De grote vraag in de UK: Waarom willen onze kinderen elkaar vermoorden?

Onderstaand artikel is m.i. een adequate analyse van de sociale problemen in de Britse maatschappij. Het is een vervolg op de drie eerdere artikelen die ik hier over geschreven heb. Armoede inde UK, Geweld in the UK, Schulden in de UK.

The real question: why are our children prepared to kill one another?
We need to ask why so many young lives are being cut short by teenagers

By Camila Batmanghelidjh, Founder of Kids Company
Published: The Independent, 25 August 2007

There are two rates for renting a gun on the streets of Britain. If the weapon is returned unused, it can cost £50. If it is fired, the price is £250. That is the cost of shooting someone in the world's fourth richest country.

The harrowing and sad death of Rhys Jones brought home this week the unseen and sinister infrastructure for young people to use firearms that now exists in Britain's cities. The rage, bewilderment and hatred that have followed Rhys's murder while he walked home from playing football are understandable.

Questions are being asked about whether we have a state of anarchy on our streets, whether a generation is being lost to violent lyrics, images that glorify murder and poor parenting. The eight children on the front page, all of them aged under 18, are unified by one single fact: they all had their lives cut short this year by their fellow teenagers.
But the question that needs to be asked is this: what brings a teenager to the point where he, or even she, could access the illegal gun infrastructure - either by loan, rental or direct order of a gang leader - and use it?

We are very strong in this country in showing condemnation. What we are not so good at is showing curiosity about what brings us to a situation where so many young lives have been taken with guns.The answer is that Britain has created a society where vulnerable children are not being helped quickly enough. We have a society where it is the criminal justice system that is the first line of defence for dealing with the emotionally numbed individuals that lie behind these crimes.
This is a system every bit as psychologically flawed as the individuals it seeks to assist. We have youth recidivism rates of up to 80 per cent. Child custody does not work. We need to intervene long, long before the police, courts and prisons become involved.

Kids Company has spent 11 years working in south London and we have learnt lessons about what creates the problems we face that do not appear in the textbooks.Through the thousands of life stories of children who have passed through our doors, we have learnt what happens to make them capable of these acts.It does not make easy reading. These are stories about very young children who suffer chronic abuse. Imagine a child who sees a bottle being broken over their mother's head within the notional safety of the home.

Imagine a child who suffers verbal abuse and physical assault, whose early life is a montage of violent imagery.They will initially react by trying to stop this abuse. But when they learn very quickly that this does not work they shut down their ability to feel. No one has stepped in to protect them and they have achieved a mindset which I describe as a kind of emotional and psychological death.

This is not what David Cameron refers to as anarchy; it is nihilism. It is an absence of values in which the notion of society, community and responsibility has been eradicated by violence. Every encounter with adults for these children has been toxic. Instead, the lives of these children and young people are about survival. They are, in their own words, "lone soldiers" who come into contact with those who will facilitate violence.Their influence is viral. These young people gather around them imitators and hangers-on who want to copy the culture and accept the violence that goes with it in order not to be attacked. It is these imitators who are influenced by cultural factors such as music.

In contrast, there are no robust structures within the community to redress the balance.
There are no social facilities they can afford to use, there is no meaningful mental health provision and housing assistance for anyone over 18 consists of a list of private landlords who demand three months' rent in advance which they cannot pay. The under-16s are in bed and breakfasts and in unsupervised hostels.Who steps into this void?

Imagine three concentric circles. In the first stands the drug dealer and gangster, a remote-control businessman who leads a criminal network. In the second stand our lone children. They are recruited by the dealer, initially by riding around on their bicycles providing information. In the third circle are children who imitate the violence.If the lone children prove trustworthy, they work as drug couriers. The gang that forms around them helps define them. They eventually get given their own drugs to sell or become someone who is told to go out and harm others. They access the infrastructure of firearms, provided by a central dealer or may be a father, older brother or cousin. If you know the right people, they are simply for hire.

We do not yet know who killed Rhys Jones or where the weapon came from. But already the debate has been polarised into one about the "demon children" who are attacking the rest of us and the need for harsher punishments and more enforcement.There are never going to be enough surveillance cameras or police to counter the effects of profound emotional damage.Our society is not able to solve the problems of problem children. We do not invest enough in social care and mental health.

One London borough we worked with last year received 7,165 formal referrals for assistance to its social work unit and child protection teams. They were able to give help to 215 of those cases. At the same time, referrals are going down because professionals in the system do not want to run the risk of formally recognising a child as vulnerable only for that child not to receive assistance.

There is a situation developing where some professionals are becoming as hardened to the dangers faced by these children as the children themselves. Into this growing deadlock, certain figures choose to pour criticism about music, film and television. These are solutions from their own point of view.Just because they know about these influences, they are not the driving force and solutions based around them are shallow and trite.

Concerts in support of gun amnesties are great. But they do not solve the problem. The answers are long term and require dedication and resources. These children are not born criminals and we have the opportunity to divert them from what many increasingly consider their destiny.

The answer is to strengthen the influence of the parents and, where that is not possible, provide the structure of a family home.There are not enough foster carers to deal with these children so organisations like ourselves provide a structure for seven days a week - a place to do homework or a college assignment; somewhere to eat or do laundry; a place where there is the doctor, nurse, therapist, musician.
It is not enough to have a once-a-week hip hop lesson.We have a cohort of 925 of these so-called "feral children" at Kids Company. Of these, two are in custody for gun crime, the others are far more likely to be victims of it rather than perpetrators.

It is time to get close to this problem. The fourth richest country in the world has a child mental health and protection system it should be ashamed of. Let us not pretend we do not know who these youths with guns are. We know at the age of three or four who they are but we do not have the resources or infrastructure in place to help them.

'These are scared little boys who need help'


IRP:   Daarop ontspon zich de volgende discussie:

Ruud Zweistra / 25-08-2007 21:13
Ik heb alleen maar de kop nodig om het antwoord te kunnen geven: de onderlinge wedijver en wedstrijd in machismo!

Ina Dijstelberge / 25-08-2007 21:19
@ Ruud : Volgens door totale vervreemding. Niet alleen van hun omgeving, maar ook van zichzelf.

Oorzaak : Verwaarlozing, geweld binnen en buiten het gezin...

Als je nooit geleerd heb wat veiligheid inhoud, voel je je constant bedreigd en reageer je alleen verdedigend.

En zo wordt ons geleerd...aanval is de beste verdediging.

Ruud Zweistra / 25-08-2007 21:54
@Ina,
Dat is de naar-beneden verklaring: door verwaarlozing, geweld binnen het gezin, hebbben ze een achterstand en worden ze, citerend: 'scared little boys', of: krijgen ze een zwak zelfbeeld.

Wetenschappelijk onderzoek van vele jaren terug, middels bevestigd door vele observaties, zegt de omgekeerde: deze daders hebben een te sterk zelfbeeld. Ze voelen zichzelf beter, zelfs verheven, boven de anderen. Daardoor kunnen deze daders anderen vermoorden.

Lees het nog een keer terug: dit klinkt logisch - jullie verklaringen niet.

En kort het maar af: machismo!

Welke twee groepen scoren in de Nederlandse misdaadcijfers de toppositie: marokkanen en Antillianen. Wie scoren er het hoogst in machismo: Marokkanen en Antillianen.


Ina Dijstelberge / 25-08-2007 22:56
@ Ruud :
Ik ben met je eens dat wat jij machismo noemt een grote rol speelt in de geweldsproblematiek.
De Britse man toont zijn mannelijkheid in zijn agressie en is daar zeer trots op.

Alleen laat de situatie in Engeland zien dat deze niet etnisch bepaald is.

Dat in Nederland de mannen sinds de zeventiger jaren hun machismo hebben verloren, is een andere discussie. Het maakt wel groepen die dit machismo nog hanteren extra opvallen.

Ruud Zweistra / 25-08-2007 23:08
Allemaal weer een deel van de achtergrond, Ina. Die was er ook al veel eerder. Maar we hebben het over iets nieuws: gangmoorden. Daarop slaan mijn observaties.

En die blijven geldig.

Waar kennen we dit soort gangleven van?

Ina Dijstelberge / 25-08-2007 23:15
@ Ruud :
Volgens mij zij ze van alle tijd en vind je ze overal op de wereld.


Ruud Zweistra / 26-08-2007 10:42
@Ina,
Alles vindt je overal, maar alles vindt je ook op sommige plekken minder, en op andere plekken meer. Filosofie gaat over dat eerste, sociologie gaat over dat laatste.

Laat ik er nog een kreet in gooien:

"I want respect, man!"

Waar doet je dat aan denken, sociologisch gezien?


Ina Dijstelberge / 26-08-2007 10:44
@ Ruud : Ik ben dan ook meer een filosoof dan een socioloog.

Ruud Zweistra / 26-08-2007 14:24
Ik dabble in alletwee, maar het moet wel reeel blijven. ... Mijn oordelen zijn gebaseerd op diverse van dit soort artikelen die ik eerdere gelezen heb.

[volgt bovenstaande artikel uit VARA TV Magazine]

Aanvulling:
Dit is toch wel redelijk duidelijk, hè. Naast deze nog enigszins binnen de perken blijvende, wat beschaafdere, Nederlandse boerenmelkversie, is er bij de bron alles tot net de directe oproepen tot moord en verkrachting.

En jij gelooft dat dit niets te maken heeft met die moorden?

Nou, dan kan je beter Moeder de Gans gaan lezen ... Of filosofie natuurlijk - wat was ook al weer het verschil?


Ina Dijstelberge / 26-08-2007 14:52
Ho,ho, Ruud nu neem je wel erg grote zevenmijls laars stappen.

Ik heb gezegd dat het toenemende geweld niet etnisch gebonden is.
Dat neemt niet weg dat vele jongeren hun frustraties en machismo kunnen uiten via de rapcultuur.

Ook ga ik niet ontkennen dat vele rapsongs geweld en seksisme verheerlijken. Dat is nu eenmaal een feit.

In de artikelen heb ik bewust gekozen om vanuit een sociaal economische oogpunt naar de problemen te kijken.

En wees niet bang, er komen ook nog bijdragen
die ingaan op de multi-etnische Britse samenleving.
 

Ina Dijstelberge / 26-08-2007 15:11
Aanvulling:

De Rock and Roll, flowerpower muziek, hardrock,de punk, gothic,...en nu rap muziek is altijd door zedenmeesters als één van de oorzaken aangewezen voor de teloorgang van de jeugd.

Ruud Zweistra / 26-08-2007 18:02
@Ina,
Maar die hadden allemaal niet moord en verkrachting tot onderwerp. Deze muziek wel. En we hebben moord en verkrachting gekregen.

Rara.

IRP:   Een poosje later komt er wat meer informatie in het Nederlands vrij, maar natuurlijk niet in de multiculturele Volkskrant:

Uit: Dagblad De Pers, 17-09-2007, door Arjen van der Horst (volledig artikel hier )

Engeland | 'Land staat op springen'

Britse steden vol met jeugdbendes

Kinderen die een kogel in de nek krijgen,jochies van veertien die achter de tralies verdwijnen voor doodslag. De Britse steden hebben in korte tijd uiterst gewelddadige jeugdbendes zien opkomen. 'Dit land staat op ontploffen. Als de regering niks doet, loopt het helemaal uit de hand.'

Tussentitel: Als je toevallig de verkeerde kant op kijkt, loop je, al gevaar
                  Opvangnetwerk van jeugdclubs en jeugdwerkers is verdwenen

Het zijn de grenzen die onzichtbaar zijn voor elke normale Londenaar. De overgang van het ene postcodegebied naar het andere. Maar voor de straatbendes in de Britse hoofdstad is dat geen geheim. Ze weten precies waar die grenzen liggen. Tot op de meter.
    Toen de Man Dem Crew het postcodegebied SE11 in Zuid-Londen binnenwandelde, kon je er gif op innemen dat er herrie zou komen. SE 11, dat was het territorium van de K-Town Crew. Een rivaliserende bende kon zijn domein niet ongestraft binnenlopen.
    Het duurde dan ook niet lang voordat de twee bendes oog in oog met elkaar stonden. Na wat gescheld over en weer riep Adu Sarpong, de leider van de K-Town Crew: 'Wat doen jullie in ons gebied? Dit is jullie wijk niet: Het was het startsein voor een bloederig gevecht waarbij de tieners elkaar met messen, hamers, metalen staven, flessen en een samoeraizwaard te lijf gingen.
    Na afloop bleef Alex Kamondo, een lid van de KTown Crew, zwaargewond op de grond liggen. Uit zijn lichaam stak een keukenmes, dat met zulke kracht in zijn borst was geplant dat het in tweeën was gebroken. Het heft, 20 centimeter lang, was dwars door zijn hart en linkerlong gegaan.
    Kamondo, een vijftienjarige scholier, overleed niet veel later in het ziekenhuis. Adu Sarpong, achttien jaar oud, is dit jaar voor de moord veroordeeld. Hij zit nu een levenslange gevangenisstraf uit.  De dood van Alex Kamondo was geen op zichzelf staand incident. In korte tijd is in alle grote steden in Groot-Brittannië een uiterst gewelddadige bendecultuur ontstaan, compleet met rapmuziek, gang-kleuren en afgebakende territoria. Wat het meeste zorgen baart, is de willekeur van het geweld die de politie als een 'postcodeloterij' bestempelt. ...

Naar Allochtonen, cultuurbedreiging  , Allochtonen lijst , Allochtonen, overzicht  , of ite home .