Uit: De Volkskrant, 02-02-2011, door Ferdows Kazemi

Rosenthal beging misstap

Ferdows Kazemi  | De auteur is van Iraanse afkomst en woont 18 jaar in Nederland. Zij heeft de Iraanse en de Nederlandse nationaliteit. Zij vindt dat minister Rosenthal in de affaire rond Zahra Bahrami zeer nalatig is geweest.

...    Ik word cynisch, zo cynisch dat ik ga geloven dat de loyaliteit aan onze Amerikaanse vrienden meer telt dan het leven van een Iraans-Nederlandse vrouw. ...
    Minister Rosenthal zegt: 'Je hebt hier te maken met een regime dat kennelijk een mensenleven wil ruilen voor een jerrycan met benzine.' ...
    Dat hoeft u niet als excuus te gebruiken voor uw nalatigheid. U vertegenwoordigt een democratisch land waar mensenrechten hoog in het vaandel staan, niet de Iraanse autoriteiten. U moet uw uiterste best doen om in buitenlandse gevangenschap verkerende Nederlandse onderdanen een eerlijk proces te bezorgen. Of geldt dit slechts voor Nederlanders zonder dubbele nationaliteit?

Red.:   Dat laatste zinnetje is glaszuiver wantrouwen.
    Ter illustratie dat het wantrouwen van Kazemi geen individuele uitzondering, hier de zeer hoogstand geachte topschrijver Kader Abdolah, de man die uitverkoren is de Nederlandse cultuur uit te dragen in Amerika:

Uit: De Volkskrant, 07-02-2011, column door Kader Abdolah, schrijver

Zahra

Twee Perzische vrouwen met dezelfde voornaam: Zahra. Twee vrouwen die om het leven zijn gebracht. De Iraans-Canadese Zahra Kazemi en de Iraans-Nederlandse Zahra Bahrami.  ...
    Vorig weekend hebben ze de Iraans-Nederlandse Zahar Bahrami gedood. Ook zij was voor familiebezoek in Teheran.
    De meeste Iraanse immigranten die voor familiebezoek terug naar Iran gaan, zijn voorzichtig.    ...
    Tijdens al die afschuwelijke gebeurtenissen is de Nederlandse regering afwezig geweest.
    Slechts een gedachte kan de werkwijze van het kabinet verklaren: 'Ze is toch niet van ons, laat hen het zelf uitzoeken.'

Red.:   Deze twee voorbeelden uit de hoogstgeïntegreerde top van de Iranese cultuur hier in Nederland, met het sterke vermoeden dat het eronder aanzienlijk erger wordt,  zijn voldoende aanleiding voor de veronderstelling dat wantrouwen een kenmerk is van de Iranese cultuur.
    Over naar de Turkse cultuur:

Uit: De Volkskrant, 24-04-2007, column door Nazmiye Oral

Mehmet, een emigrant in spe

... Maar mijn broertje trok mijn aandacht met een terloops gebrachte mededeling. Over een paar jaar wilde hij voorgoed naar Turkije emigreren.
    Ik stond perplex.
    Hoe dacht mijn broertje te kunnen overleven in Turkije? Hij spreekt bar slecht Turks en bezit een Europese goedgelovigheid en naïviteit, waardoor hij waarschijnlijk al zijn geld binnen een paar jaar kwijt zal zijn aan mensen die hij dacht te kunnen vertrouwen, reden genoeg om me zorgen te maken. ...

Red.:   Een wat specifieker voorbeeld hiervan:

Uit: Dagblad De Pers, 28-07-2010, door Iwan Tol

‘Ik heb wel een paar ton laten schieten’

Nu het financiële geschil met zijn vorige werkgever Kasimpasa is opgelost, wil oud-international Ugur Yildirim (28) alsnog zijn belofte inlossen. ‘Vroeger droomde ik nog weleens over grote auto’s.’

...    Het langdurige geschil tussen Yildirim en Kasimpasa werd begin deze week opgelost. Yildirim deed afstand van het salaris waar hij recht op had. Zijn vorige werkgever beloofde daarop niet meer in hoger beroep te gaan en hem vrij te geven voor een transfer. Het wachten is nu nog op de handtekening vanuit Turkije.
    ‘Het gaat om een behoorlijk bedrag dat ik laat schieten, enkele tonnen. Maar geld is niet alles, ik wil voetballen....’, zegt Yildirim.
    Met zijn terugkeer naar Nederland komt een einde aan een inktzwarte periode voor de voetballer, die als zoon van Turkse ouders er altijd van droomde om furore in de Turkse hoogste divisie te maken. ‘Maar daar ben ik inmiddels wel van genezen’, zegt Yildirim. ‘Er worden daar zoveel spelletjes gespeeld. Je kent Turkse mensen, altijd heel gastvrij. Maar als er geld mee gemoeid is, willen mensen hun zakken vullen. Voetballers zijn pure handel. Mij zien ze er nooit meer terug. ...’

Red.:    Het eerste is uit de mond van een Turkse, en kan dus als hoogst betrouwbaar worden gezien. Ook de Turkse cultuur kent dus, buiten de familiekring, een hoge mate van wantrouwen.
    De Marokkaanse:

Uit: De Volkskrant, 20-11-1998, door Annieke Kranenberg

'Marokkaanse jongens moeten veel zelf uitzoeken'

De Marokkaanse cultuur is doordesemd van wantrouwen, en dat is van invloed op het criminele gedrag van Marokkaanse jongens in Nederland. Antropoloog Frank van Gemert komt tot die conclusie na drie jaar veldonderzoek in Rotterdam.

Marokkaanse jeugdbendes bestaan niet. Marokkaanse jongens opereren wel vanuit groepen, maar daarbij geldt het adagium 'ieder voor zich'. De Marokkaanse cultuur is doorspekt met wantrouwen en dat is van invloed op het criminele gedrag van Marokkaanse jongens. Zij kunnen daarom niet tot een gemeenschappelijk doel komen. Laat staan dat ze de ander een leiderschapsrol gunnen.
    Deze conclusie trekt antropoloog Frank van Gemert (40), die drie jaar optrok met een groep Marokkaanse jongens in Rotterdam-Zuid. Vandaag promoveert hij aan de Universiteit van Amsterdam op het onderzoek.
    Van Gemert zoekt voor het criminele gedrag niet alleen verklaringen in hun slechte sociaal-economische situatie en andere omgevingsfactoren, als taalachterstand. De criminaliteit komt volgens hem vooral voort uit de cultuur en de opvoeding waarin Marokkaanse jongens de boodschap meekrijgen niemand te vertrouwen.
    'Ze willen voorkomen dat iemand ze een loer draait. Wantrouwen is een vanzelfsprekend instrument. '   ...

Red.:    En uit de mond van een Marokkaan:

Uit: De Volkskrant, 12-04-2008, door Charles Bromet en Ismaël Dibi (voll. artikel hier )

Alleen op het veld een straatschoffie

Hij werd uitgeroepen tot moslim van het jaar, maar daarmee deden ze Ibrahim Afellay geen plezier. De 22-jarige voetballer van PSV wil zich vooral op het veld profileren. Hij ziet zichzelf niet als rolmodel. ‘Voor mijn gevoel heb ik de mensen nog niks te vertellen.’

Tussentitel: ‘Ik heb me altijd vastgehouden aan het voetbal’

...    Even komt de onbezonnen duw tegen Heracles-speler Boakye ter sprake, die met geel werd bestraft waardoor hij de mogelijke kampioenswedstrijd van zondag tegen FC Twente mist. Zagen wij daar dan wél het straatschoffie Afellay?
    Met een lach: ‘Misschien wel. Maar dan ben ik ook bezig met winnen.’ Die houding maakte hij zich meester in de Utrechtse achterstandswijk Overvecht waar hij opgroeide en nu nog steeds woont.
    ‘Als je daar niet voor jezelf opkomt, dan stappen ze op je als op een stoeptegel. ...

Red.:   Ook de Marokkaanse cultuur kent, buiten de eigen familiekring, niets meer dan het sterkste wantrouwen.
    De drie tot nu toe genoemde zijn alle islamitische culturen. Er is dus ook een werkstelling te formuleren dat dit institutionele wantrouwen ook iets met de islam te maken heeft. Iets in de trend van dat het aanhangen van een dergelijke godsdienst leidt tot het idee "Ieder voor zich en God voor ons allen".
    Mar dat is echt te simpel. Want zo mogelijk nog sterker is het wantrouwen op het Afrikaanse continent:

Uit: De Volkskrant, 30-09-2006, door Linda Polman

Jonge avonturiers moeten thuis Afrika opbouwen

Zolang Europa de illusie levend houdt dat bootmigranten hier een toekomst hebben, zal Afrika zijn jonge mannen blijven verliezen, meent Linda Polman.

Tussentitel: Afrika barst van de mooie kansen op winst, die blijven alle onbenut

...   Hoe vaak ben ik niet tegen de muur van ongeloof in de toekomst in Afrika opgelopen? Had ik bijvoorbeeld een muurtje dat hoger moest. Sprak ik met de buurtmetselaar af dat ik hem 30.000 leones (10 euro) zou betalen als de klus af zou zijn. Ik gaf hem 10.000 leones om cement te kopen en zag hem nooit meer terug. In zijn Afrikaanse redenering had hij 10.000 leones gescoord, terwijl ik het niet anders kan zien dan dat hij 20.000 leones verloor en bovendien de kans had verspeeld op vervolgklussen.
    De metselaar is typerend voor Afrikaanse vaklieden. ...

De Volkskrant, 18-07-2007, door Olav Velthuis

‘Als je ze betaalt, blijven ze weg tot het geld op is’
 
Niet de erfenis van het kolonialisme, de Koude Oorlog, de slavenhandel of de Europese landbouwsteun, maar het belabberde Afrikaanse arbeidsethos is debet aan de onderontwikkeling van Afrika. Dat stelt Toon van Eijk, tropisch landbouwkundige en ontwikkelingsconsultant.

Wat is er mis met dat Afrikaanse arbeidsethos?
‘Als je ze uitbetaalt, komen ze niet meer totdat het geld op is. ...

Red.:   De conclusie is helder: vertrouwen buiten de familiekring is iets dat alleen voorkomt in westerse culturen. In niet-westerse culturen bestaat het alleen op de negatieve kant van de schaal, in de vorm van wantrouwen - zie voor meer vergelijkingsmateriaal hier .

Naar Westerse organisatie , Sociologie lijst  , Sociologie overzicht  , of site home .