Datum: 04-10-2005 (concept, ongepubliceerd), door Ruud Zweistra

Zwart-wit

In dit land heerst onzekerheid over de houding die we als land moeten aannemen tegenover de instroom van buitenlanders die is ontstaan met de toegenomen reismogelijkheden. De voornaamste oorzaak van die onrust is het verschil tussen heersende ideeën over hoe de wereld in elkaar zit, en hoe ze werkelijk in elkaar zit.

Het belangrijkste misverstand is dat van 'de arme kleine negertjes', oftewel het idee dat mensen beter zijn omdat ze arm zijn, of neger, neger hier staande voor iedereen die niet blank is. Hebbelijkheden als eigenbelang en egoïsme , zoals onze eigen buren die hebben, hebben ze niet, en ze zijn niet asociaal zoals die lui van drie straten verder, en zeker niet misdadig als de bewoners van de andere wijk. Iedereen die aan de grens staat om asiel te vragen is iemand die slachtoffer is van die mensen uit de andere straat of buurt.

Dat laatste is uiterst onwaarschijnlijk, omdat er mensen uit alle straten en buurten hierheen komen. Je mag dus aannemen dat ze niets beter zijn dan de gemiddelde mens alhier, en de gemiddelde mens daar waar ze vandaan komen. Bovendien is daar waar ze vandaan komen vaak een streek waar meer ongeorganiseerdheid, onderlinge tegenwerking, strijd en oorlog heerst dan alhier. De gemiddelde mens uit die streken moet noodzakelijkerwijs behept zijn met de eigenschappen van dit gedrag, aangezien dit de definitie van het gemiddelde is.

De aanname in dit verhaal is dat de eigenschappen van de gemiddelde asielzoeker dezelfde zijn als van de gemiddelde bewoner van zijn geboortestreek. Dat is niet zo. De startende asielzoeker moet aan een aantal eisen voldoen, veroorzaakt door het feit het reisdoel duizenden kilometers verwijderd is, en er dus één of ander transportmiddel noodzakelijk is.

De eerste noodzaak is dus een aanzienlijke hoeveelheid geld, in de orde grootte van duizenden guldens. Bij de inschatting van dat bedrag moet men er rekening mee houden dat dit in termen van de geboortestreek gezien moet worden. Die enkele duizenden guldens vormen dus een aanzienlijk kapitaal. Ten tweede moet de reis gepland worden, dat wil zeggen: er is een aanzienlijk organisatorisch vermogen nodig. Dat kan het eigen talent zijn, of ingehuurd talent. In dat laatste geval heeft men het over mensensmokkel.

De asielzoeker die hier aankomt is dus zeker niet de arme, kansloze vertegenwoordiger van zijn geboortestreek, maar de meer welgestelde, initiatiefrijke vertegenwoordiger. Een beleid dat er vanuit gaat dat de arme mensen geholpen moet worden is dus volledig contraproductief als het zich richt op de asielzoeker die aan de grens staat. Het effect van het totale asielgebeuren van dit moment lijkt op dat van de selectie van mannen voor het Keniaanse leger: een legertruck rijdt het dorp binnen, en rijdt er met een aanzienlijke snelheid weer uit; de mannen die in staat zijn de wagen in te halen en er op te klimmen zijn geselecteerd. Ons asielbeleid tezamen met de behoefte om de armen te helpen komt erop neer dat men de Keniaanse methode gebruikt om de gehandicapten te selecteren.

Stel dat we de hoop om de allerarmsten te helpen opgeven omdat ze niet bereikbaar zijn, en ons richten op degenen die ons hebben weten te bereiken. De vraag is dan: moeten we die mensen helpen, en helpen we ze door ze tot ons land toe te laten. Ook die vraag moet uit gaan van het voorgaande selectieproces. Het zijn de beter gesitueerden die de minder af zijnden hebben achter gelaten. Dat kan uit twee motieven gebeuren: om zichzelf te helpen, of om anderen te helpen. In beide gevallen is er sprake van pure economische migratie. Het eerste geval kan ook andere motieven inhouden. De groep van initiatiefrijken bevat ook de groep mensen die overheersers- en misdadig gedrag tentoonspreiden, die mensen uit de andere buurt of straat van hierboven. Bekend zijn de gevallen van asielzoeken van vertegenwoordigers van afgezette machtsgroepen, zoals de Tamils uit Sri Lanka, en diverse groepen uit Oost-Europa. Het lijkt onwenselijk om die mensen tot ons land toe te laten.

Blijft over het geval van economische vluchteling die hier komt om geld te verdienen voor zijn arme, achtergebleven familie. Die zou men dus asiel kunnen verlenen, uitgaande van het beweerde doel van het asiel: achterblijvers helpen. Dat wil zeggen dat afgesproken wordt dat men zich aan dit doel houdt, oftewel: geen permanente verblijfsvergunning, geen gezinshereniging, en dergelijke zaken.


Naar Asielzoekers, bedrog , Asielzoekers , Allochtonen lijst , Allochtonen overzicht , of site home .