Uit: De Volkskrant, 04-10-2005, column door Martin Bril

Respect

Respect is een woord dat van de straat komt. Het is een zwart woord. Het was er al voordat Jan Peter Balkenende het gebruikte, en het was er ook al voordat het in Nederland op straat terecht kwam - Aretha Franklin bijvoorbeeld had in de jaren zestig een grote hit met een nummer dat Respect heette. Ook Otis Redding had er succes mee. ...
 

Red.:   Maar de voorbeelden geven al aan van welke straat: de zwarte straat. Een praktische illustratie:
 

Van: Rijnlandmodel.nl, 26-10-2005.

Respect, een illustratie
 

Links een foto uit de Volkskrant (26-10-2005) naar aanleiding van een artikel over geldzendingen door immigranten, rechts de scène in de deuropening, waarbij de volgende verbalisatie past: "Wat kan mij dat nou schelen dat jij met dat jong op je arm eruit wil. Ik wil erin, en ik wil respect, man." Als de andere partij een man is dan volgt waarschijnlijk een kloppartij als die niet snel genoeg opzij gaat; en nog eerder indien het een blanke is (overigens: hier moet bij aangetekend worden, net als bij alle opmerkingen over culturen of sociale groepen, dat wat hierover gezegd wordt alleen van toepassing op gemiddelden, en niet op individuen ).

Red.:   De volgende behoeft geen uitleg, daar het direct aansluit op het vorige bericht:

Uit: De Volkskrant, 02-12-2005, van verslaggever Willem Vissers

Bogarde, de neger die nooit boog

Een maand nadat Van Dale in de nieuwste druk van het woordenboek had toegevoegd dat neger ook een scheldwoord kan zijn, liet voormalig voetballer Winston Bogarde een boek verschijnen met de titel Deze neger buigt voor niemand. ...

Red.:   Maar het werd nog mooier - het feit dat dit verhaal zich niet afspeelt in een maatschappelijke of sociologische context maar in de simpele voetbalwereld, maakt nog meer los (auteur Paul Onkenhout is voetbalcommentator):
 

Uit: De Volkskrant, 10-12-2005, door Paul Onkenhout

Het boek van Bogarde, slachtoffer, en institutioneel racisme

... Uit het boek: 'Overal waar Winston Bogarde komt, moet hij de baas zijn. Er moet naar hem geluisterd worden, anders komt er een probleem. Had zijn vader ook. Die was ook streng. En hardhandig.'
    Wie overal de baas wil zijn, moet zijn zelfs, brengt zichzelf in grote moeilijkheden. Zijn huidskleur heeft hier niet zoveel mee te maken, denk ik.

Red.:   Over dat laatste denkt Bogarde anders:

...    De cruciale alinea van het boek wordt door de auteur, journalist Marcel Rözer, ingeleid met een beeld: Bogarde pakt het vel van zijn pols tussen zijn vingers.
    Hij zegt vervolgens: 'Als je dit begrijpt, begrijp je Winston Bogarde. Met deze achterstand ben ik aan het leven begonnen. Ik ben zwart, een neger. Eeuwenlang zijn we misbruikt door de blanken, achtergesteld. Dat was zo, dat is zo en dat zal altijd zo zijn. Als je dat weet, snap je ook meer van mijn reacties op het veld.' ...

Red.:   Onkenhout's conclusie:

... na lezing van het boek kan ik niet anders dan concluderen dat Winston Bogarde altijd vindt dat hij wordt gediscrimineerd en vaak een slachtofferrol aanneemt. ...

Red.:   En hij is een slachtoffer, omdat hij de houding aanneemt van de baas willen zijn, de zwarte eis van het respect, en daar natuurlijk in vele gevallen in teleurgesteld wordt. Wat betreft de zwarte wereld in het algemeen, zie ook hier .

Tenslotte kon ook de derde belangrijke sportverslaggever van de Volkskrant niet achterblijven, en die belicht een andere kant van de zaak:

Uit: De Volkskrant, 21-12-2005, door Bert Wagendorp

Wat topvoetbal bij een mens kan aanrichten

Titel: Winston Bogarde - Deze neger buigt voor niemand.
...
Zien we een vriendelijk mens? Nee, wij zien een argwanend in de camera kijkende man.
Is dat ook de man uit het boek? Zeker. Deze biografie van Winston Bogarde gaat over wantrouwen. Tegenover alles en iedereen. ...


Red.:   Wat Wagendorp als eerste aanwijst als factor is wantrouwen, en daar komt onmiddellijk de culturele factor weer om de hoek: de creoolse (mannen-) maatschappij wordt gedomineerd door wantrouwen, en dat is ook logisch, daar de individuele deelnemers in principe gaan voor een enkel ding: het individuele belang, en ieder van die deelnemers weet dat van de andere deelnemers. Vandaar het, terechte, wantrouwen.

Uit: De Volkskrant, 07-04-2006, van verslaggever Weert Schenk

Raadslid in opspraak na auto-incident

Ama Carr doet het af als een klein incident, dat inmiddels is opgelost. Maar het PvdA-raadslid in het Amsterdamse stadsdeel Zuidoost wil desondanks niet zeggen wat er precies is gebeurd. Heeft ze gehandeld in strijd met de integriteitscode van haar partij? ‘Geen commentaar.’ Zoals ze op alle vragen over het incident geen commentaar heeft.
    De 24-jarige uit Ghana afkomstige Carr heeft het bij Amsterdamse politieagenten helemaal verbruid. Bij een verkeerscontrole in februari werd ze achter het stuur in een auto aangehouden. Ze bleek geen rijbewijs te hebben en onverzekerd rond te rijden.
    Carr had geen identificatiepapieren bij zich, zei ze. Ze gaf, naar later bleek, een valse naam, een vals adres en een valse geboortedatum op. Volgens de agenten gedroeg Carr zich ‘uitermate irritant’. ...

Red.:   'Irritant' is vermoedelijk een eufemistische term voor arrogant. Deze houding bij vrouwen is bij de redactie bekend als het Winnie-Mandela-complex: zich gedragen als een koningin, dat wil zeggen: een claim doen op bijzondere voorrechten op grond van een positie van bekendheid of macht.
    Nog een paar bekende lijders aan dit complex:

Uit: De Volkskrant, 30-05-2009, van verslaggever Robèrt Misset

Safina heeft in Parijs nog één Williams te vrezen

Ze zijn de nummers 2 en 3 van de wereld en vinden allebei dat ze een treetje hoger moeten staan. Serena Williams sprak voor het WTA-toernooi in Rome ferme taal. ‘Iedereen weet wie de ware nummer 1 is. Ik heb tien Grand Slamtitels gewonnen en Safina nul. Ik ben de beste van de wereld.’ Zus Venus zingt na haar afgang in Parijs voorlopig een toontje lager.
    De eerste set tussen Venus Williams en Agnes Szavay eindigt vrijdag in 6-0 en wie de score verneemt, denkt wellicht dat de Amerikaanse haar tegenstander vermorzelt. De realiteit in het Stade Suzanne Lenglen is anders.
    Vier dagen nadat haar jongere zus Serena (2e) met ‘juniorentennis’ ontsnapte aan uitschakeling tegen Zakopalova, is Venus (3e) tegen de kleine Hongaarse een schim van zichzelf.   ...
    Sinds de Sister Act in de finale van 2002 kwam Venus Williams in Parijs nooit verder dan de kwartfinales. Serena struikelde in 2003 als titelverdedigster in een gedenkwaardige halve finale over Justine Henin, toen de Franse fans zich volgens de familie Williams racistisch zouden hebben gedragen.   ...

Red.:   Het zwarte respect: niet je huidige prestaties tellen, maar de titels die je in het verleden hebt gehaald - die zijn voldoende om je in het heden op nummer één te zetten. En als het publiek zich tegen de van arrogantie keert, is dat natuurlijk niet de schuld van zichzelf, van de arrogantie, maar van de anderen, het publiek - die zijn dan racistisch. Het bekende zwarte pandoer.
    Overigens: wat dit ook laat zien is dat deze trek niet afhankelijk is van verblijfscontinent. Een andere bericht van daar:

Uit: De Volkskrant, 01-10-2008, door Philippe Remarque

Gokker McCain of No Drama Obama

...   Als kind ontdekte Obama dat hij zich beter vriendelijk en voorspelbaar kon gedragen. 'Mensen waren tevreden zolang je hoffelijk was, glimlachte en geen plotselinge bewegingen maakte', schreef hij in zijn autobiografie. 'Ze waren opgelucht - zo'n aangename verrassing om een welgemanierde, zwarte jongeman aan te treffen die niet de hele tijd boos lijkt.'   ...

Uit: De Volkskrant, 15-07-2008

Trotse generaal zal buigen voor niemand, behalve voor de almachtige Allah

Profiel Omar Hassan al-Bashir | De Soedanese president wordt beschuldigd van genocide ‘met honger en verkrachting’ als wapen.

 

Foto bij artikel	Foto van internet

Mocht er ooit een lijst worden samengesteld van de grootste wandaden van na de Tweede Wereldoorlog, dan is de kans groot dat de Soedanese alleenheerser Omar Hassan Ahmad al-Bashir (64) in diverse categorieën een plek in de topvijf verovert ...
    ... En pleegde hij met steun van zijn toenmalige ideologische mentor, de fundamentalist Hassan al-Turabi, op 30 juni 1989 een staatsgreep in Soedan. Het waarom verwoordde Bashir, voor wie waardigheid en trots erg belangrijk zijn, ...

Red.:   En dit heeft, hoe triest ook, een overheersende gemeenschappelijke achtergrond, die men normaliter niet durft op te schrijven:

Uit: De Volkskrant, 20-03-2009,

Vrouwen in witte T-shirts verslaan wrede bandieten

Over: Hoe kunnen vrouwen het geweld door Afrikaanse mannen doorbreken? Door: Vrouwenactivisten Waar: moviesthatmatter.nl, pryaingthedevilbacktohell.com

Het is inmiddels een cliché aan het worden onder westerse ontwikkelingswerkers en armoededeskundigen: Afrika heeft alleen toekomst als die hardwerkende vrouwen het heft in handen krijgen, de mannen daar maken er een potje van of erger, een orgie van geweld en plundering. Afrikaanse mannen ergeren zich nogal eens aan deze al te grove generalisering. Maar te vaak is dit cliché onmiskenbaar waar. In Liberia bijvoorbeeld. Wie daaraan twijfelt moet maar gaan kijken naar de documentaire Pray the devil back to hell.
    In die film komen alleen angstaanjagende mannen en jongetjes voor. Ze rijden met geweren in de hand in de laadbakken van terreinwagens, joelen en dreigen de wegrennende omstanders. Een enkel joch van zo te zien nog onder de 10 heeft een angstige blik in de ogen, die het ergste do et vrezen voor als hij losgaat. Haveloze strijders, eentje met een teletubbierugzakje om, gedragen zich onberekenbaar, gedrogeerd, ze zijn in een moorddadige roes. Het is de burgeroorlog in de eerste jaren van deze eeuw.
    Maar vreeswekkender nog zijn de oudere leiders. De chefs van de rebellengroep Lurd, dreigend en agressief tegen journalisten die ze te woord staan. President Charles Taylor, meedogenloos en arrogant. De bloedige en wrede opstand die hij tien jaar eerder leidde (1989-1995) was nodig en goed, zegt hij zonder blikken of blozen. Jongetjes mishandelen en dan mens en laten vermoorden en vrouwen verkrachten hoort nu eenmaal bij een guerrillastrijd, zegt hij. Na een vredesakkoord werd hij in 1997 gekozen tot president. Zijn moordbrigaden heetten nu de 'antiterrorisme eenheid'. Die brigaden vochten tegen de nieuwe rebellen van Lurd, en terroriseerden de burgers.   ...

Red.:   En die gemeenschappelijke achtergrond is de arrogantie, het macho, en het bijbehorende geweld van de Afrikaanse man - kijk ook nog maar eens hier en hier .
    In Engeland in 2011 zal massale rellen geweest, aangestoken door zwarte jongeren in hun zwarte respect-kledij:
 

Uit: De Volkskrant, 13-08-2011, door Chris Buur

Rellen in Engeland

De bad guy heeft weer een uniform. Net als de palestinasjaals in de jaren tachtig, en de aussies van de jaren negentig, heeft, met de Londense rellen, een kledingstuk definitief de status bereikt van schrik van de bourgeoisie: de hoodie. Mooie naam, hoodie: onoverdrachtelijk de naam van het kapje dat je bij dit sweatshirt over je hoofd kan trekken, overdrachtelijk verwant met de naam die kleine en grote gangsters bijna liefkozend aan hun achterstandswijk geven (waar veel van de dragers leven), de hood.
    Machokledij, in beginsel. Want sportkledij, voor boksers bijvoorbeeld, om lekker buiten in de kou te kunnen joggen, zie – vroeg hoodie-icoon – Rocky Balboa. Daarna, eind jaren zeventig, begin jaren tachtig geadopteerd door de uiterst mannelijke hiphopcultuur; niet alleen omdat Afrikaans-Amerikanen succes en status verwierven op dat terrein, maar ook omdat sportkleding een vorm van downdressen is (‘Ik laat me als man geen kledingregels voorschrijven’) en in zijn slobberigheid botweg het ultiem tegenovergestelde van vrouwelijk is, omdat vrouwelijke kleding traditioneel strakker op het lichaamallerhande curves wil accentueren. Extra attractie van de hoodie daarbij: de bovenrand werpt een schaduw over de ogen, met een vergelijkbaar effect als de zonnebril. Bedekte ogen maken cool.
    In ruwe sociale omgeving is de hoodie zo een kledingstuk van aanpassen aan je peer group, oplossen in de massa, en een attribuut ten behoeve van mannelijke zelfverzekerdheid.
Specifiek in Groot-Brittannië kwam daar nog een betekenislaag bovenop. Praktisch handigheidje van de hoodie is dat je er redelijk anoniem mee kunt blijven voor bewakingscamera's, CCTV in het Engels. ...

Red.:   Met als passende macho- en geweldsmuziek de rap.
    Het "respect"-syndroom is niet beperkt tot het mannelijke geslacht:

De Volkskrant, 13-09-2011, ingezonden brief van Henna Goudzand, Amsterdam

Tradities

Jaren negentig: collega C. wil per se het Sinterklaasfeest vieren tijdens de lessen Nederlands aan buitenlanders. Op de bewuste dag heeft ze een sinterklaasliedje op het bord geschreven. Met twintig andere zwarte mensen word ik even later gevraagd te zingen: Ook al ben ik zwart als roet, ik meen het toch wel goed...
    Donderdag 9 september 2011 sla ik de Volkskrant open. Uitgelicht uit de column van Annemarie Oster is de zin: Inmiddels zijn er vele jaren verstreken en zien zelfs negers mij niet meer staan.

Red.:    Stel je voor ... Iemand met een creoolse afkomst zo maar een neger noemen. Dat doen negers nooit. Zeker Surinaamse negers niet. Die noemen blanken wel "bakra"s , maar dat is dus geen "negers". Dat is iets heel anders ... Toch, beste Surinaams-creoolse mede-Nederlander... ?
    Bijna tegelijkertijd:

Uit: Volkskrant.nl, 16-09-2011, van de redactie

Van Bommel en Peters: Haal slavenafbeelding van Gouden Koets

De Kamerleden Harry van Bommel (SP) en Mariko Peters (GroenLinks) roepen koningin Beatrix de 'slavenafbeelding' van de linkerzijde van de Gouden Koets te verwijderen. Het paneel zou volgens hen niet op het voertuig thuishoren, maar in het Rijksmuseum. Zij pleiten daarvoor in een opiniestuk in Nrc.Next.

Het gaat om de afbeelding 'Hulde der Koloniën'. Daarop zijn halfnaakte zwarte mannen en vrouwen te zien die - al dan niet knielend - allerlei waar aanbieden aan een op een troon gezeten vorstin. De beeltenis roept 'grote weerstand' op, vinden Van Bommel en Peters en 'herinnert aan een gruwelijke periode in onze geschiedenis'. Toen de afbeelding werd gemaakt, eind 19de eeuw, in de koloniale tijd en tijdens de nadagen van de slavernij, 'leek een dergelijke afbeelding heel gewoon', schrijven de Kamerleden   ...
    Het opiniestuk is ook ondertekend door voorzitter van het Landelijk Platform Slavernijverleden Barryl Biekman en voorzitter van het Comité Nederlandse Ereschulden Jeffrey M. Pondaag.

Red.:    Natuurlijk is het zo dat de Tweede-Kamerleden, uit enthousiasme of angst voor racist te worden versleten, zich voor het karretje van de creolen met de lange tenen hebben laten spannen. Leidende tot zulke domme dingen als:
 

Op welk verzoek van creoolse zijde natuurlijk geantwoord had moeten worden dat ze eerst maar eens excuus moesten vragen aan hun soortgenoten op het Afrikaanse continent die ze gevangen hadden genomen en naar de forten aan de kust hadden gesleept om ze daar te verkopen aan blanke handelaren.
    Ter referentie, rechts de afbeelding waar het om gaat. Dit is een deel van de foto bij de krantenversie van het artikel, die niet gebruikt kon worden omdat daaruit de namen van de creoolse mede-ondertekenaars en vermoedelijke initiatiefnemers gesaniteerd waren.
    En voor wie van genante vertoningen houdt, zijn er nog de beelden uit de uitzending van Pauw & Witteman (17-09-2011, na 29:15 min.), waarin de interviewers initiatienemer mevrouw Barryl Biekman snel maar gewoon uit laten kakelen, zo weinig touw is er aan haar verhalen vast te knopen (onderbreken doe je trouwens niet iemand van het creoolse ras, laat staan kritisch op de onzin ingaan). Let vooral ook op haar eerste reactie op Jeroen Pauw en later op Paul Witteman "Mag ik even uitpraten, alstublieft" - op de toon van een bevel. Hier komt heel spontaan haar basishouding naar buiten: arrogantie - in combinatie met de overige factoren door de redactie het Winnie Mandela-syndroom gedoopt (Wikipedia). De redactie moest ook nog even denken aan een uitspraak uit de oudere Nederlandse televisieserie over het Indische koloniale verleden genaamd De Stille Kracht (en denk hier een enigszins nasaal Indisch accent bij): "Respect, ik wil respect!"
    En voor wie van nadere studie houdt: let ook op het verschil in omgang met gast Raoul Heertje, die op welbewuste manier ook allerlei onzin verkondigt. Op een gegeven moment, als Heertje al enige tijd wat denigrerend heeft zitten doen over ook het beroep van presentator, wordt het Jeroen Pauw te gortig, en herstelt hij het evenwicht door Heertje inhoudelijk klem te zetten. Die daarna ook inbindt. Dit wordt niet gedaan met de creoolse vrouw - Paul Witteman beperkt zich na de snauw in zijn richting tot een blik opzij en een grijnslachje. Gezien de raciale gevoeligheden is het misschien wel enigszins begrijpelijk, maar toch is het zeer onverstandig: dit soort mensen, en zeker als het een hele groep is, krijgt nog meer bijzonder nare trekjes als je die arrogantie tolereert. Er zijn directe verbanden met het gang-leven waar men ook zo gevoelig voor is in die kringen - dat gang-leven draait ook in hoge mate om respect. En gang-leven leidt weer gemakkelijk tot sociale onrust van diverse soort, waarvan het Engelse oproer van 2011 slechts het laatste voorbeeld is, op het moment van schrijven.
    Bij verdere overweging valt hier trouwens nog wat over op te merken. Want elders is al geconstateerd dat er grote problemen zijn met leiderschap op het Afrikaanse continent. Dat is niet alleen gedaan op deze website , maar zelfs een dusdanig algemeen erkend feit, dat er door een goedwillende mecenas een prijs is uitgevaardigd voor goed Afrikaanse leiderschap . En zoals op deze website uitgelegd, is dat slechte leiderschap is overduidelijk zichtbaar het gevolg van een sterke tweedeling in de machtsverhoudingen: je bent de baas, vroeger de koning, of je bent een horige of slaaf. Als je nu aanneemt dat deze eigenschap van machtsverhoudingen in de cultuur zit, is ook meteen de sterke nadruk op respect verklaard. Want wat ben je als je geen respect wordt betoond, dat wil zeggen dat je gezien wordt als baas? Juist: een slaaf. Dus is het essentieel respect betoond te krijgen. Ook als je alletwee schoolmislukkeling bent die op straat loopt te hosselen.
   We zijn nog niet over mevrouw Biekman heen, of daar dient de heer Cabenda zich al aan. Die is ook al afkomstig uit het land waar men blanken aanduidt met "bakra" - een afkomst die ook leidt tot de groei, vooral bij de komst naar Nederland, tot sterk uitgegroeide tenen. De heer Cabenda legt de aanleiding voor zijn pijnkreten zelf uit:

Uit: De Volkskrant, 23-09-2011, door Pablo Cabenda, medewerker van de kunstredactie van de Volkskrant.

Het woord neger is echt niet waardevrij

Bezwaarlijk is niet het gebruik van het woord 'neger', maar de laconieke pretentie dat het een triviaal etiket is voor een persoon met een donkere huidskleur en een Afrikaanse achtergrond.

Blanke Volkskrant-columnistes lusten wel pap van de zwarte man. Sylvia Witteman maakte in het Volkskrant magazine van 3 september een punt van het gebruik van het heikele woord 'neger(s)' en noemde het gelijk maar liefst vier keer. Zwetend in een moordend heet Pisa, waar ze een paar exemplaren in het wild had gespot, stond ze erop tot in lengte der dagen het beestje bij de naam te mogen noemen.
    Annemarie Oster ging daar overheen en deelde in haar columns van 8 en 15 september mee dat ze in haar jonge jaren het liefdevolle middelpunt was van een gangbang van twintig negers.
    Mjammmm, negers, negers, negers. Zelden werd de zwarte man publiekelijk zo gretig in de mond genomen. ...

Red.:    Zouden de dames Witteman en Oster hetzelfde geschreven hebben over Italianen, wat zeer goed gekund zou hebben, zouden we ongetwijfeld niets gehoord hebben van Pablo Cadenda. Pablo bewaart zijn klachten over discriminatie uitsluitend tot wanneer het zwarten betreft. Een onderscheid gemaakt uitsluitend op grond van kleur. Pablo Cabenda is dus sowieso een racist. En eentje die een beetje een rood waasje voor ogen lijkt te hebben, gezien zijn 'Mjammmm, negers, negers, negers'.
    Maar hij nog niet klaar met zijn beeldspraak:
 

Hè, wat jammer - dat hij er nog niet wat op door gaat: Oster in een soort "Marie Antoinette"-kostuum, die met een achtloos gebaar de zwarte slaaf de kop laat afhakken.
   Maar, legt Pablo uit als hij weer wat bedaard is, het gaat het vooral om generalisaties in het algemeen:
 

Oh nee, toch niet het gaat hem alleen over generalisatie van de zwarte man. Duitsers omschrijven als "zuurkool met braadworst-etende dikkoppen met een bijzonde fout verleden" is natuurlijk alleen maar een kwestie van goede of minder goede smaak. Of bijvoorbeeld "PVV-stemmers zijn NSB'ers", want die is de laatste tijd nogal populair. We hebben er Pablo met de lange zwarte tenen niet over gehoord. Maar ja, noch Duitsers noch PVV-stemmers zijn in het bezit van lange zwarte tenen. Die alle respect verdienen. Al was het maar omdat die tenen zwart zijn. 
    Maar toch maar even een serieus advies richting Pablo: het woord "neger" is niet waardevrij, omdat negers zich niet waardevrij gedragen. Dat zal gelden voor iedere term die ervoor in de plaats komt. Gebruik lang genoeg, zeg, "Afro-Amerikaan", en die term wordt geassocieerd met 99 procent van de 100-meter hardloopwinnaars, 80 procent van de rappers, 80 procent van de gevangenisbevolking, 90 procent van de tienermoeders, enzovoort. Dus als je iets aan het woord neger wil doen, of al die andere, zal je eerst iets aan vooral die laatste kleurrijke cultuuruitingen moeten doen.
   Nog iemand is de lange tenen van de neger opgevallen:

Uit: De Volkskrant, 27-09-2011, ingezonden brief van M. Weijland, Delft.

Negers

Volgens Pablo Cabenda is het woord 'neger' niet waardenvrij (O&D, 23 september). Het valt mij op dat veel mensen met een donkere huidskleur het gevoel hebben negatief te worden beoordeeld op hun kleur of op het woord 'neger'.  
    De oorzaak van elke afwijzing dan ook wordt vaak hierin gezocht. Het zegt soms meer over de ontvanger, zijn achtergrond en zijn gevoel van eigenwaarde. Voor mij is het woord 'neger' waardenvrij, en thuis (drie opgroeiende kinderen) staat het woord 'neger' bijna gelijk aan 'coole gast', maar dat is helaas ook een waardenoordeel.

Red.:    Vermoedelijk denkt de neger die zich aangesproken weet als neger dan andere zaken - zoals al die zwarte tienermoeders zonder zwarte tienervaders. Voor meer reacties op Pablo's ontboezemingen, zie hier .
    Op de rijksweg is een dode gevallen omdat benzinedieven worden achtervolgd door de politie, en de dieven stoptekens negeren, politie-auto's rammen, en uiteindelijk een staartauto's van een file rammen. Je krijgt dan tegenwoordig al meteen een vermoeden. In een uitzending van Nieuwsuur van 25 oktober ( , na 22:27 min.) probeert de bijrijder, zoon van de dader, zich vrij te pleiten, en hij is van achteren gefilmd in beeld. Het is een lichtere verzie van een creool. En volgt een gesprek met de advocaat van het duo: een lichtere versie van de creool. Beide debiteren en stroom onwaarachtigheden en leugens, neerkomende op een ontkenning van alle verantwoordelijkheid van het gebeuren, behalve de diefstal. Wat overigens volgens de advocaat toch ook niet zo erg kan zijn "want er gaat zo veel benzine verloren over de hele wereld". Het is allemaal van een grenzeloze schofterigheid. Een houding die in de tijd van de houten zeevaarders beantwoord zou worden op de enig passende manier die nu afgeschaft is maar voor dit soort gevallen in ere hersteld zou moeten worden: met twee dozijn zweepslagen liggende over een ra. Waarvoor maar één enkele oorzaak nodig is om alle gedrag te verklaren, vanaf de allereerste pogingen om aanhouding te vermijden tot en met het liever botsen dan remmen en je overgeven -  en die ene enkele oorzaak is respect. Men was geestelijk niet in staat zich over te geven aan het gezag van anderen, en zeker niet aan dat van de blanken. Let ook op de houding van de advocaat. Oh ja: ongetwijfeld door soortelijke intuïties ingegeven refereert presentator Twan Huys aan het geval van O.J. Simpson - ook zo'n creool die "niet wilde buigen".
    De uitzending was opmerkelijk genoeg voor het ANP om er een nieuwsbericht aan te wijden. De passende kop: "Creolen maken na amok op rijksweg, verbaal amok in studio" durfden ze kennelijk niet aan - het werd een gotspe uit de mond van een van de negers:

Uit: Volkskrant.nl, 25-10-2011, ANP/Redactie

'Politie verantwoordelijk voor dode A2'

De politie is verantwoordelijk voor de dood van 35-jarige automobilist die stierf nadat een door de politie achtervolgde auto zaterdag op de A2 op zijn wagen botste. Dat stelde de 24-jarige Rotterdammer die naast de bestuurder van de achtervolgde auto zat, in het programma Nieuwsuur.

'Op het moment dat de politie een menselijk schild inzet, nemen ze een enorm risico', stelde de man. 'Stoppen was voor ons op dat moment niet meer aan de orde.'  ...

Red.:   Nee hoor. Er is geen enkel risico als het normale mensen betreft die geen schade willen berokkenen aan anderen. Dat risico is er alleen als je met psychopaten van doen hebt, die op andermans auto inrijden.

Ach, dat was tenslotte toch maar een kleinigheidje. Oneindig veel belangrijker is om je niet te laten pakken

Ja ja ... ze hadden ook gestolen platen, dus vermoedelijk was dit hun reguliere manier om aan benzine te komen.

Je zou dit soort tuig dolgraag de VOC-behandeling geven.
    Dé sport van de Antillianen, ook in Nederland, is honkbal. En ze zijn er goed is, met enige spelers op het hoogste niveau in Amerika. Waaronder Gregoy Halman, komende uit een beter functionerend Antilliaanse gezin. Allemaal rozenschijn, tot aan bericht dat Gregory doodgestoken was door zijn eveneens honkballende maar iets minder succesvolle broer Jason. Hier is de verklaring:

Uit: De Volkskrant, 30-11-2011, van verslaggever John Schoorl

Reportage | Begrafenis honkballer Gregory Halman

Opeens was Jason een niemand

Gregory Halman was een rijzende honkbalster in Amerika. Broer Jason stak hem
neer. Op de begrafenis dinsdag sprak hunmoeder over deze broedermoord.

Tussentitel: Hij praatte maar door, dat hij het ‘broertje van’ bleef | Hanny Suidgeest Moeder van Gregory en Jason Halman

Zo ging ze het doen, en zo zou ze het vertellen. Omdat zij als moeder de enige was die wist hoe het zat. Het waren toch haar jongens, haar twee honkballende zoons, Gregory (24) en Jason Halman (22).
    Daar, in de volgepakte aula van begraafplaats & crematorium Driehuis Westerveld, pakte Hanny Suidgeest het woord, voor die zee van rode petjes binnen en buiten. En ze vertelde het verhaal van de jongen die het gemaakt had, en die nog groter ging worden als honkballer in Amerika, en de andere jongen, die het had kunnen maken, maar zich verloor, om alles te verliezen.   ...
    Dat er wat vreemds aan de hand was met Jason merkte ze drie weken geleden. Gregory had een sjiek etentje in een hotel, en hij hoopte dat Jason mee zou gaan. Maar Jason wilde niet, hij wilde bij zijn moeder zijn, lekker biefstuk met sperziebonen eten, terwijl hij toch een jongen was voor spareribs - dat soort eten.
    En hij bleef maar praten, aan tafel. Hij bleef praten dat hij het nooit zou halen als honkballer, en hij de rest van zijn leven 'het broertje van' zou zijn, van die superster uit Amerika. Een week later belde hij om half één 's nachts - en weer dat praten. Het leek niet op te houden, totdat de spraakwaterval overging in huilen. Had ze opeens haar zoon, derdejaars student aan de Hogeschool Rotterdam, snikkend aan de lijn.  ...

Red.:   Een navrant voorbeeld van de verwoestende werking van de respect-cultuur.
    En wat ze vooral niet accepteren is het blanke gezag:
 

Uit: De Volkskrant, 28-12-2011, van verslaggeefster Wil Thijssen

Hulpverlener krijgt vaak te maken met geweld

Ruim de helft van al het ambulance-, politie- en brandweerpersoneel is weleens met geweld tegen zichzelf of een collega geconfronteerd. Bijna 60 procent van de toeschouwers grijpt daarbij niet in, uit angst zelf ook slachtoffer te worden. Dat blijkt uit een peiling van onderzoeksbureau Trendbox onder 12 duizend Nederlanders van 16 jaar en ouder.
    Meer dan driekwart van de ambulancemedewerkers, 73 procent van de politie en 44 procent van het brandweerpersoneel is weleens uitgescholden, bedreigd, mishandeld of bespuugd. Bij een op de vier hulpverleners is dit vaker dan eens voorgekomen. ...

Red.:   Het hoofddeel van ook dit probleem is natuurlijk de allochtone instroom. Met een sterke bijdrage van de creolen

Respectcultuur, gezagshaat en criminaliteit zijn een continu doorlopend spectrum met zeer kleine afstanden tussen deze drie stappen.

Naar Allochtonen en respect  , Allochtonen lijst  , Allochtonen overzicht  , of naar site home .