Uit: De Volkskrant, 29-11-2006, door Henrico Prins

Voorbeeldige ‘uitburgeraars’, ze bestaan

In het project WereldVrienden van de Wereldomroep staat de vraag centraal of Nederlanders die in het buitenland wonen, ook moeten ‘uitburgeren’.

...    Maar dat inburgeren noch uitburgeren vanzelf gaat, wordt op wereldvrienden.nl soms pijnlijk duidelijk uit de verhalen van een aantal wat bekendere Nederlanders die – soms beroepshalve, vaak voor lange tijd – in het buitenland wonen. Ze vertellen hoe zij hun band met de bevolking ervaren; goede bedoelingen blijken vaak af te ketsen op het harnas van plaatselijke zeden en gewoonten.
    Zo laat Volkskrant-correspondent Michaël Zeeman vanuit Rome weten dat de ‘zachte schil van genegenheid’ waarmee de Italiaan zijn privéleven afschermt, zich nauwelijks laat doorboren (maar ‘inmiddels weet ik wie ik moet bellen om op mijn post te letten als ik weg ben’). Schrijfster Lydia Rood, getrouwd met een Marokkaan en woonachtig in Marokko: ‘Met mannen mag ik niet omgaan en de vrouwen spreken geen Frans. Op feestjes zou ik bij de vrouwen moeten. Ik heb me er bij voorbaat bij neergelegd dat ik er geen vrienden zal hebben.’ Intussen is ze haar zelfverkozen kluizenaarschap meer en meer gaan waarderen: ‘Geen zorgen over foute sokken of onderbroeken in je bilspleet.’ ...

Red.:   Lydia Rood en Michael Zeeman behoren tot de club van de meest ernstige politiek-correcte denkers, Zeeman van het intellectuele, en Rood van het rabiate soort. Bij hoog en bij laag houden ze in de integratiedebatten vol dat er absoluut geen verschillen zijn tussen allochtonen en autochtone culturen, behalve dan wat andere eet- en drink gewoontes, en nog wat andere kleinigheden die absoluut geen bezwaar zijn voor een voorspoedige integratie. beiden gaan er dan ook vanuit dat die slechte integratie de schuld is van de autochtonen, en dan vooral van dat deel  dat ze hebben aangewezen om die integratie te verzorgen, de autochtonen uit de lager klassen. Die worden voortdurend beschuldigd van bekrompenheid, xenofobie en het hebben van onderbuikgevoelens. wat natuurlijk absoluut niet het geval is bij de mensen waarmee ze zelf moeite hebben om mee te integreren.
    Vele jaren later is er inmiddels aan diverse taboes geknaagd, leidende tot nog steeds een zeldzaam-zijnde helderder formulering van de stand van zaken:

Uit: De Volkskrant, 30-08-2010, door Janny Groen

'Integratie staat er nu beter voor, maar zo voelt het niet'

Terug naar het jubeljaar 2000. Het geld kan niet op, de beursindex AEX breekt alle records. Maar de ontnuchtering volgt met ‘11 september’ en de moord op Fortuyn. Aflevering 7: Sadik Harchaoui van Forum over de multiculturele samenleving.

‘Er was geen onbestemdheid, geen wispelturigheid’, zegt directeur Sadik Harchaoui (37) van Forum, Instituut voor Multiculturele Vraagstukken over de periode voor 2000. Vrij algemeen was het gevoel van sociale stabiliteit, hoewel de feiten al aangaven dat het helemaal niet goed was gesteld met de multiculturele samenleving.
    ‘Minderheden hadden achterstanden op het terrein van onderwijs, taal, participatie op de arbeidsmarkt. Toen was er ook al veel etnische criminaliteit. Problemen met emancipatie, huiselijk geweld, suïcide onder meisjes, waren toen erger dan nu. Maar iedereen had zoiets van, het komt wel goed.’   ...

Red.:   Nog wat correcties:niet iedereen had zoiets van "Het komt wel goed'. Het overgrote deel van de onderste tweederde (niet komende in de media) dacht "Het gaat steeds fouter". En wie van de bovenste derde dit in de media wilde verkondigen, werd de mond gesnoerd.
    En ten tweede: de integratie staat er niet beter voor - het terrein is verschoven: men heeft wel een wat betere opleiding, maar juist onder diegenen is de culturele radicalisering en afscheiding toegenoemn. Het duidelijkst geïllustreerd door hoofddoek-dragende studentes. De reden dat men dus, terecht, geen verbetering voelt. 
    Ook op een heel gevoelig terrein is er vooruitgang te bespeuren:

Uit: De Volkskrant, 30-11-2010, door Machteld van Hulten

Twijfel is dus taboe

Het geloof in Sinterklaas is op school een delicate kwestie. Hardop wordt er niet over gesproken, en als een kind het bestaan van de Sint openlijk betwijfelt, heeft de klas er geen oren naar. 'Yassir komt elke dag als Sint naar school.'

Soraya (8) gelooft behalve in Allah ook in Sinterklaas. Geen probleem. Nepnagels gaat ze aan hem vragen. ...
    Haar klasgenoot Kevser (9) gelooft niet in de Sint. Ook geen probleem. Ze roept het heel hard over het schoolplein. Maar niemand die er aanstoot aan neemt. 'Nee, wij vieren het niet, want wij zijn moslim, en Sinterklaas is christelijk.' ...
    Soraya en Kevser zitten op de Kraal in Amsterdam-Oost, een zwarte school. Vanmiddag gaan ze lootjes trekken, voor de surprises. 'Ik heb drie pieten geregeld', meldt een man, Surinaams, tussen de middag in de hal aan juffrouw Mechteld (39) van groep 6. ...
    Toch zegt Mechteld Woutman: 'Wij vieren het zoals op elke school. De Sint komt. Ze mogen één keer hun schoenen zetten, en vanaf groep vijf maken we surprises. ...
    Het Sinterklaasgeloof is anno 2010 net als elk ander geloof een delicate zaak, zo blijkt op drie scholen in Amsterdam Oost. Of het nu een zwarte school (De Kraal) met veel ongelovigen is, een zwaargelovige overwegend witte school (Watergraafsmeerse School Vereniging) of een school ertussenin (4de Montessorischool de Pinksterbloem) , ook het Geloof in de Sint blijkt voor ieder kind een persoonlijke aangelegenheid. Sowieso worden er op school zo min mogelijk woorden vuilgemaakt aan geloven of niet geloven. En hardop twijfelen aan het bestaan van de Goedheiligman is al helemaal taboe.    ...
    Wat je in ieder geval niet zomaar kunt zeggen: moslimkinderen geloven niet in de Sint. Zie Soraya. En vandaag nog de Kraal: een hele groep moslimouders die komen meehelpen met de voorbereidingen. Maar wat je grofweg wel kunt zeggen: hoe zwarter de school, hoe eerder de kinderen van hun geloof afvallen. Op de Kraal gebeurt het al dat een enkele kleuter openlijk zijn twijfels uit. Terwijl de indruk bij oer-hollandse kindertjes juist is dat ze langer in de Sint geloven dan vroeger.   ...

Red.:   Er was een hele guirlande omtrekkende bewegingen voor nodig, maar eindelijk zijn we zover dat we het durven te zeggen:er is toch wel een verschil in beleving van Sinterklaas tussen moslims en Nederlanders.

Naar Cultuurverschillen , Allochtonen lijst  , Allochtonen overzicht  , of site
home .