Hoofddoeken, de principiële kant

De principiële kant van het hoofddoekendebat wordt het best toegelicht met een voorbeeld uit een ander terrein:

Leids universiteitsblad Mare, 28-09-2006.

Oneerlijk

Wanneer een rechter laat merken dat hij betrokkenen kent, ervaren omstanders rechtszaak als oneerlijk. Hierover publiceren een aantal Nederlandse onderzoekers, waaronder de Leidse psycholoog Henk Wilke, deze maand in het Journal of Experimental Social Psychology.
    De psychologen onderzochten twee groepen proefpersonen bij een nagebootste rechtszaak. In de eerste groep behandelde de rechter iedereen gelijk, maar bij de andere groep liet hij merken dat hij een of meerdere betrokkenen kende. In beide rechtszaken volgde de rechter dezelfde procedure en waren de uitspraken gelijk. Toch ervoeren de testpersonen in de tweede groep de uitspraak als onbetrouwbaarder dan die bij de zaak waar je rechter zich neutraal opstelde. Soortgelijk onderzoek is in Amerika al eens gedaan, maar dan met nog een derde groep proefpersonen. Zij mochten niet bij de rechtszaak aanwezig zijn, maar kregen achteraf te horen hoe de rechter de betrokkenen behandel de. Bij hen was het gevoel dat een informele rechter onbetrouwbaar is zelfs nog sterker.
 

IRP:   Waar het dus om gaat is dat mensen niet alleen naar een objectieve rechtsspraak kijken, maar vooral ook naar dat aan de tekenen van uiterlijke objectiviteit wordt voldaan. Het bovenstaande is een vorm van persoonlijke binding. Maar precies hetzelfde geldt natuurlijk voor groepsbinding. een hoofddoek kan niet, omdat de hoofddoekdrager bij betrokkenheid in een proces met een andere hoofddoekdrager, altijd hetzelfde zal oproepen als de rechter die een van de betrokkenen in het proces lijkt te kennen.

Het feit dat voor de revolte van Fortuyn het normaal was om deze regel te willen overtreden , laat de ernst van de politiek-correcte blindheid zien.
 

Terug naar Hoofddoeken , Allochtonen overzicht , of site home .