. Bij ons wordt het bedrijfsleven bediend door de niet-gekozen politici van Europa. Zij zijn voor hun collega's in de lidstaten dankbare zondebokken.   ...
    Politiek gaat vooral om het verwerven van banen en macht - en die zo lang mogelijk zien te behouden - door het volk voortdurend te bedreigen met hel en verdoemenis als het niet voldoet aan eisen die worden gesteld door anonieme, ongecontroleerde instituties, zoals de Europese Commissie, het IMF en de door niemand bestuurde anonieme financiële markten.
    Geleidelijk aan is de politiek overgenomen door mensen die zo lenig van geest zijn dat ze de rol van farizeeërs willen spelen. Over hen staat geschreven: 'Ze bundelen alle voorschriften tot een zware last en leggen die de mensen op de schouders, terwijl ze zelf geen vinger uitsteken om die te verlichten.'   ...

Red.:   Hier is geen woord Spaans aan. Conclusie: als het wegstemmen van regeringen ook geen resultaat heeft, is de volgende fase van min of meer revolutionaire aard. In wat voor vorm dan ook.
    Het Kunduz-akkoord van 2012, gemaakt door de partijen VVD, CDA, D66, GroenLinks en ChristenUnie is een glasheldere illustratie van waar de scheidslijn ligt:

Uit: De Volkskrant, 14-05-2012, column door René Cuperus, cultuurhistoricus

Hervormen op de vulkaan

Tussentitel: Voor wie brengt het Lenteakkoord een Nieuwe Lente, een Nieuw Geluid

In Nederland kan makkelijk harder worden gewerkt en minder op terrasjes worden gezeten. Veel dingen kunnen anders, beter en slimmer. Er kan fors worden bezuinigd en hervormd. De komende decennia zullen we dat allemaal nodig hebben.
    Maar wie denkt dit te kunnen volbrengen door 'moedige hervormers' en 'laffe conserveerders' tegen elkaar op te zetten, die speelt met politiek-maatschappelijk vuur. Die is blind voor de vulkaan waarop de hedendaagse politiek danst. Deze vulkaan is gevuld met lavastromen onrechtvaardigheidsgevoel, angst voor sociale daling en bloedlink ressentiment.   ...

Red.:   En te midden van al die helderheid straalt er een Poolster als teken voor wie dit akkoord is: de bezuiniging op ontwikkelingshulp van VVD-CDA-PVV is teruggedraaid. Oftewel: de internationalistische of kosmopolitische elite.
    Een ster die straalt op de moddervlakte van het internationalisme

Die natuurlijk gepaard gaat met andere vormen van egoïsme en graaigedrag:

Conclusie:

En wat doen de politieke partijen: Die maken een Kunduz-akkoord voor de hogeropgeleiden met hogere eigen-bijdragen in de zorg, een hogere btw en een nieuwe belasting op de corporaties dus de huurders, dat dit vuurtje opstookt. Cuperus, zelf natuurlijk deel van de klassen van de hogeropgelieden, roept tevergeefs in de woestijn:

De G500 een dezer dagen opgericht clubje van hogeropgeleide jongeren. Met tot slot nog een verpakt advies:

De hogeropgeleiden doen er op dit moment duidelijk hun uiterste best voor om de vulkaan te laten ontploffen ...


Naar Klassenstrijd , Sociologie lijst  , Sociologie overzicht  , of site home .