Uit: Volkskrant, Opinie, 04-05-2011, column door Thomas von der Dunk

Democratie is heel erg moeilijk

"Wij willen ook democratie, net als jullie. Zo moeilijk is dat toch niet?" Aldus een demonstrante in Caïro een paar maanden geleden tegenover een Europese tv-cameraploeg.

Hoe sympathiek haar wens ook is: zij heeft helaas ongelijk. Democratie is wel erg moeilijk. Zeker in een land dat geen democratische traditie kent.
    De cruciale vraag is namelijk of de Arabieren die nu in diverse landen tegen hun dictatoren in opstand komen, ook, als zij erin geslaagd zijn die ten val te brengen, straks in de praktijk bereid zijn de prijs te betalen die aan een democratisch stelsel kleeft.
    Daarmee bedoel ik dit: in een volslagen corrupte dictatuur hebben ook grote delen van de gewone bevolking toch wegen weten te vinden om soms iets gedaan te krijgen. Waar de staat verdrukt en de wet logen is, loopt dat via cliëntelisti­sche netwerken van persoonlijke relaties en familieverbanden. De neef van je vrouw kent de broer van de ambtenaar die over een vergunning gaat - en wat schuiven met geld doet vervolgens de rest.
    Soms lukt dat, soms lukt dat niet. Maar het is voor vrijwel iedere burger de enige methode om iets te bereiken - een beroep op de wet is zinloos. De rechterlijke macht is niet onafhankelijk - wie betaalt, bepaalt.   ...

Red.:   Dat ligt niet aan de rechterlijke macht - die volgt namelijk doodgewoon ook die familiecultuur .
 

Kortom: het is een cirkelproces: de burgers denken volgens de familiecultuur, de instanties bestaan uit burgers en werken dus volgens de familiecultuur, dus moeten de burgers doen volgens de familiecultuur om iets voor elkaar te krijgen, dus denken de burgers volgens de familiecultuur. En een cirkelproces kan je niet doorbreken met recht-toe-recht-aan maatregelen:
 

Want als je het bijvoorbeeld als enkeling of kleinere groep gaat doen, krijgt je het slechtste van twee werelden:
 

Oftewel: om een verandering in dit cirkelproces teweeg te brengen, moet je in één keer een meerderheid de andere kant op krijgen. Een onmogelijkheid.
    De enige manier om zo'n verandering in cultuur te bewerkstelligen (en die laatste is een nogal antropocentrische term) is via de weg der geleidelijkheid: telkens het pad van de cirkel een klein beetje verleggen:
 

Welke ontwikkeling stamt van eerder, waarschijnlijk ergens te dateren in het latere deel van de Middeleeuwen in Europa .
    Wat tot nu toe is geprobeerd in niet-westerse culturen om een snelle verbetering tot stand te brengen, is het propageren van democratie - in de vorm van verkiezingen. Dat is tot nu toe op jammerlijke wijze mislukt, om de redenen die uit de doeken zijn gedaan, en die zich vertalen in:
 

En dat is iets dat op dit moment in de westerse democratieën het maatschappelijke strijdpunt is: hoe voorkom je dat mensen die op democratische wijze de macht krijgen, dit voor eigen doel gaan misbruiken:
 

De functie van bewaker voor machtsmisbruik bestond in het westen tot voor circa twintig jaar: de dreiging van het communisme. Maar niet zodra dat was weggevallen, begon ook in het westen het grote graaien door de leidende elite en hun middenklassemaatjes daar direct onder: de oligarchie .
    In de Angelsaksische denkwereld heeft men altijd minder moeite gehad met het idee van een evolutionaire ontwikkeling in de cultuur - daar heeft men langer dan in Europa naar creolen gekeken als ergens staande tussen de mensen en de apen. In Amerika verkeert men nu in de situatie die Europa decennia eerder heeft gekend: als de blanke president Bush wordt afgebeeld als een chimpansee, kraait er geen haan naar- sterker: iedereen ligt dubbel. Doe je datzelfde met de halfcreoolse president Obama, dan wordt om je hoofd gevraagd . Maar op algemeen cultureel niveau kent men dat soort remmingen wat minder:

Uit: De Volkskrant, 14-05-2011, door Peter Giesen

'VS lijken op Frankrijk voor 1789'

Francis Fukuyama was de held van neo-conservatief Amerika, maar hij keerde zich ervan af. 'Het systeem in Californië is zó slecht.'

...    Politiek filosoof Francis Fukuyama is een kleine, bescheiden man die beroemd werd met een heel onbescheiden idee: Het einde van de geschiedenis. Zijn essay verscheen in 1989, een paar maanden voor de val van de Muur. Hij werd er een intellectuele superster door, en een rijk man. ...
    Afgelopen week was Fukuyama in Nederland om zijn nieuwe boek te promoten. De oorsprong van de politiek is door Amerikaanse recensenten omschreven als 'het begin van de geschiedenis'. Fukuyama beschrijft hoe politiek ontstaat, hoe families zich verenigen tot stammen, en hoe zulke tribale gemeenschappen onder de juiste omstandigheden uitgroeien tot een stabiele, moderne staat. Een uiterst belangrijk en actueel vraagstuk. Dagelijks is te zien hoe landen verscheurd worden door wetteloosheid, uitbuiting en onderlinge strijd, door het ontbreken van een krachtige staat die de rechtsorde handhaaft en verantwoording aflegt aan burgers.
    De oorsprong van de politiek is een groots werk met bescheiden conclusies. Westerlingen moeten niet zo hooghartig neerkijken op de chaos in betrekkelijk nieuwe landen in Afrika en Azië, vindt Fukuyama. Hun eigen staten zijn ook pas ontstaan na eeuwen van oorlog en andere ellende. De woeste Vikingen hebben er lang over gedaan om beschaafde Denen te worden.
    Voor een sterke staat zijn instituties nodig als een gekozen parlement, een onafhankelijke rechtspraak, een onpartijdige bureaucratie en een vrije pers. Het kost veel tijd om zulke instituties op te bouwen. Dat proces kan slechts in beperkte mate van buitenaf worden versneld, zoals blijkt in landen als Irak en Afghanistan. Samenlevingen zitten niet gevangen in hun verleden, schrijft Fukuyama, maar zijn ook niet 'vrij om zichzelf met elke nieuwe generatie opnieuw te vinden'. ...

Red.:   Ach, het was op deze website al jaren eerder beschreven. Gebaseerd op het goede geschiedenisonderwijs, het waken voor ideologie, en gezond verstand. Iets dat bij Fukuyama minder dan wenselijk aanwezig is:
 

Net als dus bij interviewer Peter Giesen: als het westen alleen democratisch was geweest en niet rijk, hadden de Arabieren er totaal niets van willen weten. Waarna Fukuyama verder verdwaald:
 

Want als het alleen maar ging om de wens naar democratie en het wordt zo universeel gedragen, dan was die instantane revolutie wel mogelijk. En in het volgende citaat blijkt welk aspect Fukuyama hier even is vergeten:
 

Wat hij hier mist, is dus het aspect van de cultuur - de familiecultuur om precies te zijn. Welk aspect hij wel kent:
 

En op nog een punt gaat Fukuyama in de fout:
 

Onzin. Oorlog wordt gewonnen door strategische factoren, zijnde het aantal manschappen dat je kan inzetten en de hoeveelheid materieel. Het eerste hangt voornamelijk af van de omvang van de bevolking en het tweede van de sterkte van de economie. En voor een sterke economie is het inderdaad nodig dat je niet rekruteert op basis van vriendschap en familieverbanden, zoals betoogt hier .
 

De tweede, aanverwante, en nog grotere vorm van onzin. Deze factor, net als de eerste, bijna universeel in de geschiedenis. oorlog is er altijd geweest en religie idem. De Mongoolse wereld heeft eraan gedaan, de Chinese, de Arabische enzovoort. En geen van allen zijn ze ontwikkeld zoals het westen.
    Het stuk van Fukuyama heeft hier twee betekenissen: het heeft een aantal basiselementen gemeen met de beschrijving op deze website. En daar waar het van die beschrijving afwijkt, leidt het tot opvallende fouten.
    Het derde artikel concentreert zich op de basis van het probleem, gezien vanuit de Arabische situatie. Dat komt ongetwijfeld doordat één van de auteurs, Marcia Luyten, langdurig in niet-westerse culturen heeft gewoond, onder andere in Afrika, en dus uitstekend op de hoogte is van hoe het niet werkt daar:
 

Uit: De Volkskrant, 28-05-2011, door Paul Aarts en Marcia Luyten

De Arabische lente heeft te kampen met dikke mist

Het doorbreken van het patronagesysteem in de Arabische wereld is een weerbarstig proces.

Paul Aarts | Marcia Luyten | De Arabische lente heeft een lange adem nodig, betogen de auteurs. Aarts doceert Internationale Betrekkingen aan de UvA. Luyten is cultuurhistoricus en econoom. Een uitgebreide versie stond in Socialisme & Democratie.

Tussentitels: Na het verdrijven van de dictators, de 'makkelijke' fase van revoluties,
                   begint het echte werk
                  Je verlaten op een anonieme staat met anonieme instituties is een grote,
                   noodzakelijke stap die niet makkelijk wordt gezet

Enkele weken geleden reisde een journalist van de Wall Street Journal naar Sidi Bouzid. In dit dorpje, diep in het Tunesische binnenland, stak op 17 december 2010 Mohammed Bouazizi zich in brand. Zijn zelfmoord wordt beschouwd als het startschot van de Arabische revoltes.
    De journalist sprak er met Ali Bouazizi, een neef van Mohammed, en deelnemer aan de protesten die leidden tot het vertrek van president Ben Ali. Van de euforie was bij Bouazizi weinig over. Hij vroeg zich af: waar hebben we het allemaal voor gedaan? 'De mensen die het geld hebben en die tot het oude regime behoren, zitten er nog steeds.'
    In Egypte hoor je vergelijkbare geluiden: mooi dat Mubarak met zijn kliek weg is. Heel goed dat hun banktegoeden worden bevroren. Maar levert dat ons een fatsoenlijke baan op? Daar gaat het in Noord-Afrika ook, en vooral, om.  ...

Red.:   Een eerste bevestiging van de voornamelijk materiële inspiratiebron voor de revoluties.
 

Dat laatste is een verzachting die hoogstens per los onderdeel geldt - voor het lukken van een verandering zijn wel degelijk redelijk harde minimumeisen.
 

Helaas is dit de helft van het verhaal. Om een stabiel hoger inkomen te krijgen, is er een proces van democratisering nodig. Leidende tot de bekende cirkel. Eveneens vermist is de factor van de inkomensverdeling. Als al dat inkomen, of althans het grootse deel, zit bij een kleine top, dan zegt dat gemiddelde inkomen niets. Veel betrouwbaarden is het mediane inkomen: dat inkomen waarbij er evenveel mensen minder als meer verdienen.
 

Slordig. In het westen is de economische macht ook in de handen van een beperkte groep. Het is de politieke macht in de vorm van de democratie die de kwalijke gevolgen daarvan beperkt. Maar eigenlijk nauwelijks genoeg. Zoals de laatste twintig jaar heeft gedemonstreerd.
 

De kern.
 

Dus een afgeleide zaak.
 

Dit hoort weer bij de kern, en had samengenomen moeten worden met punt twee.
 

En dit is weer afgeleid, en hoort bij punt drie.
 

Een praktijkgeval van verkiezingen zonder democratie.
 

En tot slot de hier al bekende conclusie.
    Iemand uit eigen kring die ook aan de waarheid heeft geroken:

Uit: De Volkskrant, 18-06-2011, door Tarek Osman

Essay | Wat te doen met de erfenis die de vorige generatie heeft nagelaten?

Een nieuw Arabisch verhaal

De echte strijd in de Arabische wereld gaat niet om het verdrijven van regimes, maar om het opnieuw inrichten van mislukte samenlevingen, stelt de Egyptische schrijver Tarek Osman.

Het gangbare beeld van de Arabische Lente: een reeks opstanden tegen onderdrukkende regimes. Dat is maar een deel van het verhaal. Met een meer historische benadering is de Arabische Lente het verwerpen door 180 miljoen jonge Arabieren van de sociaal-politieke erfenis die de vorige generatie heeft achtergelaten.
    In het grootste deel van de Arabische wereld hebben jonge mensen te maken met pover onderwijs, slechte gezondheidszorg, hoge werkloosheid en een schrale arbeidsmarkt. Hun toekomst ziet er mistroostig uit.
    Het falen van de politiek heeft de zaak alleen maar erger gemaakt. De moderne Arabische staten zijn er niet in geslaagd een samenbindend nationaal verhaal te creëren, of op zijn minst geloofwaardige structuren waarin de meerderheid van de bevolking zich betrokken weet.
    Ik durf te voorspellen dat deze jonge generaties erin zullen slagen hun landen te bevrijden van hun repressieve regimes - hetzij betrekkelijk vreedzaam en op korte termijn, zoals we in Tunesië en Egypte hebben gezien, hetzij op iets langere termijn en met bloedige vasthoudendheid, zoals in Jemen, Libië en Syrië.
    De ware strijd is echter een andere en komt ná dit moment van wisseling van de wacht. In elk land voor zich zullen de nieuwe generaties een nieuw nationaal project moeten bouwen - intern zowel als jegens de buitenwereld - om zich te ontworstelen aan de mislukkingen die ze hebben geërfd.   ...

Red.:   Een artikel over wat beschouwd wordt als een opkomende economie en en een mogelijke bedreiging van "de westerse hegemonie":

Uit: De Volkskrant, 12-08-2011, door Peter de Waard

Zakendoen in India vergt geduld

Vertrouwen is in India belangrijker dan regels. Je bouwt eerst een relatie op.

.......Er zijn vele voorbeelden van zaken die hopeloos mislopen omdat geen rekening is gehouden met de cultuurverschillen tussen landen. In de afgelopen decennia is een mondiale marktplaats ontstaan, maar er zijn grote verschillen in opvattingen over taalgebruik, hiërarchie, collegialiteit, kleding, gewoonten en religieuze gebruiken. Hierdoor mislukken overnames en fusies en stuiten veel zakelijke transacties af.
    India is met 1,2 miljard inwoners na China de grootste opkomende markt. Het is chaotisch, arm en vuil. ...
    Maar ook de cultuurverschillen zijn groot. 'Vaak willen ondernemers te snel financieel resultaat', zegt Hergaarden. 'Als je in het Westen zaken doet, ga je met elkaar om de tafel zitten. Je wisselt de zakelijke argumenten uit, bereikt een akkoord en tekent een contract. In India moet je eerst een relatie met de klant opbouwen. Je gaat een keer met hem uit eten, je vertelt hem over je familie en je probeert hem voor je te winnen. Een relatie komt langzaam tot stand door een groeiend vertrouwen en door elkaar wat te gunnen.'
    Dat vertrouwen is belangrijker dan juridische regels. Het Indiase rechtssysteem werkt zo langzaam en bureaucratisch dat het geen zin heeft een zaak aan te spannen. ...

Red.:   Vertrouwen is belangrijker dan juridische regels. Dat geldt ook in westerse landen. Want ook in westerse landen werkt het rechtssysteem langzaam, en heeft het vaak geen zin een zaak aan te spannen. Maar toch er is een groot verschil tussen het westen en India: in het westen hoef je veel minder tijd te steken in het opbouwen van vertrouwen. En dat heeft een uiterst simpele reden: dat is omdat er in het westen veel meer basaal vertrouwen is tussen burgers.
    Maar deze essentiële observatie is niet het enige dat uit dit artikel valt te leren omtrent de zaken waarin de westerse cultuur zich onderscheidt. Want de journalist of de redactie heeft ter illustratie twee lijstjes van kenmerken bij het artikel geplaatst: die van India versus die van Nederland. Hieronder staan ze naast elkaar:
 

Het leest als een samenvatting van alles waardoor Nederland een rijk land is en India nooit al te veel verder zal groeien dan door de uitbuiting van de zeer goedkope arbeidskrachten uit de overbevolkte onderklasse mogelijk is. En een erkenning van de gigantische verschillen tussen een westerse en een niet-westerse cultuur.
    Als het maar op veilige terreinen is, dus bijvoorbeeld binnen uitsluitend de westerse cultuur, hebben sociologen en politiek-correcte en multiculturalistische journalisten er weinig moeite mee om de ontwikkeling van beschaving volgens het westerse model te erkennen:

Uit: De Volkskrant, 21-01-2012, door Olaf Tempelman

Hoe de mens zijn driften wist te beteugelen

De conflicten die de 'onbeschaafde' mens met de bedreigende buitenwereld uitvocht, vecht de beschaafde mens uit met zichzelf. Na 75 jaar heeft Het civilisatieproces van Norbert Elias nog niets van zijn zeggingskracht verloren.

...    Het civilisatieproces, Elias' uit 1936 daterende hoofdwerk, bevat interessante passages over de vleesetende mens. In de middeleeuwen lagen de bloedige lijken van de beesten nog bij hem op tafel, scheurde hij er met zijn handen plakken af en at hij zoveel vlees hij kon. Geleidelijk aan begonnen de hoogste kringen de aanblik van dode dieren pijnlijk te vinden en het aanraken van vlees schaamtevol. In een proces van enkele eeuwen werden de hoeveelheden vlees op tafel steeds kleiner en de hoeveelheden bestek steeds groter. De afkomst van de vleeshompen werd steeds verder gecamoufleerd.
    Het gedrag van de hoogste kringen verspreidde zich geleidelijk over de lagere. 'De curve - het opschuiven van de pijnlijkheidsdrempel bij de aanblik van dode dieren, het verplaatsen van het trancheren naar speciale enclaves achter de coulissen - is een typische civilisatiecurve', concludeert Elias. Volkeren of sociale klassen die in latere tijden nog met de hand grote hoeveelheden vlees verorberden, begonnen als 'minder beschaafd' te gelden.   ...
    Weinig grenzen zijn de afgelopen vijfhonderd jaar verder verlegd dan die van wat schaamtevol en pijnlijk is. In de vijftiende eeuw, las Elias in oude boeken, leegde je je neus nog gewoon aan tafel met je vingers. Iets later was het wel zo netjes je hemdsmouw te gebruiken. Weer later begonnen bekakte dames elkaar de loef af te steken met speciale doeken.
    In de opkomst van de zakdoek bezat Norbert Elias flink wat expertise. Als 'denker van de snotneus' is hij door bewonderaars geprezen en door vijanden geparodieerd. ...
    Het cilivisatieproces werd onlangs 75 jaar oud. Bij uitgeverij Boom verscheen een jubileumeditie van Elias' bijna achthonderd pagina's tellende hoofdwerk. Nederland heeft een reputatie als Eliasland. In Nederland bracht de denker van Joods-Duitse origine het laatste kwart van zijn lange leven door. De Nederlandse socioloog Joop Goudsblom (1932) geldt als zijn grootste pleitbezorger en gangmaker achter zijn herontdekking in de late jaren zestig. Bij Elias vond je complexe ontwikkelingsprocessen beschreven aan de hand van zulke zaken als plassen, spugen en de vork. Daarmee was hij anno 1936 zijn tijd ver vooruit.    ...

Red.:   Enzovoort. Wat Elias hier beschrijft, is door deze website, geheel onafhankelijk, op een andere manier geformuleerd. Waarbij Elias niet verder is gekomen dan het gebruik van een aantal uiterlijke en mee afgeleide factoren. Hetgeen al enigszins duidelijk wordt door het tussenstuk van de journalist gebruikt:
 

Wat al dichter bij de waarheid raakt. Want moord is, psychologisch gezien, de uitkomst van uit de hand gelopen onderlinge verhoudingen. Machtsverhoudingen. Op het individuele vlak, bij m oorden, en op het sociologische vlak bij oorlogen. en revoluties.
    Waarvan de juistheid in dezelfde context nog eens aangetoond wordt:

Welk onverklaarbaar terugvallen dus onverklaarbaar is omdat Elias de cruciale factor mist, met de toevoeging waarvan het wel onmiddellijk inzichtelijk wordt. Het gaat om de machtsverhoudingen binnen de sociale verbindingen.
    Ook als je wat verder in de geschiedenis teruggaat, is het wat makkelijker voor de menswetenschappen om culturele ongelijkheid en ontwikkeling waar te nemen:

Uit: De Volkskrant, 23-01-2012, van verslaggeefster Malou van Hintum

Hooligan volgt oerdriften

Dat het altijd mannen zijn die ten strijde trekken, of het nou in de oorlog is of tegen rivaliserende groepen, is evolutionair bepaald. Dat vermoeden beschrijft hoogleraar psychologie Mark van Vugt van de VU en de Oxford University vandaag in The Philosophical Transactions of the Royal Society.
    Het gaat om oude mechanismen die we als mensen delen met de chimpansees, schrijft Van Vugt. Ook zij vormen mannelijke coalities om de grenzen van hun territorium te verdedigen. Als er een mannetje van een andere groep in de buurt komt, slachten ze dat af. Een vrouwtje nemen ze vaak mee.
    Van Vugt: 'Bij de huidige jager-verzamelaars, zoals de Turkana in Kenia en de Yanomamö in de Amazone, zie je dat nog steeds. Daar gaan groepjes krijgers een dorp binnen om vee en soms ook vrouwen te stelen. Zulke krijgers hebben een hoge status en privileges. Ze hebben extra vrouwen en meer kinderen.'    ...

Red.:   Een verschil in ontwikkeling in de tijd dus, met de oudere beschaving als de mindere, met in de huidige tijd beschavingen die meer lijken op die oudere, dus de mindere beschavingen zijn. Maar schrijf die laatste conclusie, ondanks haar onweerlegbaarheid, niet op, want dan krijg je grote problemen..
    Net als met dit soort verbanden:
 

Want vertaal dit in: "Niet elke Marokkaan is een tasjesdief, maar alle tasjesdieven zijn wel Marokkanen", en je hebt kans voor de rechter gesleept te worden. Hoewel het even waar is als die over krijgers (er is af en toe en ook een vrouw met krijgerneigingen) - waarbij men ook het soort redenatie keihard aanvalt. Ook door sociologen.
   Overigens: stel eenzelfde soort verhaal op met niet de man maar de vrouw in de negatieve rol, en je hebt ook grote kans dat auteur Malou van Hintum er zeer andere gedachten op na blijkt te houden over de juistheid van de observaties.
    Terug naar de ontwikkeling van de beschaving:
 

En het lijdt weinig twijfel waar die verankering nog steeds het sterkst is - zeker als je dit eraan toevoegt:
 

Die verankering van de male bonding is het sterkst in de niet-westerse culturen, net zoals de feminisering het sterkst is in de westerse cultuur, en wel het meest in de Noord-West Europese. precies volgens de hier geschetste lijnen.
    Er zijn ook mannen die thuis blijven, zij delen niet in die voordelen.
    Van Vugt doet nog een paar voorzetten:
 

Dus: vrouwen spelen wel degelijk een actieve rol in dit proces: zouden vrouwen niet kiezen voor de mannelijke mannen, zou dat type snel uitsterven. vrouwen spelen sociaal dezelfde rol van de vrouw die in hun jeugd zelf geslagen zijn: ze kiezen als partner een nieuwe mishandelaar.
    En ten tweede:
 

Inderdaad. maar hij durft niet te zeggen dat het de achtergebleven, achterlijke, allochtone culturen zijn die deze houding veruit het sterkst hebben.
    Met een sterk slotakkoord:
 

Precies. Iets dat met name de moslims met voeten treden: hoofddoeken, taartdoos-moskeeën met torenhoge minaretten ... Het kan niet groepskenmerkelijker en het kan dus slechter.
    Marcel van Dam heeft hierboven genoemde boek van Steven Pinker ook gelezen:

Uit: De Volkskrant, 02-02-2012, column van Marcel van Dam, socioloog.

Heus, alles zal beter worden

Sinds mensenheugenis zijn er perioden geweest van voor- en tegenspoed maar tegenwoordig heerst bij veel mensen - zeker in Nederland - het geloof dat het nooit meer zo goed zal worden als het was. In het hele Westen heeft het geloof in de vooruitgang veel aanhangers verloren; doemscenario's overheersen. Het lijkt wel of de wereldbeschouwing van steeds meer mensen is gebouwd op de crisis van vandaag.
    Zelf heb ik er nooit aan getwijfeld dat de mensheid er - met ups en downs - per saldo op vooruit zal gaan. Armoede zal afnemen, mensen zullen steeds langer en gezonder leven, en steeds meer te weten komen, kinderen zullen gelukkiger opgroeien en we zullen elkaar minder vaak te lijf gaan. Ik geloof niet in een heilstaat, wel in het zoeken ervan. ...

Red.:   Wat je in één zinnetje kan afdoen: zie de voorgaande geschiedenis. Van Dam gebruikt de woorden van een ander:
 

En geeft een enkel voorbeeld:
 

En Pinker legt ook uit waarom - even voor de hand liggend allemaal:
 

Correctie: de opkomst van de moderne staat en de verdwijing van de clan, stam en etnie als leidende maatschappelijke organisatievorm.
 

Alsof er vroeger nooit handel is gedreven .. Misschien wel het volume van de handel sterk toegenomen, maar dat is direct herleidbaar tot technologie
 

Dat klopt. Zo meteen de analyse.
   

Dat is slechts in zeer beperkte mate waar. In het westen heeft het zo uitgewerkt, maar daarbuiten niet.
 

En met deze factor kunnen meteen de vorige meenemen en de conclusie trekken: Ja: de essentiële factor is het rationele denken. En dan zien we meteen de grote scheidslijn: de allochtone, niet-westerse, culturen scoren op al de laatstgenoemden factoren veel slechter. Met name overal waar de religie de baas is. En met daarvan weer als hoogtepunt: de islam: die heeft kenmerken die allemaal volstrekt haaks staan op de genoemde factoren.
    En waarom zijn de geconstateerde positieve ontwikkelingen zo onbekend en impopulair: juist omdat men beseft dat dit onmiddellijk neerslaat op de moslims en hun cultuur. Net als trouwens de creolen en de meeste andere culturen. En dat wil niet weten. En mensen als Marcel van Dam stoppen dat weg achter één of andere geestelijke firewall.
    Kijk maar eens hoe voor de hand liggend het verband is - aanleiding is het regeringsvoorstel om homovoorlichting op school verplicht te maken::

Uit: De Volkskrant, 15-02-2012, column door Aleid Truijens

Kennis enige wapen tegen achterlijkheid

Je leert toch op school waar homoseksuele asielzoekers voor vluchten?

'Ey, vieze kankerhomo!' Op het schoolplein hoor ik dit soort verwensingen dagelijks. Elke keer schrik ik. ...
    In november besloot minister Van Bijsterveldt, gedwongen door een Kamermeerderheid, dat scholen aandacht moeten besteden aan homoseksualiteit. Het aantal zelfmoorden onder homoseksuele jongeren is 5 keer zo hoog als onder hetero's. Voorlichting over 'seksuele diversiteit' zou de groeiende homohaat moeten keren. ...
    Je kunt homohaat het beste aanpakken waar het virulent is. Maar juist daar is het taboe. Het verdriet van de uit de kast gekropen christelijke jongeren in Arie Boomsma's tv-programma is hartverscheurend. Zijn ze zo dapper om openlijk voor hun homoseksualiteit uit te komen, krijgen ze thuis te horen dat ze 'niet minder' zijn, zolang ze het maar niet in hun hoofd halen hun liefde in praktijk te brengen. Ze hebben de keus tussen levenslange frustratie en huichelarij, of uitstoting en schrijnend zondebesef. Want God is liefde, maar niet voor iedereen.
   Die boodschap wordt er op veel reformatorische en islamitische scholen nog altijd ingeramd. ...
    Het effect van politiek-correcte kringgesprekken over 'respect' lijkt me gering. De ministeriële verplichting is symboolpolitiek. Een enkele pestkop kan door zulke 'voorlichting' tot inkeer komen, maar hij kan ook, opgehitst door het onderwerp, nog een tandje bijzetten. Vooral als hij het massieve gelijk van ouders en gemeenschap aan zijn zijde weet.
    De school moet kinderen leren nadenken over de wereld, zodat zij hun eigen analyses kunnen maken en eigen overtuigingen ontwikkelen. Het enige wapen tegen generaties lang ingelepelde achterlijkheid is kennis.
 

Red.:   En het overgrote deel van die door generaties ingelepelde achterlijkheid zit natuurlijk bij de moslims.
    Een fraai staaltje Marxisme:

Uit: De Volkskrant, 21-03-2012, van verslaggever Jonathan Witteman

Taak van het Zuiden: afvallen, maar ook spiermassa kweken

Het grootste probleem van Griekenland is niet de weinig spartaanse begrotingsijver, maar de arbeidsproductiviteit. Die is binnen de eurozone alleen in Portugal, het andere kwakkelland, nog lager. En dat komt niet doordat er weinig wordt gewerkt.

...    Hoe de vooroordelen ook mogen luiden, het gebrek aan Zuid-Europese productiviteit heeft niet direct te maken met luiheid. Griekse werknemers werken het meest van alle Europeanen. Vorig jaar klokte de gemiddelde Griek 2.017 arbeidsuren, becijferde de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling. Onder de OESO-landen maakten alleen de Zuid-Koreanen en Chilenen meer uren. Helemaal onder aan de lijst bungelen de Nederlanders, met een schamele 1.377 uur per jaar per werknemer. De gemiddelde Portugees werkte ruim 300 uur meer.
    Het gebrek aan productiviteit heeft deels te maken met de geringe exportgerichtheid van Portugal en vooral Griekenland, zegt Jules Theeuwes, wetenschappelijk directeur van SEO Economisch Onderzoek. 'Over het algemeen zijn sectoren waarmee je exporteert productief, want die moeten concurreren op de wereldmarkt. Dat kan alleen maar met hoge kwaliteit en lage prijzen. De Nederlandse maakindustrie bijvoorbeeld is heel productief, omdat die het van de export moet hebben.'
    Let wel, zegt econoom Panagiotis Petrakis van de Universiteit van Athene: de Griekse productiviteit groeide sinds 2000 niet alleen harder dan die van de Zuid-Europese landen Italië, Spanje en Portugal, maar ook harder dan de Noord-Europese economieën Denemarken, Zweden en Nederland. Maar ondanks de verbeteringen, zegt Petrakis, verkeert de Griekse productiviteit nog altijd op een substantieel lager niveau dan het gemiddelde van de eurozone.
    De groeicijfers verbloemen bovendien een typisch Zuid-Europees probleem: de lage arbeidsparticipatie van de bevolking. Nog niet eens zes op de tien beroepsgeschikte Grieken tussen de 15 en 64 jaar werkt, tegen driekwart van de Nederlanders. Ziedaar de vloek van de Grieken: een relatief klein deel van de bevolking moet meer werken dan de rest van de Europeanen om een onproductieve economie overeind te houden.
    Een Portugese rem op de productiviteit is het opleidingsniveau van werknemers, dat tot het laagste van Europa behoort. Een grote voorraad hoogopgeleide werknemers geldt als een voorwaarde voor modernisering van economieën - voor het eigen maken van nieuwe technologieën, het stimuleren van innovatie. Het aantal Portugese schoolverlaters is hoog. Een van de belangrijkste prikkels om voortijdig de boekentassen op te bergen is dat het in Portugal voor laaggeschoolde jongeren relatief makkelijk is om baantjes te vinden waarvoor weinig vaardigheden nodig zijn. Dat creëert een vicieuze cirkel, waarin lage scholing en een laagwaardige economie elkaar in stand houden.
    Het lage opleidingsniveau straalt af op een andere statistiek: per miljoen inwoners dienden de Grieken en Portugezen in 2010 nog geen acht aanvragen in bij het Europees Octrooibureau. De Ieren kwamen tot 112, de Nederlanders tot 358 en de Duitsers tot 335. Portugal en Griekenland geven aanmerkelijk minder geld uit aan onderzoek en ontwikkeling dan andere landen.   ...
    De belangrijkste remedie voor de problemen in de zuidelijke landen, zegt Panagiotis Petrakis, is een op Noord-Europese leest geschoeide concurrentiecultuur. Daarvoor zullen ze zich eerst moeten ontworstelen aan hun 'eigenaardige culturele model': een maatschappij waarvan het uit de weg gaan van risico's, het blindstaren op de korte termijn, het lage vertrouwen in instituties en het onvoldoende aanmoedigen en belonen van prestaties de belangrijkste kenmerken zijn.
    Petrakis denkt dat de zuidelijke landen van Europa een 'sterk onderbewuste hebben als 'oude' beschavingen. De noordelijke samenlevingen zijn 'nieuw', ontberen een stevige ondergrond en staan daarom meer open voor het cultiveren van moderne waarden. ...

Red.:   En vertaal oude cultuur niet naar klassiek-Grieks of iets dergelijks, maar naar de familiecultuur.
    Nog meer erkenning:

Uit: De Volkskrant, 29-03-2012, door Thomas L. Friedman (The New York Times), columnist en schrijver van onder andere The World is Flat.

Verkoop geen tanks aan analfabeten

Wat het Midden-Oosten op dit moment het beste kan gebruiken zijn moderne scholen en harde waarheden, maar de VS zijn er niet in geslaagd die te bieden.

De historicus Victor Davis Hanson schreef onlangs een genadeloos helder stuk in The National Review, waarin hij terugkeek op de verschillende manieren waarop Amerika landen als Irak, Iran, Libië, Syrië, Egypte, Pakistan en Afghanistan tegemoet treedt en hoe dat helaas tot nog toe nergens schijnt te werken.
    Hanson schreef: 'Laten we de verschillende beleidsopties van Amerika voor het Midden-Oosten over de afgelopen decennia eens nader bekijken. Militaire hulp of op straf gerichte interventie zonder follow-up heeft over het algemeen gefaald. Het eindoordeel over de veel duurdere natievorming is nog niet geveld. Het ondersteunen van populaire opstandelingen bij het omverwerpen van impopulaire dictators is geen garantie voor verbeteringen. Het overeind houden van dictators met militaire hulp is zowel verwerpelijk als contraproductief. Je afzijdig houden van maniakale regimes kan leiden tot pogingen om aan kernwapens te komen of tot genocide - of tot zes hectare puin in Manhattan. Wat hebben we geleerd? Stammenstrijd, olie en islamitisch fundamentalisme vormen een giftige cocktail die bij Amerikanen tot afkeer leidt van het Midden-Oosten - zowel als ze erheen gaan als wanneer ze zich afzijdig proberen te houden.'    ...

Red.:   Tja, omdat de kern ergens anders ligt. En merkwaardigerwijs, wordt deze in dit geval ook genoemd:
 

En dat is dus niet islamitisch fundamentalisme, maar islamitisch denken in het algemeen. Met als kern het monotheïsme, dat de weerzinwekkend gezagsverhoudingen projecteert waar de meeste andere weerzinwekkendheden uit volgen.
    Ook bijzonder aardig zijn natuurlijk de erkenningen van degenen die in andere omstandigheden op de heftigste toon belijden dat er natuurlijk geen enkel verschil kan zijn tussen culturen, of althans, dat iedere vorm van handelen daarnaar volstrekt uit den boze is. Hier de zeer politiek-correcte en zeer multiculturalistische columniste van de Volkskrant Sheila Sitalsing. Ze heeft een poging gewaagd om terug te gaan naar de gelijkwaardige Surinaamse cultuur. Het werd huilen ... En huilen van dankbaarheid toen ze weer terug was;

Uit: Volkskrant Magazine, 24/31-12-2011, door Sheila SitalsingWeer thuis

Beeld van Nederland in 2011, vanuit een ver buitenland waar je langere tijd verkeert en waar het Hollandse wel en wee gefilterd binnenkomt:   ...
Beeld van Nederland in 2011, als je bent teruggekeerd van twee jaar weggeweest, in de hooggespannen verwachting iets aan te treffen in de beste postapocalyptische Mad Max Beyond Thunderdome-tradities: er is hier geen bal veranderd.
    Overal vriendelijke, joviale, behulpzame, geïnteresseerde mensen, die zonder uitzondering weten waar ons verre buitenland ligt. Winkelpersoneel dat gewoon weet wat het verkoopt en wat het kost. Duizelingwekkend snel internet. Altijd stroom. Treinen die rijden, soms zelfs een soort van op tijd. De klassiekers zijn er gewoon nog: de hypotheekrenteaftrek, de bonuskaart, de bouwkranen boven Rotterdam, de stiekeme prijsafspraken tussen aanbieders van telefoonabonnementen.
    We hebben de straten afgespeurd naar boerka's en hufters. Tevergeefs.
    We hebben geprobeerd ons te laten overvallen ... Dus deden we alle dingen waarmee je je in ons verre buitenland geheid een gewelddadige overval op de hals haalt door zwaarbewapende minderjarigen. Zoals: met een iPad
onder de arm en omhangen met gouden sieraden 's avonds over straat lopen, het huis niet afzetten met dievenijzer en omringen met waakhonden, in het openbaar opzichtig wordfeuden met een smartphone ter waarde van een half maandsalaris. Geen overvaller keurde ons een blik waardig.    ...
    De scholen en crèches bleken bij het weerzien een weldaad van luxe. Nieuw en schoon speelgoed! Leidsters met een Formele opleiding! Geen voddige fotokopietjes en verfomfaaide boekjes van de liefdadigheid, maar serieus leermateriaal. Een dochter die na haar eerste Nederlandse schooldag plechtig verklaart dat het
hier veel leuker is dan daar, 'omdat de juffen niet schreeuwen'. ...
    Maar de grootste verwondering moest nog komen. Dat er in dit land zo weinig existentiële problemen zijn dat je 2011 gerust het jaar van het dier kunt noemen. ...
    Mij leek het wat overdreven, in ons verre buitenland leggen ze de overtollige pups die de onbedaarlijk rondneukende honden aan de lopende band produceren gewoon in de vuilnisbak. Maar een land dat zo veel energie kan opbrengen voor het welbevinden van dieren, dat moet wel het mooiste land van de wereld zijn.

Red.:   Bedenk hier bij dat Suriname op de ranglijst van beschaving voor niet-westerse landen, waarschijnlijk bijzonder hoog scoort.

Naar Westerse cultuur , Sociologie lijst , Sociologie overzicht , of site home .