Vervangen door De Angelsaksische visie.

De wereld van Peter Stuyvesant

Uit een interview met emeritus hoogleraar psychologie Dolph Kohnstamm (de Volkskrant Magazine, 13-11-2004), naar aanleiding van de week van de kindermishandeling.

Interviewer: Een dokter verdient meer dan een bakker.

Kohnstamm: Je grenzen leren accepteren is het moeilijkste. Ik las laatst in De Groene Amsterdammer de column van Kees Beekmans, docent op een praktijkschool in Amsterdam. Hij had de kinderen uit zijn klas, met een gemiddeld IQ van zeventig, gevraagd op te schrijven hoe hun leven er over twintig jaar uit zou zien. Nabila van veertien had een eigen bedrijf. "En me man werkt bij telefoontje maar wat jamer is dat ik die bedrijf niet heb want ik moet op me kinderen pasen." Ouafa wilde later in een ziekenhuis werken, ze verwachtte dat haar schooladvies "gemenaatsijum" was.
        'Ik wil maar zeggen, dat gaat later toch tot geweldige frustraties leiden? Want die kinderen komen in opstand als ze die dure BMW niet krijgen, die pikken dat niet, die zien niet in dat het aan hun eigen tekortkomingen ligt. Ik zou willen dat iedere leerling in Nederland een leraar had als Beekmans, een realist die ze duidelijk maakt: ga iets doen wat binnen je bereik ligt.'

Red.: De conclusie uit dit citaat is simpel: als iedere leerling een docent nodig heeft om hem te zeggen dat hij iets moet doen wat binnen zijn bereik ligt, is er kennelijk iets dat de leerling stimuleert om iets na te streven dat niet binnen zijn bereik ligt. Dat iets is niet moeilijk te traceren: het is het maatschappelijk klimaat in het algemeen, en het beeld van de televisie in wat meer bijzonder, en de reclame op die televisie als meest pregnante voorbeeld. De wereld die daarin geprojecteerd wordt, de wereld van Peter Stuyvesant, is de wereld waarin iedereen een snelle auto, een Rolex, en een knappe vrouw heeft .

Als men dus grote frustraties bij een groot deel van de bevolking wil voorkomen, zal men "de wereld van Peter Stuyvesant" en alles wat daar om heen hangt moeten afschaffen. Dat betekent het invoeren van een nieuw economisch-maatschappelijk model, gebaseerd op de waarde van ieders werk, in plaats van de overwaardering van het werk van de meer getalenteerden waar nu sprake van is.

Terug naar site home .