Uit: De Volkskrant, 31-07-2007, ANP

Allochtone jongeren ontheemd

Jongeren in Amsterdam voelen zich minder verbonden met hun stad of buurt dan hun ouders. Marokkaanse en Turkse jeugd voelt zich zelfs ontheemd en sociaal geïsoleerd. Dat blijkt uit een onderzoek van de Dienst Onderzoek en Statistiek van de gemeente Amsterdam.
    De resultaten tonen aan dat ongeveer een kwart van de Turkse en Marokkaanse jongeren het idee heeft dat ze weinig mensen in hun omgeving hebben om mee te praten. Bij Nederlandse jongeren is dat 10 procent.   ...
    Een aanzienlijke groep allochtone, met name Turkse, jongeren richten zich in het culturele leven bovendien vooral op familiebijeenkomsten.


Red.:   Waaruit onmiddellijk blijkt dat de scheiding bestaat uit twee processen; allochtonen die zich afzonderen, en niet mee kunnen komen waardoor ze afgezonderd raken, en dat niet-mee-kunnen-komen is natuurlijk ook een kwestie van eigen-doen, zoals achtergebleven sociale gewoontes en een achterlijk geloof. Desalniettemin ligt de schuld natuurlijk bij de anderen:

Uit: De Volkskrant, 10-02-2007, door Rachida Azough

Wit en zwart gaan elkaar met de neus in de lucht uit de weg

Ooit was ik het middelpunt van een ordinaire machtsstrijd. En ik ben niet trots op hoe ik me toen heb gedragen.
    We waren vijftien en we zaten met bijna dertig leerlingen in een klas. Voor het eerst in onze schoolcarrière was de etnische samenstelling van onze klas gekanteld. Blanken waren niet meer in de meerderheid. Surinamers, Chinezen, Turken, Marokkanen, Joegoslaven en andere minderheden vormden voor het eerst een meerderheid. Het was even wennen voor de autochtonen die nog geen autochtonen heetten. Het was niet langer gepast om te spreken over apen die op zoek moesten naar hun lianen, over 'Turkie-turkie-broek-en-een-jurkie', en opmerkingen over de woestijnachtige staat van landen rond de Middellandse Zee werden niet meer in dank afgenomen.
    Tijdens de tekenles presteerde Rivke, de grootste mond onder de blondjes, het om mij sneaky te noemen. Ik weet niet eens meer waarom, wat ik wel weet is dat ik het woord verschrikkelijk vond: sneaky, geniepig. Brutaliteit die om afstraffing vroeg.
    Het bleek niet moeilijk om medestanders te vinden. Voortaan was de sportieve Rivke de laatste die werd opgeroepen wanneer we tijdens gym teams samenstelden. Als zij en haar blonde vrienden ook maar een spoor van verzet toonden, werd hen te kennen gegeven dat dit nutteloos was. De witte jongens deden met hun spillebeentjes en dunne armpjes zelfs onder voor mijn tanige lijfje. Ze konden in geen geval weerstand bieden tegen onze bruine Hulken. We verzonnen scheldwoorden voor ze, weinig origineel voor zover ik me kan herinneren; variaties op melkfles en kaaskop: we stelden alles in het werk om het racisme dat wij te verduren hadden gehad te verhalen op onze klasgenoten. Het was geen pretje.
    De blondjes reageerden opvallend praktisch: ze zagen ietwat pips en hielden zich stil als muizen. Ongeveer zoals wij in het verleden hadden gedaan. Na een paar maanden ging de storm liggen en waren we weer gewone klasgenoten, de strijd tossen culturen was geluwd, en Rivke, die bleek verliefd op mij. Eind goed al goed.
    Ik moest opeens weer denken aan deze jonge en wilde episode, toen ik laatst uitgeteld op de bank een aflevering van Zembla keek: 'Jong en Wilders'. De documentaire was gemaakt naar aanleiding van de hoge score van Wilders bij de scholierenverkiezingen, een dag voor de echte Tweede Kamerverkiezingen. Als het aan de Nederlandse jeugd had gelegen, had hij zestien zetels in de Kamer gehad, in plaats van de huidige negen.   ...
    Tijdens de interviews met de jonge Wilders-stemmers blijkt dat het publieke debat van de afgelopen jaren niet aan hen voorbij is gegaan. Ze hebben het over de onverenigbaarheid van de islam met onze democratie, over hun haat jegens boerka's en hoofddoeken, over tsunami's die over ons land komen, over verplichte aanpassing, over mensen terugsturen, en over grenzen die dicht moeten.   ...

Red.:   Hier wordt zeer creatief omgegaan met de waarheid. In de betreffende uitzending van Zembla werden zowel autochtone als allochtone leerlingen geïnterviewd, en beide groepen waren ongeveer even groot. De autochtonen zeiden niet alleen dat de allochtone groepen angstaanjagend waren, maar dat die angstaanjagend waren omdat ze autochtone jongeren als groep molesteerden.; hetgeen bevestigd wordt door talloze voorvallen van over het hele land - nog afgezien van het feit dat allochtonen de messen- en zelfs pistolen wapenwedloop op scholen zijn begonnen.
    Door deze creativiteit in de controleerbare feiten, mogen we rustig aannemen dat ook de overige gebeurtenissen door een evenzeer gekleurd filter zijn gegaan. We mogen rustig aannemen dat pesterijen op school voorkomen, en dat daar in de huidige tijd ook raciale termen zullen vallen. We mogen even rustig aannemen dat dat van beide kanten zal gebeuren. En we hebben hier nogmaals voor een feit gekregen dat op het fysiek vlak de allochtonen de overhand hebben plus het al genoemde wapengebruik dat ze hebben geïntroduceerd. tezamen met de met de landelijke sterke verslechtering van de sfeer op school tezamen met het groeien vaneen allochtone meerderheid, mogen we dus rustig aannemen dat het allochtone n deel in de interculturele onmin op zijn minst even groot is.
    En dus dat de representatie van mevrouw Azough gekleurd is door haar emotionele afkeer van de autochtone medemens. Hetgeen ook duidelijk uit het hele stukje druipt, zie ook deze reactie .
    Volgende:

Uit: De Volkskrant, 27-02-2007, door Nazmiye Oral (volledig artikel hier )
 
Kleur bekennen
 
...    Mevrouw Verdonk vond het niet kunnen, in haar laatste dagen als minister, een dubbele nationaliteit, voor een staatssecretaris of minister. Ze sprak over ‘het afgeven van juiste signalen’ zodat de gehele Nederlandse bevolking zich vertegenwoordigd voelt.
   ... Iedereen weet dat met het opgeven van een paspoort een loyaliteitsprobleem niet is opgelost. Het kiezen voor het Nederlanderschap betekent niet bijster veel in een land met weinig nationale trots. (Overigens de beste karaktertrek van de Hollander.)
    Het Nederlandse paspoort is een stuk papier dat vooral juridische waarde bezit en al probeert men het tegenwoordig op te pimpen met een heus ‘feest met allure om de nieuwe Nederlander welkom te heten’, enige gevoelswaarde wil dat ding maar niet krijgen. ...

Red.:   Heerlijk in zijn duidelijkheid: "De Nederlandse nationaliteit stelt niets voor". Een grappige opmerking in de context van een discussie over twee bewindslieden van allochtone afkomst die hun allochtone paspoort niet willen opgeven - dat allochtone paspoort stelt duidelijk veel meer voor.
    Maar nog veel onthullende is Nazmiye Oral's opmerking over haar waardering van de Nederlandse cultuur: haar beste karakteristiek is dat ze weinig nationale trots heeft. Merk overigens op dat Oral het normaliter graag over "we" heeft om aan te duiden dat ze zichzelf er ook graag bij wil rekenen - op dit moment blijkt overduidelijk dat dit slecht een sociaal gewenste houding is.
     Maar terugkomende op de opmerking zelf: Nou, dank u wel, mevrouw Oral. Wanneer gaat u terug naar die overige landen waar ze allemaal zo veel betere karakteristieken hebben?
    Zowel Rachida Azough als Nazmiye Oral behoren tot de intellectuelen onder de allochtonen, en onder de best geïntegreerden. Het kost weinig moeite om te bedenken hoe de ideeën onder het gros van de veel minder opgeleide, en veel minder geïntegreerde allochtonen zal zijn. Het idee van xenofobie iets van de autochtonen is, is een idee dat men bij ge grote verzameling politiek-correcte sprookjes kan bijschrijven. De werkelijkheid is andersom, zoals iedereen in de grote steden kan waarnemen, met haar allochtone wijken, allochtone winkels, allochtone moskeeën, en allochtone klederdracht. Willen we iets aan deze segregatie doen, dan zal als allereerste dit obstakel uit de weg moeten worden geruimd: de allochtone afkeer van de westerse samenleving, en de dragers ervan.

Terug naar Allochtone xenofobie , Allochtonen overzicht , of site home .