Bronnen bij Allochtonen, respect: de creoolse versie
| 9 okt.2005 |
De creoolse versie van respect is nauw verwant aan de creoolse sociale
machtsverhoudingen. Die hebben een simpel model: er zijn twee mogelijke rollen
in de onderlinge verhoudingen: je bent "meester", of je bent "slaaf". Het geval
van "meester" kent zijn extreem in de creoolse koning, wiens onderdanen de
status ergens tussen horige en slaaf hebben. De huidige Afrikaanse leiders, of
ze aan de macht komen of door staatsgreep of verkiezingen, hebben nog precies
dezelfde houding, zie de verzameling hier
.
Dit extreme belang dat vastzit aan de machtverhouding vindt
zijn weerslag in het extreme belang dat iedere creoolse burger hecht aan de
onderlinge verhouding: je moet respect krijgen, anders ben je een slaaf.
In de praktijk komt tot vaak tot meestal neer op allerlei vormen van
haantjesgedrag tegen elkaar, waarna eventueel een wapenstilstand kan worden
getekend - stilzwijgend, natuurlijk, verborgen achter allerlei gebaren en andere
motoriek.
De westerse kent kent hiervan een van zijn meer extreme
vormen: de straat-, rap, en gangcultuur van de creoolse stadsbewoners,
voornamelijk gedragen door de jongere mannelijke exemplaren, maar gesteund door
de vrouwen en de rest. Want als die stilzwijgende steun van de vrouwen er niet
was, was het snel gedaan met dit soort cultuur, bij gebrek aan voortplanting.
Hieronder voorbeelden van dit soort cultuur. Met eerst een
introductie van de term uit onverdachte hoek:
Uit: De Volkskrant, 04-10-2005, column door Martin Bril
Respect
Respect is een woord dat van de straat komt. Het is een zwart woord. Het was er
al voordat Jan Peter Balkenende het gebruikte, en het was er ook al voordat het
in Nederland op straat terecht kwam - Aretha Franklin bijvoorbeeld had in de
jaren zestig een grote hit met een nummer dat Respect heette. Ook Otis
Redding had er succes mee. ...
Red.: Maar de voorbeelden geven al aan van welke straat: de
zwarte straat. Een praktische illustratie:
Van: Rijnlandmodel.nl, 26-10-2005 redactie,.
Respect, een illustratie
Links een foto uit de Volkskrant (26-10-2005) naar aanleiding van
een artikel over geldzendingen door immigranten, rechts de scène in de
deuropening, waarbij de volgende verbalisatie past: "Wat kan mij dat nou schelen
dat jij met dat jong op je arm eruit wil. Ik wil erin, en ik wil respect, man."
Als de andere partij een man is dan volgt waarschijnlijk een kloppartij als die
niet snel genoeg opzij gaat; en nog eerder indien het een blanke is (overigens:
hier moet bij aangetekend worden, net als bij alle opmerkingen over culturen of
sociale groepen, dat wat hierover gezegd wordt alleen van toepassing op
gemiddelden, en niet op individuen
 ).
Red.:
De volgende behoeft geen uitleg, daar het direct aansluit op het vorige bericht:
Uit:
De Volkskrant, 02-12-2005, van verslaggever Willem Vissers
Bogarde, de neger die nooit boog
Een maand nadat Van Dale in de nieuwste druk van het woordenboek had toegevoegd
dat neger ook een scheldwoord kan zijn, liet voormalig voetballer Winston
Bogarde een boek verschijnen met de titel Deze neger buigt voor niemand.
...
Red.: Maar het werd nog mooier - het feit dat dit verhaal zich
niet afspeelt in een maatschappelijke of sociologische context maar in de
simpele voetbalwereld, maakt nog meer los (auteur Paul Onkenhout is
voetbalcommentator):
Uit:
De Volkskrant, 10-12-2005, door Paul Onkenhout
Het boek van Bogarde, slachtoffer, en institutioneel racisme
... Uit het boek: 'Overal waar Winston Bogarde komt, moet hij de baas zijn. Er
moet naar hem geluisterd worden, anders komt er een probleem. Had zijn vader
ook. Die was ook streng. En hardhandig.'
Wie overal de baas wil zijn, moet zijn zelfs, brengt zichzelf
in grote moeilijkheden. Zijn huidskleur heeft hier niet zoveel mee te maken,
denk ik.
Red.: Over dat laatste denkt Bogarde anders:
... De cruciale alinea van het boek wordt door de auteur,
journalist Marcel Rözer, ingeleid met een beeld: Bogarde pakt het vel van zijn
pols tussen zijn vingers.
Hij zegt vervolgens: 'Als je dit begrijpt, begrijp je Winston
Bogarde. Met deze achterstand ben ik aan het leven begonnen. Ik ben zwart, een
neger. Eeuwenlang zijn we misbruikt door de blanken, achtergesteld. Dat was zo,
dat is zo en dat zal altijd zo zijn. Als je dat weet, snap je ook meer van mijn
reacties op het veld.' ...
Red.: Onkenhout's conclusie:
... na lezing van het boek kan ik niet anders dan concluderen dat Winston
Bogarde altijd vindt dat hij wordt gediscrimineerd en vaak een slachtofferrol
aanneemt. ...
Red.: En hij is een slachtoffer, omdat hij de houding aanneemt
van de baas willen zijn, de zwarte eis van het respect, en daar natuurlijk in
vele gevallen in teleurgesteld wordt. Wat betreft de zwarte wereld in het
algemeen, zie ook hier
 .
Tenslotte kon ook de derde belangrijke sportverslaggever van de Volkskrant
niet achterblijven, en die belicht een andere kant van de zaak:
Uit:
De Volkskrant, 21-12-2005, door Bert Wagendorp
Wat topvoetbal bij een mens kan aanrichten
Titel: Winston Bogarde - Deze neger buigt voor niemand.
...
Zien we een vriendelijk mens? Nee, wij zien een argwanend in de camera
kijkende man.
Is dat ook de man uit het boek? Zeker. Deze biografie van Winston Bogarde gaat
over wantrouwen. Tegenover alles en iedereen. ...
Red.: Wat Wagendorp als eerste aanwijst als factor is
wantrouwen, en daar komt onmiddellijk de culturele factor weer om de hoek: de
creoolse (mannen-) maatschappij wordt gedomineerd door wantrouwen, en dat is ook
logisch, daar de individuele deelnemers in principe gaan voor een enkel ding:
het individuele belang, en ieder van die deelnemers weet dat van de andere
deelnemers. Vandaar het, terechte, wantrouwen.
Uit:
De Volkskrant, 07-04-2006, van verslaggever Weert Schenk
Raadslid in opspraak na auto-incident
Ama Carr doet het af als een klein incident, dat inmiddels is
opgelost. Maar het PvdA-raadslid in het Amsterdamse stadsdeel Zuidoost wil
desondanks niet zeggen wat er precies is gebeurd. Heeft ze gehandeld in strijd
met de integriteitscode van haar partij? ‘Geen commentaar.’ Zoals ze op alle
vragen over het incident geen commentaar heeft.
De 24-jarige uit Ghana afkomstige Carr heeft het bij Amsterdamse politieagenten
helemaal verbruid. Bij een verkeerscontrole in februari werd ze achter het stuur
in een auto aangehouden. Ze bleek geen rijbewijs te hebben en onverzekerd rond
te rijden.
Carr had geen identificatiepapieren bij zich, zei ze. Ze gaf, naar later bleek,
een valse naam, een vals adres en een valse geboortedatum op. Volgens de agenten
gedroeg Carr zich ‘uitermate irritant’. ...
Red.: 'Irritant' is vermoedelijk een eufemistische term voor
arrogant. Deze houding bij vrouwen is bij de redactie bekend als het
Winnie-Mandela-complex: zich gedragen als een koningin, dat wil zeggen: een
claim doen op bijzondere voorrechten op grond van een positie van bekendheid of
macht.
Nog een paar bekende lijders aan dit complex:
Uit: De Volkskrant, 30-05-2009, van verslaggever Robèrt Misset
Safina heeft in Parijs nog één Williams te vrezen
Ze zijn de nummers 2 en 3 van de wereld en vinden allebei dat ze een treetje
hoger moeten staan. Serena Williams sprak voor het WTA-toernooi in Rome ferme
taal. ‘Iedereen weet wie de ware nummer 1 is. Ik heb tien Grand Slamtitels
gewonnen en Safina nul. Ik ben de beste van de wereld.’ Zus Venus zingt na haar
afgang in Parijs voorlopig een toontje lager.
De eerste set tussen Venus Williams en Agnes Szavay eindigt
vrijdag in 6-0 en wie de score verneemt, denkt wellicht dat de Amerikaanse haar
tegenstander vermorzelt. De realiteit in het Stade Suzanne Lenglen is anders.
Vier dagen nadat haar jongere zus Serena (2e) met
‘juniorentennis’ ontsnapte aan uitschakeling tegen Zakopalova, is Venus (3e)
tegen de kleine Hongaarse een schim van zichzelf. ...
Sinds de Sister Act in de finale van 2002 kwam Venus Williams
in Parijs nooit verder dan de kwartfinales. Serena struikelde in 2003 als
titelverdedigster in een gedenkwaardige halve finale over Justine Henin, toen de
Franse fans zich volgens de familie Williams racistisch zouden hebben gedragen.
...
Red.: Het zwarte respect: niet je huidige prestaties tellen,
maar de titels die je in het verleden hebt gehaald - die zijn voldoende om je in
het heden op nummer één te zetten. En als het publiek zich tegen de van
arrogantie keert, is dat natuurlijk niet de schuld van zichzelf, van de
arrogantie, maar van de anderen, het publiek - die zijn dan racistisch. Het
bekende zwarte pandoer.
Overigens: wat dit ook laat zien is dat
deze trek niet afhankelijk is van verblijfscontinent. Een andere bericht van
daar:
Uit: De Volkskrant, 01-10-2008, door Philippe Remarque
Gokker McCain of No Drama Obama
... Als kind ontdekte Obama dat hij zich beter vriendelijk en
voorspelbaar kon gedragen. 'Mensen waren tevreden zolang je hoffelijk was,
glimlachte en geen plotselinge bewegingen maakte', schreef hij in zijn
autobiografie. 'Ze waren opgelucht - zo'n aangename verrassing om een
welgemanierde, zwarte jongeman aan te treffen die niet de hele tijd boos lijkt.'
...
Uit:
De Volkskrant, 15-07-2008 Trotse generaal zal buigen voor niemand, behalve voor de
almachtige Allah
Profiel Omar Hassan al-Bashir | De Soedanese president wordt beschuldigd van
genocide ‘met honger en verkrachting’ als wapen.
Mocht er ooit een lijst worden samengesteld van de grootste wandaden van na
de Tweede Wereldoorlog, dan is de kans groot dat de Soedanese alleenheerser Omar
Hassan Ahmad al-Bashir (64) in diverse categorieën een plek in de topvijf
verovert ...
... En pleegde hij met steun van zijn toenmalige ideologische
mentor, de fundamentalist Hassan al-Turabi, op 30 juni 1989 een staatsgreep in
Soedan. Het waarom verwoordde Bashir, voor wie waardigheid en trots erg
belangrijk zijn, ...
Red.: En dit heeft, hoe triest ook, een overheersende
gemeenschappelijke achtergrond, die men normaliter niet durft op te schrijven:
Uit:
De Volkskrant, 20-03-2009,
Vrouwen in witte T-shirts verslaan wrede bandieten
Over: Hoe kunnen vrouwen het geweld door Afrikaanse mannen doorbreken? Door:
Vrouwenactivisten Waar: moviesthatmatter.nl, pryaingthedevilbacktohell.com
Het is inmiddels een cliché aan het worden onder westerse ontwikkelingswerkers
en armoededeskundigen: Afrika heeft alleen toekomst als die hardwerkende vrouwen
het heft in handen krijgen, de mannen daar maken er een potje van of erger, een
orgie van geweld en plundering. Afrikaanse mannen ergeren zich nogal eens aan
deze al te grove generalisering. Maar te vaak is dit cliché onmiskenbaar waar.
In Liberia bijvoorbeeld. Wie daaraan twijfelt moet maar gaan kijken naar de
documentaire Pray the devil back to hell.
In die film komen alleen angstaanjagende mannen en jongetjes
voor. Ze rijden met geweren in de hand in de laadbakken van terreinwagens,
joelen en dreigen de wegrennende omstanders. Een enkel joch van zo te zien nog
onder de 10 heeft een angstige blik in de ogen, die het ergste do et vrezen voor
als hij losgaat. Haveloze strijders, eentje met een teletubbierugzakje om,
gedragen zich onberekenbaar, gedrogeerd, ze zijn in een moorddadige roes. Het is
de burgeroorlog in de eerste jaren van deze eeuw.
Maar vreeswekkender nog zijn de oudere leiders. De chefs van
de rebellengroep Lurd, dreigend en agressief tegen journalisten die ze te woord
staan. President Charles Taylor, meedogenloos en arrogant. De bloedige en wrede
opstand die hij tien jaar eerder leidde (1989-1995) was nodig en goed, zegt hij
zonder blikken of blozen. Jongetjes mishandelen en dan mens en laten vermoorden
en vrouwen verkrachten hoort nu eenmaal bij een guerrillastrijd, zegt hij. Na
een vredesakkoord werd hij in 1997 gekozen tot president. Zijn moordbrigaden
heetten nu de 'antiterrorisme eenheid'. Die brigaden vochten tegen de nieuwe
rebellen van Lurd, en terroriseerden de burgers. ...
Red.: En die gemeenschappelijke achtergrond is de arrogantie,
het macho, en het bijbehorende geweld van de Afrikaanse man - kijk ook nog maar
eens hier
en hier
.
Een hele groep, die door de rest zeer hoog wordt gedragen: rappers -
het zijn allemaal respect-geilers:
Uit:
De Volkskrant, 15-06-2011, door Robert van Gijssel
Interview | Kempi, rapper
Geblessed
Nog geen 25 is hij, maar hij heeft al een heel leven achter de rug. Rapper Kempi
was dealer en hosselaar, zat in de gevangenis en maakt nu furore in de hiphop.
Tussentitel: ‘Ik ben op tv, De Wereld Draait Door, Ali B: Op Volle Toeren, en
nu zit ik hier, met mijn plaat, mijn muziek, mijn life, waar ik trots op ben.
Waar ik respect voor wil. En het gaat maar door, weet je?’
Red.: De neger stelt zich voor: 'Waar ik respect voor wil' ...
In Engeland in 2011 zijn massale rellen geweest, aangestoken
door zwarte jongeren in hun zwarte respect-kledij, naar aanleiding van de dood
bij een arrestatie van één van hun gang-leden. De reden van alle
opwinding: dit exemplaar had bij zijn arrestatie toevallig geen wapen bij
zich:
Uit: De Volkskrant, 13-08-2011, door Chris Buur
Rellen in Engeland
De bad guy heeft weer een uniform. Net als de palestinasjaals in de jaren
tachtig, en de aussies van de jaren negentig, heeft, met de Londense rellen, een
kledingstuk definitief de status bereikt van schrik van de bourgeoisie: de
hoodie. Mooie naam, hoodie: onoverdrachtelijk de naam van het kapje dat je bij
dit sweatshirt over je hoofd kan trekken, overdrachtelijk verwant met de naam
die kleine en grote gangsters bijna liefkozend aan hun achterstandswijk geven
(waar veel van de dragers leven), de hood.
Machokledij, in beginsel. Want sportkledij, voor boksers bijvoorbeeld,
om lekker buiten in de kou te kunnen joggen, zie – vroeg
hoodie-icoon – Rocky Balboa. Daarna, eind jaren zeventig, begin jaren
tachtig geadopteerd door de uiterst mannelijke hiphopcultuur;
niet alleen omdat Afrikaans-Amerikanen succes en status verwierven
op dat terrein, maar ook omdat sportkleding een vorm van downdressen is (‘Ik laat me als man geen kledingregels voorschrijven’)
en in zijn slobberigheid botweg het ultiem tegenovergestelde
van vrouwelijk is, omdat vrouwelijke kleding traditioneel strakker
op het lichaamallerhande curves wil accentueren. Extra attractie
van de hoodie daarbij: de bovenrand werpt een schaduw over de
ogen, met een vergelijkbaar effect als de zonnebril. Bedekte ogen
maken cool.
In ruwe sociale omgeving is de hoodie zo een kledingstuk van aanpassen aan je
peer group, oplossen in de massa, en een attribuut ten behoeve van mannelijke
zelfverzekerdheid.
Specifiek in Groot-Brittannië kwam daar nog een betekenislaag bovenop. Praktisch
handigheidje van de hoodie is dat je er redelijk anoniem mee kunt blijven voor
bewakingscamera's, CCTV in het Engels. ...
Red.: Met als passende macho- en geweldsmuziek de rap.
Het "respect"-syndroom is niet beperkt tot het mannelijke
geslacht:
De Volkskrant, 13-09-2011, ingezonden brief van Henna Goudzand, Amsterdam
Tradities
Jaren negentig: collega C. wil per se het Sinterklaasfeest vieren tijdens de
lessen Nederlands aan buitenlanders. Op de bewuste dag heeft ze een
sinterklaasliedje op het bord geschreven. Met twintig andere zwarte mensen word
ik even later gevraagd te zingen: Ook al ben ik zwart als roet, ik meen het toch
wel goed...
Donderdag 9 september 2011 sla ik de Volkskrant open.
Uitgelicht uit de column van Annemarie Oster is de zin: Inmiddels zijn er vele
jaren verstreken en zien zelfs negers mij niet meer staan.
Red.: Stel je voor ... Iemand met een creoolse afkomst
zo maar een neger noemen. Dat doen negers nooit. Zeker Surinaamse negers niet.
Die noemen blanken wel "bakra"s
, maar dat is dus geen "negers". Dat is iets heel anders ... Toch, beste
Surinaams-creoolse mede-Nederlander... ?
Bijna tegelijkertijd:
Uit: Volkskrant.nl, 16-09-2011, van de redactie
Van Bommel en Peters: Haal slavenafbeelding van Gouden Koets
De Kamerleden Harry van Bommel (SP) en Mariko Peters (GroenLinks) roepen
koningin Beatrix de 'slavenafbeelding' van de linkerzijde van de Gouden Koets te
verwijderen. Het paneel zou volgens hen niet op het voertuig thuishoren, maar in
het Rijksmuseum. Zij pleiten daarvoor in een opiniestuk in Nrc.Next.
Het gaat om de afbeelding 'Hulde der Koloniën'. Daarop zijn halfnaakte zwarte
mannen en vrouwen te zien die - al dan niet knielend - allerlei waar aanbieden
aan een op een troon gezeten vorstin. De beeltenis roept 'grote weerstand' op,
vinden Van Bommel en Peters en 'herinnert aan een gruwelijke periode in onze
geschiedenis'. Toen de afbeelding werd gemaakt, eind 19de eeuw, in de koloniale
tijd en tijdens de nadagen van de slavernij, 'leek een dergelijke afbeelding
heel gewoon', schrijven de Kamerleden ...
Het opiniestuk is ook ondertekend door voorzitter van het
Landelijk Platform Slavernijverleden Barryl Biekman en voorzitter van het Comité
Nederlandse Ereschulden Jeffrey M. Pondaag.
Red.: Natuurlijk is het zo dat de Tweede-Kamerleden, uit
enthousiasme of angst voor racist te worden versleten, zich voor het karretje
van de creolen met de lange tenen hebben laten spannen. Leidende tot zulke domme
dingen als:
Op welk verzoek van creoolse zijde natuurlijk geantwoord had moeten worden dat
ze eerst maar eens excuus moesten vragen aan hun soortgenoten op het Afrikaanse
continent die ze gevangen hadden genomen en naar de forten aan de kust hadden
gesleept om ze daar te verkopen aan blanke handelaren.
Ter referentie, rechts de afbeelding waar het om gaat. Dit is een deel van de
foto bij de krantenversie van het artikel, die niet gebruikt kon worden omdat
daaruit de namen van de creoolse mede-ondertekenaars en vermoedelijke
initiatiefnemers gesaniteerd waren.
En voor wie van genante vertoningen houdt, zijn er nog de
beelden uit de uitzending van Pauw & Witteman
(17-09-2011, na 29:15 min.), waarin de interviewers initiatienemer mevrouw
Barryl Biekman snel maar gewoon uit laten kakelen, zo weinig touw is er aan haar
verhalen vast te knopen (onderbreken doe je trouwens niet iemand van het
creoolse ras, laat staan kritisch op de onzin ingaan). Let vooral ook op haar
eerste reactie op Jeroen Pauw en later op Paul Witteman "Mag ik even uitpraten,
alstublieft" - op de toon van een bevel. Hier komt heel spontaan haar
basishouding naar buiten: arrogantie - in combinatie met de overige factoren
door de redactie het Winnie Mandela-syndroom gedoopt
(Wikipedia). De redactie moest ook nog even denken aan een uitspraak uit de
oudere Nederlandse televisieserie over het Indische koloniale verleden genaamd
De Stille Kracht (en denk hier een enigszins nasaal Indisch accent bij):
"Respect, ik wil respect!"
En voor wie van nadere studie houdt: let ook op het verschil
in omgang met gast Raoul Heertje, die op welbewuste manier ook allerlei onzin
verkondigt. Op een gegeven moment, als Heertje al enige tijd wat denigrerend
heeft zitten doen over ook het beroep van presentator, wordt het Jeroen Pauw te
gortig, en herstelt hij het evenwicht door Heertje inhoudelijk klem te zetten.
Die daarna ook inbindt. Dit wordt niet gedaan met de creoolse vrouw - Paul
Witteman beperkt zich na de snauw in zijn richting tot een blik opzij en een
grijnslachje. Gezien de raciale gevoeligheden is het misschien wel enigszins
begrijpelijk, maar toch is het zeer onverstandig: dit soort mensen, en zeker als
het een hele groep is, krijgt nog meer bijzonder nare trekjes als je die
arrogantie tolereert. Er zijn directe verbanden met het gang-leven waar
men ook zo gevoelig voor is in die kringen - dat gang-leven draait ook in
hoge mate om respect. En gang-leven leidt weer gemakkelijk tot sociale
onrust van diverse soort, waarvan het Engelse oproer van 2011 slechts het
laatste voorbeeld is, op het moment van schrijven.
Bij verdere overweging valt hier trouwens nog wat over op te
merken. Want elders is al geconstateerd dat er grote problemen zijn met
leiderschap op het Afrikaanse continent. Dat is niet alleen gedaan op deze
website
, maar zelfs een dusdanig algemeen erkend feit, dat er door een goedwillende
mecenas een prijs is uitgevaardigd voor goed Afrikaanse leiderschap
. En
zoals op deze website uitgelegd, is dat slechte leiderschap is overduidelijk
zichtbaar het gevolg van een sterke tweedeling in de machtsverhoudingen: je bent
de baas, vroeger de koning, of je bent een horige of slaaf. Als je nu aanneemt
dat deze eigenschap van machtsverhoudingen in de cultuur zit, is ook meteen de
sterke nadruk op respect verklaard. Want wat ben je als je geen respect wordt
betoond, dat wil zeggen dat je gezien wordt als baas? Juist: een slaaf. Dus is
het essentieel respect betoond te krijgen. Ook als je alletwee
schoolmislukkeling bent die op straat loopt te hosselen.
We zijn nog niet over mevrouw Biekman heen, of daar dient de heer
Cabenda zich al aan. Die is ook al afkomstig uit het land waar men blanken
aanduidt met "bakra" - een afkomst die ook leidt tot de groei, vooral bij de
komst naar Nederland, tot sterk uitgegroeide tenen. De heer Cabenda legt de
aanleiding voor zijn pijnkreten zelf uit:
Uit:
De Volkskrant, 23-09-2011, door Pablo Cabenda, medewerker van de
kunstredactie van de Volkskrant.
Het woord neger is echt niet waardevrij
Bezwaarlijk is niet het gebruik van het woord 'neger', maar de laconieke
pretentie dat het een triviaal etiket is voor een persoon met een donkere
huidskleur en een Afrikaanse achtergrond.
Blanke Volkskrant-columnistes lusten wel pap van de zwarte man. Sylvia
Witteman maakte in het Volkskrant magazine van 3 september een punt van
het gebruik van het heikele woord 'neger(s)' en noemde het gelijk maar liefst
vier keer. Zwetend in een moordend heet Pisa, waar ze een paar exemplaren in het
wild had gespot, stond ze erop tot in lengte der dagen het beestje bij de naam
te mogen noemen.
Annemarie Oster ging daar overheen en deelde in haar columns
van 8 en 15 september mee dat ze in haar jonge jaren het liefdevolle middelpunt
was van een gangbang van twintig negers.
Mjammmm, negers, negers, negers. Zelden werd de zwarte man
publiekelijk zo gretig in de mond genomen. ...
Red.: Zouden de dames Witteman en Oster hetzelfde
geschreven hebben over Italianen, wat zeer goed gekund zou hebben, zouden we
ongetwijfeld niets gehoord hebben van Pablo Cadenda. Pablo bewaart zijn klachten
over discriminatie uitsluitend tot wanneer het zwarten betreft. Een onderscheid
gemaakt uitsluitend op grond van kleur. Pablo Cabenda is dus sowieso een racist.
En eentje die een beetje een rood waasje voor ogen lijkt te hebben, gezien zijn 'Mjammmm,
negers, negers, negers'.
Maar hij nog niet klaar met zijn beeldspraak:
Hè, wat jammer - dat hij er nog niet wat op door gaat: Oster in een soort "Marie
Antoinette"-kostuum, die met een achtloos gebaar de zwarte slaaf de kop laat
afhakken.
Maar, legt Pablo uit als hij weer wat bedaard is, het gaat het
vooral om generalisaties in het algemeen:
Oh nee, toch niet het gaat hem alleen over generalisatie van de zwarte man.
Duitsers omschrijven als "zuurkool met braadworst-etende dikkoppen met een
bijzonde fout verleden" is natuurlijk alleen maar een kwestie van goede of
minder goede smaak. Of bijvoorbeeld "PVV-stemmers zijn NSB'ers", want die is de
laatste tijd nogal populair. We hebben er Pablo met de lange zwarte tenen niet
over gehoord. Maar ja, noch Duitsers noch PVV-stemmers zijn in het bezit van
lange zwarte tenen. Die alle respect verdienen. Al was het maar omdat die tenen
zwart zijn.
Maar toch maar even een serieus advies richting Pablo: het
woord "neger" is niet waardevrij, omdat negers zich niet waardevrij gedragen.
Dat zal gelden voor iedere term die ervoor in de plaats komt. Gebruik lang
genoeg, zeg, "Afro-Amerikaan", en die term wordt geassocieerd met 99 procent van
de 100-meter hardloopwinnaars, 80 procent van de rappers, 80 procent van de
gevangenisbevolking, 90 procent van de tienermoeders, enzovoort. Dus als je iets
aan het woord neger wil doen, of al die andere, zal je eerst iets aan vooral die
laatste kleurrijke cultuuruitingen moeten doen.
Nog iemand is de lange tenen van de neger opgevallen:
Uit:
De Volkskrant, 27-09-2011, ingezonden brief van M. Weijland, Delft.
Negers
Volgens Pablo Cabenda is het woord 'neger' niet waardenvrij (O&D, 23 september).
Het valt mij op dat veel mensen met een donkere huidskleur het gevoel hebben
negatief te worden beoordeeld op hun kleur of op het woord 'neger'.
De oorzaak van elke afwijzing dan ook wordt vaak hierin
gezocht. Het zegt soms meer over de ontvanger, zijn achtergrond en zijn gevoel
van eigenwaarde. Voor mij is het woord 'neger' waardenvrij, en thuis (drie
opgroeiende kinderen) staat het woord 'neger' bijna gelijk aan 'coole gast',
maar dat is helaas ook een waardenoordeel.
Red.: Vermoedelijk denkt de neger die zich
aangesproken weet als neger dan andere zaken - zoals al die zwarte tienermoeders
zonder zwarte tienervaders.
Op de rijksweg is een dode gevallen omdat benzinedieven
worden achtervolgd door de politie, en de dieven stoptekens negeren,
politie-auto's rammen, en uiteindelijk op een staartauto van een file botsen. Je
krijgt dan tegenwoordig al meteen een vermoeden. In een uitzending van
Nieuwsuur van 25 oktober (
, na 22:27 min.) probeert de bijrijder, zoon van de dader, zich vrij te pleiten, en hij is van achteren gefilmd in beeld. Het is een
creool. En volgt een gesprek met de advocaat van het
duo: een lichtere versie van de creool. Beide debiteren een stroom
onwaarachtigheden en leugens, neerkomende op een ontkenning van alle
verantwoordelijkheid van het gebeuren, behalve de diefstal. Omdat dat op geen
enkele manier te ontkennen valt. Wat overigens volgens
de advocaat toch ook niet zo erg kan zijn "want er gaat zo veel benzine
verloren over de hele wereld". Het is allemaal van een grenzeloze schofterigheid. Een houding die in de tijd van de houten zeevaarders beantwoord
zou worden op de enig passende manier die nu afgeschaft is maar voor dit soort
gevallen in ere hersteld zou moeten worden: met twee dozijn zweepslagen liggende
over een ra. Een houding die samengaat met een enkelvoudige en simpele
verklaring voor alle absurde rijgedrag, vanaf de allereerste pogingen om aanhouding te vermijden tot en met
het liever botsen dan remmen en je overgeven - en die ene enkele oorzaak
is respect. Men was geestelijk niet in staat zich over te geven aan het gezag
van anderen, en zeker niet aan dat van de blanken. Let in dit verband ook op de houding van de
advocaat. Oh ja: ongetwijfeld door soortelijke intuïties ingegeven refereert
presentator Twan Huys aan het geval van O.J. Simpson
- ook zo'n creool die "niet wilde buigen".
De uitzending was opmerkelijk genoeg voor het ANP om er een
nieuwsbericht aan te wijden. De passende kop: "Creolen maken na amok op
rijksweg, verbaal amok in studio" durfden ze kennelijk niet aan - het werd een
gotspe uit de mond van een van de negers:
Uit: Volkskrant.nl, 25-10-2011, ANP/Redactie 'Politie
verantwoordelijk voor dode A2'
De politie is verantwoordelijk voor de dood van 35-jarige automobilist die
stierf nadat een door de politie achtervolgde auto zaterdag op de A2 op zijn
wagen botste. Dat stelde de 24-jarige Rotterdammer die naast de bestuurder van
de achtervolgde auto zat, in het programma Nieuwsuur.
'Op het moment dat de politie een menselijk schild inzet, nemen ze een enorm
risico', stelde de man. 'Stoppen was voor ons op dat moment niet meer aan de
orde.' ...
Red.: Nee hoor. Er is geen enkel risico als het normale mensen
betreft die geen schade willen berokkenen aan anderen. Dat risico is er alleen
als je met psychopaten van doen hebt, die op andermans auto inrijden.
| |
Hij erkende wel dat hij en en zijn vader die de auto bestuurde, bij
het tankstation wegreden zonder te betalen. Op de vraag waarom zij dit
deden, wilde de zoon in de uitzending niet ingaan. |
Ach, dat was tenslotte toch maar een kleinigheidje. Oneindig veel
belangrijker is om je niet te laten pakken.
Ja ja ... ze hadden ook gestolen platen, dus vermoedelijk was dit hun
reguliere manier om aan benzine te komen.
Je zou dit soort tuig dolgraag de VOC-behandeling geven.
Dé sport van de Antillianen, ook in Nederland, is honkbal. En
ze zijn er goed is, met enige spelers op het hoogste niveau in Amerika.
Waaronder Gregoy Halman, komende uit een beter functionerend Antilliaanse gezin.
Allemaal rozenschijn, tot aan bericht dat Gregory doodgestoken was door zijn
eveneens honkballende maar iets minder succesvolle broer Jason. Hier is de
verklaring:
Uit:
De Volkskrant, 30-11-2011, van verslaggever John Schoorl
Reportage | Begrafenis honkballer Gregory Halman
Opeens was Jason een niemand
Gregory Halman was een rijzende honkbalster in Amerika. Broer Jason stak
hem
neer. Op de begrafenis dinsdag sprak hunmoeder over deze broedermoord.
Tussentitel: Hij praatte maar door, dat hij het ‘broertje van’ bleef | Hanny
Suidgeest Moeder van Gregory en Jason Halman
Zo ging ze het doen, en zo zou ze het vertellen. Omdat zij als moeder de
enige was die wist hoe het zat. Het waren toch haar jongens, haar twee
honkballende zoons, Gregory (24) en Jason Halman (22).
Daar, in de volgepakte aula van begraafplaats & crematorium
Driehuis Westerveld, pakte Hanny Suidgeest het woord, voor die zee van rode
petjes binnen en buiten. En ze vertelde het verhaal van de jongen die het
gemaakt had, en die nog groter ging worden als honkballer in Amerika, en de
andere jongen, die het had kunnen maken, maar zich verloor, om alles te
verliezen. ...
Dat er wat vreemds aan de hand was met Jason merkte ze drie
weken geleden. Gregory had een sjiek etentje in een hotel, en hij hoopte dat
Jason mee zou gaan. Maar Jason wilde niet, hij wilde bij zijn moeder zijn,
lekker biefstuk met sperziebonen eten, terwijl hij toch een jongen was voor
spareribs - dat soort eten.
En hij bleef maar praten, aan tafel. Hij bleef praten dat hij
het nooit zou halen als honkballer, en hij de rest van zijn leven 'het broertje
van' zou zijn, van die superster uit Amerika. Een week later belde hij om half
één 's nachts - en weer dat praten. Het leek niet op te houden, totdat de
spraakwaterval overging in huilen. Had ze opeens haar zoon, derdejaars student
aan de Hogeschool Rotterdam, snikkend aan de lijn. ...
Red.: Een navrant voorbeeld van de verwoestende werking van de
respect-cultuur.
En wat ze vooral niet accepteren is het blanke gezag:
Uit:
De Volkskrant, 28-12-2011, van verslaggeefster Wil Thijssen
Hulpverlener krijgt vaak te maken met geweld
Ruim de helft van al het ambulance-, politie- en brandweerpersoneel is weleens
met geweld tegen zichzelf of een collega geconfronteerd. Bijna 60 procent van de
toeschouwers grijpt daarbij niet in, uit angst zelf ook slachtoffer te worden.
Dat blijkt uit een peiling van onderzoeksbureau Trendbox onder 12 duizend
Nederlanders van 16 jaar en ouder.
Meer dan driekwart van de ambulancemedewerkers, 73 procent
van de politie en 44 procent van het brandweerpersoneel is weleens
uitgescholden, bedreigd, mishandeld of bespuugd. Bij een op de vier
hulpverleners is dit vaker dan eens voorgekomen. ...
Red.: Het hoofddeel van ook dit probleem is natuurlijk de
allochtone instroom. Met een sterke bijdrage van de creolen:
Respectcultuur, gezagshaat en criminaliteit zijn een continu doorlopend
spectrum met zeer kleine afstanden tussen deze drie stappen.
Een illustratief voorbeeld:
Uit: Telegraaf.nl, 18-07-2012, van een correspondent
Conducteur mishandeld
Tot ontsteltenis van de NS is op het treinstation
Amsterdam-Duivendrecht een hoofdconducteur mishandeld door een agressieve
passagier.
De ambulance moest eraan te pas komen om het slachtoffer aan een jukbeenwond
te behandelen.
Het incident gebeurde maandagochtend tijdens een
vervoersbewijzencontrole op het traject Utrecht-Hoofddorp, rond 6.30 uur. Vlak
voor Duivendrecht bleek dat de man geen kaartje bij zich had of dat niet wilde
laten zien. Toen de conducteur hem daarop aansprak raakten de gemoederen verhit.
Aanvankelijk liep de agressieveling boos door, waarbij hij
een andere reiziger omduwde. Eenmaal uit de trein gezet, sloegen de stoppen pas
echt door. Hij wist vanaf het perron in Duivendrecht weer snel de trein in te
komen, bedreigde de conducteur en gaf hem een ferme vuistslag. Die liep daarbij
een wond onder zijn oog op.
De vermoedelijke dader is een man met donker, kroeshaar van
naar schatting 27 jaar. ...
Red.: Tot nu toe aangeduid als een
incident, maar dat is onjuist:
Het illustratieve zit in het feit dat de dader speciaal nog eens een keer is
teruggekomen om zijn gram te halen. Dit had niet meer met het kaartje of het
geld te maken, maar met respect - hij is in zijn eer aangetrast. Hij wil
respect. "I want respect, man!". En in Londen 2011 staken de donkere
mannen met kroeshaar er hele binnensteden voor in brand
.
Bij de meer algemene rubriek Westerse cultuur, respect
hebben we al laten zien dat de respect-cultuur natuurlijk niet strikt mannelijk
is - dat zou bijzonder onwaarschijnlijk zijn. Bij vrouwen neemt het wel een
andere gedaante aan: arrogantie. Hier is een Nederlands geval van die
arrogantie:
Uit: Joop.nl, 13-07-2012, door Amma Asante - Kandidaat-Kamerlid voor de
PvdA
Massa-immigratie? De rechtse partijen zien spoken
Er is geen massa-immigratie, toch schermt onder andere de VVD ermee. ...
Red.: We trappen af met een botte leugen.
Gestaafd door meer botte leugens:
Botte leugens. In 1960 waren er circa nul (allochtone) immigranten. In 2012 zijn
er ruim anderhalf miljoen. 10 procent van de bevolking. Natuurlijk is 10
procent van de bevolking een vorm van massa-immigratie.
Maar daar gaat het niet om. Het gaat om dit:
Alleen de hugenoten. Hoger opleiden in de toenmalige wereld.
Alleen voor hoogopgeleide immigranten als de hugenoten.
Een aperte leugen. Achterlijke geitenhouders uit Anatolië of de Rif zijn een
verarming van onze cultuur. En precies hetzelfde geldt voor vrouwverlatende, bende-vormende,
drugshandelende, pistolen-leegschietende creolen
.
Nog meer leugens. Dat is het miljoen "westerse" immigranten dit het totaal op
2,5 miljoen brengt.
Maar deze leugens hebben ook een ultiem doel:
En hier is dat doel: meer immigranten. Liefst natuurlijk van deze soort:
Creolen: hoe meer creolen, hoe meer macht. Er is geen andere reden om meer
creolen te willen.
En het is geen enkel bezwaar dat Nederland daardoor zal verarmen:
Precies. Door het overbevolken van onze uitkeringen. Want ze reizen door talloze
vele veilige landen en hebben eindeloos veel andere alternatieven naast
Nederland. en toch willen ze naar hier. Vanwege één enkel ding: de uitkeringen.
Waarna de reeks leugens nog een dunnetjes wordt overgedaan:
Nou, dus niet. heel Suriname, Anatolië en de Rif is erop leeggestroomd ... Op
dat handophouden.
Waarna de psycholoog onmiddellijk concludeert: de creool heeft het hier over
zichzelf. De creool is iemand die altijd respect verdient. Dus de combinatie van
een creool en niet-positieve eigenschappen is ondenkbaar.
De arrogantie ten top gedreven.
Maar wat gebeurt er als we niet luisteren naar deze liegende
en arrogante creool:
Dreigementen. Je zou deze arrogante creool met plezier op zo'n bootje wensen.
Waar ze als ondermijner van ons land thuishoort.
En dat gaat mogelijkerwijs zitting nemen in de Tweede Kamer.
Een regelrechte bedreiging voor onze democratie.
Terug naar de mannen. Voor de volgende in een enkel zinnetje:
Uit:
De Volkskrant, 29-10-2012, door Willem Vissers
Clarence Seedorf (36) | Ongekend lange carrière op het hoogste niveau
Ook na twintig jaar nog altijd die typische, trotse Seedorf-blik
Op 28 oktober 1992 debuteerde Clarence Seedorf in het betaald voetbal.
Red.: Correctie; die typisch trotse creoolse blik ...
Deze typisch trotse creoolse blik:
 Uit:
De Volkskrant, 15-10-2012, door Pablo Cabenda
Warmte
front
Gaat dat horen: de rock, country én warme soul van Phantom Limb. De
persoonlijkheid van de leadzangeres is alvast te groot voor het café waarin we
haar spreken.
'Achtergrondkoortjes? Pfft.' Een diepe zucht ontsnapt vanonder een grote paarse
hoed die zo uit de nalatenschap van Janis Joplin lijkt te komen. 'Ik heb het
welgeteld twee keer gedaan. Een keer bij Dizzee Rascal en een keer bij Adele.
Maar het past niet bij mij. Als typische voorzanger ben je geprogrammeerd en
geconditioneerd voor aandacht en dat doe je door je stem en je zelfbewustzijn te
projecteren. Als achtergrondzangeres wordt van je verwacht dat je jezelf continu
inhoudt.' Dan vraagt ze retorisch aan de verslaggever. 'Zie je mij dat doen?'
...
Red.: "Too big for her boots", luidt de
Engelstalige uitdrukking. Pablo Cabenda zal het niet opvallen ... Of om precies
te zijn: hij was er speciaal voor op audiëntie gegaan. Zie hierboven. Zelf een
trotse neger ....
Hier is het resultaat van de fout van de Nederlanders om
creolen uit het hopeloos achterlijk Afrika naar de mooie Caribische eilanden te
brengen en ze daar een beter leven te bezorgen:
Uit: De Volkskrant, 07-03-2013, van verslaggever Remco Meijer
'Koninkrijk der Nederlanden niet houdbaar'
Het is niet de vraag of maar wanneer Curaçao uit het Koninkrijk der Nederlanden
stapt. 'Laat de termijn aan ons.' Dat zegt Helmin Wiels, de machtigste politicus
van het Caribische eiland, deze week op bezoek in Den Haag. De situatie is in
zijn ogen onhoudbaar en kan alleen maar leiden tot onafhankelijkheid. 'In het
Koninkrijksstatuut wordt wel van gelijkwaardigheid gesproken, maar nergens van
gelijkheid. Wij hebben een onderdanige, tweederangs positie.'
...
Red.: Zei de Nederlands-geld-verslindende neger op
zijn postzegel-eilandje. Die er voor de duidelijkheid nog wat beledigingen aan
toevoegt. Eerst even wat voorgeschiedenis:
Een gladde en gore leugen. Hij is er niet alleen als door een olifant op zijn
kilometer lange teentjes getrapt:
| |
Als je mijn volk een roversbende noemt of een piratennest, dan zeg
ik op mijn beurt dat de eerste piraat Johan van Walbeeck was die Curaçao
als uitvalsbasis voor de kaapvaart heeft gebruikt. Dan zeg ik: in
Nederland hebben ze meer respect voor dieren dan voor mijn volk. |
Dus als een paar politici zoiets zeggen, dan heeft het hele Nederlandse volk dat
gedaan. Wat een automatisme is, gevoed vanuit dit:
Wat hij lijkt te ontkennen door er een 'niet' achter te plakken, maar toch weer
bevestigt door het 'niet' te annuleren met een voorwaarde:
| |
... niet, maar alleen respect leidt tot een vruchtbare verhouding
met minder spanning.' |
Welke vorm van respect natuurlijk niet gegeven kan worden, want dat is die vorm
waaraan geen inhoudelijke prestaties voorafgaan. De creools vorm van respect. De neger-vorm van respect. En omdat die vorm van respect er nooit is geweest en zal
komen van Nederlanders (Nederlanders zijn fameus vanwege hun botheid in dit
respect), heeft Wiels Nederlanders dus altijd gehaat en zal hij ze blijven
haten. Overigens zegt de uitspraak op zich als genoeg, voor iedere psycholoog.
En, overigens twee, heeft Wiels het zelf expliciet uitgesproken:
Natuurlijk gaat het hier niet om die zakken, maar om dat 'makamba'. Dat is
hetzelfde als "nikker", maar dan de andere kant op gericht: racistische haat.
En uit dit laatste citaat volgt nog iets: met dit programma
van Nederlandhaat heeft Wiels de verkiezingen gewonnen. Dus een grote groep
Curaçaose negers denkt er precies hetzelfde over.
Dit is allemaal ook nog eens verbaal her te beleven, door te
kijken naar de uitzending van Pauw & Witteman waarin Wiels optrad
(02-03-2013). Al in het inleidende gesprek van de uitzending valt natuurlijk het
toverwoord: respect: "Jij moet achting voor ons hebben ook al presteren we
niets, en als je het niet hebt, ben je een racist". De rest van zijn boodschap
volgt na 43:20 minuten. Overigens steunt cultuurverrader Paul Witteman hem van
harte in zijn racistische afwijkingen, door bereidwillig "makamba" te vertalen
met "witte vissen". Op dezelfde manier kan je "nikker" vertalen in "zwarte
medemens".
De creools-Surinaamse columniste van de Volkskrant had
kennelijk last van een helder moment, want ze produceerde dit:
Uit: De Volkskrant, 27-08-2012, column door Harriet Duurvoort,
media-ondernemer.Badr Hari moet bij Lucia Rijker in de leer
'Young black men, if you go to a movie theater and someone steps on your
foot, let it slide! Why spend the next twenty years in jail cause someone
smudged your Puma?' verzuchtte de zwarte Amerikaanse comedian Chris Rock in een
rapplaatje dat hij eind jaren '90 uitbracht. Een cynische opmerking in de
richting van de opgefokte hedendaagse straatcultuur wereldwijd.
Symptomatisch voor een zieke mentaliteit die inmiddels wijder
verbreid is dan grimmige getto's. Een verkeerde blik, een lullige opmerking:
matten. En in Amerika, waar veel mensen wapens dragen, loopt een futiele
aanleiding makkelijk uit op een noodlottig drama. Voor je het weet, wordt er een
schot gelost omdat iemand op een nieuwe sportschoen is gaan staan.
...
Red.: Maar die helderheid ging niet zo ver dat
ze de juiste terminologie durfde gebruiken. Want de juiste term voor
'straatcultuur' is natuurlijk, in dit verband, "respectcultuur". Het si de
creoolse respectcultuur die al dit soort geweld veroorzaakt. Die ze op elkaar
botvieren, omdat ze dat respect, dat ze zo graag willen hebben, in de
maatschappij niet krijgen. De westerse maatschappij. Want daar tellen
prestaties. Vooral intellectuele prestaties. Schoolprestaties. En daarin lukt
het al niet om mee te komen. En dat veroorzaakt dit:
Tja ...
Eindelijk iemand uit de min of meer wetenschappelijke wereld
die er eerlijk over durft te zijn. Fet niet op de kop, dat is een vorm van liegen-om-een-hoekje,
vermoedelijk afkomstig van het ANP want de Volkskrant had precies
dezelfde
(met een deels gecensureerde tekst):
Uit: Telegraaf.nl, 19-05-2013, ANP.
Antilliaanse mannen het meest vermoord
Als in Nederland iemand wordt vermoord, gaat het relatief vaak om een
Antilliaanse man. Tussen 1997 en 2011 zijn 113 mannen uit de Antillen door
geweld om het leven gekomen, omgerekend 13,2 op elke 100.000. Dat is meer dan
twee keer zo veel als bij Surinamers, Turken en Marokkanen en bijna 15 keer zo
veel als onder autochtonen. Dat blijkt uit cijfers van het Centraal Bureau voor
de Statistiek.
Red.: Voor we verder lezen dus eerst maar de
correctie, verstopt verderop in het artikel:
Wat iedereen die het nieuws in Nederland volgt allang wist. De kop had dus
moeten luiden:
En als je de overige genoemde groepen erbij neemt (waarvoor hetzelfde geldt:
men vermoordt grotendeels elkaar):
Waarbij het hier natuurlijk gaat om de creolen. Waarover het ook in het
artikel gaat:
Net als in de rest van de wereld waar creolen een substantiële groep vormen
en er beschaving in de buurt is om mee te vergelijken - want een flink deel van
de extremiteit van het gedrag zit natuurlijk in de culturele nederlaag
.
Eindelijk benoemd: de respect-cultuur. Die, naar aanleiding hiervan bedacht, natuurlijk
afstamt van de meester-slaaf machtsverhoudingen binnen de creoolse cultuur: je
bent óf de meester, óf de slaaf
. Dus je móét de meester zijn, anders ben je de
slaaf. Dus als iemand je aankijkt op een manier die lijkt op die van de meester,
moet je wel ingrijpen, anders ben je slaaf. En in meester-slaaf verhoudingen kan
ingrijpen maar op één manier plaatsvinden: geweld. Dodelijk geweld, want
meester-slaaf verhoudingen zijn permanent
 .
Hoe dit op te lossen?
Precies. De oplossing die Bovenkerk niet aanhangt vanwege indoctrinatie is
dus de enige oplossing: separatie van culturen. Je kan en mag niet fatsoenlijke
mensen blootstellen aan dit soort gedrag.
Naar Allochtonen en respect ,
Allochtonen lijst
, Allochtonen overzicht , of naar
site home
.
|
