Uit: De Volkskrant, 23-11-2006, van verslaggeefster Margreet Vermeulen

Wilders heeft eindelijk een voet tussen de deur

Het is de avond van Geert Wilders in Den Haag. Bij zijn aanhang is hij buitengewoon populair. ‘Met wat mensen in de Kamer erbij kan ik laten zien dat we een normale partij zijn.’

...    Wilders heeft inmiddels zo’n zeshonderd vrijwilligers om zich heen verzameld. Een van hen is de Diana Burghout uit Rotterdam. ...
    Diana heeft heimwee. ‘Nederland moet weer worden zoals het was’, vindt Diana die haar 15-jarige dochter niet naar een mbo-opleiding wil sturen waar ze als blank meisjes veruit in de de minderheid is – en waar de jongens op het schoolplein rondlopen met messen en ander wapentuig. ...

Red.:   En dat heeft niets met de politieke kleur van de bron te maken:

Uit: De Volkskrant, 23-05-2005, van verslaggever Robin Gerrits (volledig artikel hier )

‘Meer straatcultuur in de school’
...
    ‘Van de 686 leerlingen is nu ongeveer 30 tot 40 procent allochtoon’, licht adjunct-directeur Elias Huygen toe. ‘Maar het neemt toe. In de onderbouw is het al ongeveer fifty-fifty.’ Hoewel de school is gelegen in een rustige, witte wijk met fraaie en dure jarendertig woningen, valt het volgens Huygen niet mee om deze witte kinderen naar het Blaucapel te lokken. ‘Velen vertrekken naar witte scholen.’
    De sfeer is nog steeds prima op school, zegt iedereen, maar wel veranderd. ‘Er ontstaan nu makkelijker groepjes, waar je minder makkelijk toegang tot hebt, en die minder onderling mixen’, zegt Joke van Wijk, coördinator havo-bovenbouw. ‘Hoewel Nederlands verplicht is, spreken ze vaak een andere taal. Er is meer straatcultuur de school binnengekomen.’ ...

Uit: De Volkskrant, 12-04-2007, van verslaggever Bart Jungmann

Fouilleren en patrouilleren op Haagse scholen sinds de moord

Hofstad College betrekt leerlingen bij veiligheidsbeleid. ‘Streetwatchers’ houden tijdens pauzes oogje in het zeil.

Schooldirecteur Katinka Baarda weet nog goed wat een ‘giga-impact’ de moord op conrector Hans van Wieren had. Ruim drie jaar geleden schoot een leerling de conrector van het Haagse Terra College door het hoofd, waarna veiligheid op scholen opeens een kwestie van het allerhoogste belang werd.
    Scholen uit Den Haag bespraken gisteren de maatregelen die naar aanleiding van dat drama zijn genomen. Katinka Baarda legde daarbij de nadruk op de rol die de leerlingen zelf kunnen spelen. ‘We zijn als docenten gewend om problemen naar ons toe te halen. Maar leerlingen onderling, dat werkt veel beter.’
    Baarda is directeur van een vmbo-vestiging van het Hofstad College, een school die in samenstelling sterk lijkt op de school van Van Wieren. De leerlingen komen grotendeels uit de zwakke milieus, zijn voor driekwart van buitenlandse afkomst en vaak licht ontvlambaar. Baarda: ‘Alle ingrediënten voor escalatie dus.’ ...

De Volkskrant, 09-07-2007, van verslaggever Michiel Haighton

Aantal controles op drugs- en wapenbezit op middelbare scholen neemt toe
 
Politie! Maak open dat schoolkluisje

Steeds meer schoolbesturen vragen de politie een controle uit te voeren. Alleen zo kan de veiligheid worden vergroot.

Het begint steeds gewoner te worden. Politieagenten die op een ochtend kort na elkaar twee scholen binnenvallen om kluisjes van de leerlingen te doorzoeken op drugs en wapens. In Den Bosch gebeurde het dit jaar.
    Om welke scholen het gaat, wil de politie niet zeggen. ‘We hebben de controles op verzoek van de scholen gedaan. Doel was het uit de roulatie halen van wapens en drugs. ...


Red.:   En waar dat wapenbezit vandaan komt weet ook iedereen wel -. kijk maar naar de "incidenten": meestal allochtonen.

Uit: De Volkskrant, 10-02-2007, door Rachida Azough (volledig artikel hier )

Wit en zwart gaan elkaar met de neus in de lucht uit de weg

...    We waren vijftien en we zaten met bijna dertig leerlingen in een klas. Voor het eerst in onze schoolcarrière was de etnische samenstelling van onze klas gekanteld. Blanken waren niet meer in de meerderheid. Surinamers, Chinezen, Turken, Marokkanen, Joegoslaven en andere minderheden vormden voor het eerst een meerderheid. Het was even wennen voor de autochtonen die nog geen autochtonen heetten. Het was niet langer gepast om te spreken over apen die op zoek moesten naar hun lianen, over 'Turkie-turkie-broek-en-een-jurkie', en opmerkingen over de woestijnachtige staat van landen rond de Middellandse Zee werden niet meer in dank afgenomen.
    Tijdens de tekenles presteerde Rivke, de grootste mond onder de blondjes, het om mij sneaky te noemen. Ik weet niet eens meer waarom, wat ik wel weet is dat ik het woord verschrikkelijk vond: sneaky, geniepig. Brutaliteit die om afstraffing vroeg.
    Het bleek niet moeilijk om medestanders te vinden. Voortaan was de sportieve Rivke de laatste die werd opgeroepen wanneer we tijdens gym teams samenstelden. Als zij en haar blonde vrienden ook maar een spoor van verzet toonden, werd hen te kennen gegeven dat dit nutteloos was. De witte jongens deden met hun spillebeentjes en dunne armpjes zelfs onder voor mijn tanige lijfje. Ze konden in geen geval weerstand bieden tegen onze bruine Hulken. We verzonnen scheldwoorden voor ze, weinig origineel voor zover ik me kan herinneren; variaties op melkfles en kaaskop: we stelden alles in het werk om het racisme dat wij te verduren hadden gehad te verhalen op onze klasgenoten. Het was geen pretje. ...
 

Red.:   Van het schelden bij een blanke meerderheid zal best iets waar zijn: kale, rooie en brillenjood en andere terminologie over het uiterlijk zijn ook altijd een deel van schoolrepertoire geweest. Klein voorbeeldje:

Uit: VARAgids, nr. 15-2009, column door Paul Witteman

Piloot Verhagen

De dag dat ik besloot premier te worden, ligt ver achter me. Ik was elf jaar oud. Op de lagere school werd ik ermee gepest dat mijn vader een blauwe maandag minister was geweest. ... Stiekem was ik er toch trots op dat mijn pa, zoon van een schoenmaker uit Nieuwendam, het zo ver had geschopt. Dat moet je op school niet laten merken. Na een reeks fysieke krachtmetingen op het schoolplein werd ik door mijn klasgenoten afgeserveerd als 'ministerszoontje'. Met andere woorden: een watje. Ik was een gemiddelde leerling, een onopvallend blond jongetje. Waarschijnlijk heb ik een keer door stevige klasgenoten in het nauw gedreven geschreeuwd 'maar mijn vader is minister geweest'. Diepe verachting was mijn deel. Het treiteren nam in hevigheid toe. Pas de overgang naar de middelbare school maakte daaraan een einde.   ...

Red.:   Natuurlijk is het wel zo dat als één van de kanten (tegenwoordig) allochtoon is,dat er dan geen sprake is van pesten, maar van discriminatie.
    Terug naar Rachida Azough - aangezien haar woorden uit eigen mond van een groepslid komt, kunnen we de genoemde reactie van het allochtone lichamelijke geweld met een gerust hart aanzienlijk opwaarderen.
    En ter bevestiging dat dit niet specifiek Nederlands is (zowel autochtone als allochtone groepen verschillen, Franse allochtonen zijn voornamelijk Algerijnen en Afrikanen):

Uit: De Volkskrant, 12-09-2006, van correspondent Fokke Obbema

Reportage | Franse ouders wringen zich in bochten om de regel dat het kind in de eigen wijk naar school moet, te omzeilen

Met een leugentje naar een betere school

...  In de statige leraarskamer van Charlemagne vertelt de 62-jarige wiskundeleraar Michel Wirth hoe hij met zijn dubbelrol als ouder en leraar is omgegaan. Hij woont in Evry, een voorstad van Parijs met een geduchte reputatie. Zijn kinderen volgden daar nog wel het lager onderwijs, maar hun middelbare school werd Charlemagne, hartje Parijs. 'En als ik in Evry zou hebben lesgegeven, zou ik ervoor hebben gezorgd dat ze daar niet naar school hoefden te gaan.'
    De gewelddadigheid op het schoolplein vond hij er te bar. 'Mijn dochter werd daar met de nek aangekeken, omdat ze antwoorden gaf op vragen van de leraar.'  ...
...

Red.:   De bron waar dit gedrag vandaan komt is voor de hand liggend:
 

Uit: De Volkskrant, 19-10-2005, door Kees Beekmans (volledig artikel hier )

Ontslag

...  Leg ouders uit wat de schoolregels zijn - niet te laat komen, niet spijbelen, niet vechten, en ga zo maar door -, laat ouders en kind die regels ondertekenen, maak van dat moment een foto, hang die op in het lokaal of misschien zelfs in de hal. ...

Red.:   Kortom: Beekmans, die op scholen met vrijwel alleen allochtone leerlingen werkt, scholen, stelt voor dat die ouders leren om beter op te voeden.
    Maar niet alleen de autochtone kinderen, ook de autochtone leraren lijden onder de slecht opgevoede kinderen uit andere allochtone culturen - een voorbeeld uit een land met meer ervaring op dit gebied:

Uit: De Volkskrant, 18-06-2005, door Gerard Reijn

Interview | Amerikaanse socioloog Bowen Paulle vergelijkt in zijn proefschrift scholen in de Bijlmer en de Bronx

Getto-kids malen de leraren fijn

Alleen hardgekookte leraren houden orde in moeilijke klassen, registreerde socioloog Bowen Paulle.

De eerste dag de beste dat Bowen Paulle die school in de Amsterdamse Bijlmermeer bezocht, zag hij hoe hard het leven daar was: een ervaren leraar werd fijngemalen door zijn klas. 'Die man kon het gewoon niet aan. De leerlingen gingen grappen maken, of lieten hem gewoon maar praten. Ze scholden elkaar uit. Of ze riepen naar elkaar: ik sla je op je bek. Die man kwam vrijwel niet aan lesgeven toe.'
    Het had schokkend kunnen wezen, ware het niet dat Paulle net een paar jaar had lesgegeven aan een zwarte school in de New Yorkse wijk The South Bronx. Daar was hij wel erger gewend. ...

Red.:   Dit soort scholen,  ROC's en de vmbo's in de grote steden, zijn de plaatsen waar de allochtone leerlingen domineren. Hoe dat er in de praktijk eruit ziet, is heel goed te constateren in een documentaire (Heb ik genoeg?, KRO, 29-03-2009), waarin presentatrice Karin de Groot de uitdaging aanneemt om een paar dagen les te geven op een vmbo - de synopsis zegt eigenlijk al genoeg:
 

Als Karin naar de school toegaat, zegt men als inleiding tegen haar: "Het is zeer gevarieerde klas", en Karin ziet dat als "makelaarstaal" - en terecht naar spoedig blijkt. De "leerlingen uit vijf culturen" blijken sterke culturele overeenkomsten te hebben: een aandachtspanne van 1 seconde, een belangstellingsterrein dat zich beperkt tot 1 decimeter rond hun eigen lichaam, een bevredigingsuitsteltijd van een halve seconde, en de capaciteit tot secondair reageren van een tweejarige. Algehele ontwikkelingsniveau: dat van slecht opgevoede kleuters met ADHD.
    Het is precies zoals  Bowen Paulle stelt:

Uit: De Volkskrant, 19-05-2010, door René Kneyber, auteur van Orde houden in het vmbo

Helft van docenten kan geen orde houden en stopt

Klassenmanagement is nodig om ordeproblemen te voorkomen door goede en heldere instructies. De opleidingen hebben er te weinig aandacht voor.

‘Labelleerlingen’ oftewel probleemleerlingen veroorzaken een grote werkdruk voor docenten. Tenminste, zo constateerden Rondom 10 en de CNV in een onlangs verschenen onderzoek. Docenten weten zich geen raad met moeilijk gedrag, willen dat graag gelabeld hebben, maar zodra het gelabeld is weten ze zich geen raad met de handelingsplannen. ...
    Docenten vinden dat ze te weinig worden voorbereid op de praktijk. Dat komt niet omdat er te weinig aandacht is voor pedagogiek, maar wel voor klassenmanagement. Slecht klassenmanagement is noodlottig voor labelleerlingen, maar ook voor Marokkaanse jongens, vmbo’ers en jongens in het algemeen en misschien wel voor het hele onderwijs.
    Ondanks de problemen is er op de lerarenopleiding vrijwel geen aandacht voor dit vak. Op de meeste lerarenopleidingen is het zelfs geen vak. Een student die een keer wat wil horen over straffen kan rekenen op een vieze blik: ‘Daar hebben we het hier niet over.’ Als men dan ook nog eens beseft dat 50 procent van de docenten met een bevoegdheid binnen drie jaar stopt vanwege ordeproblemen ...

Red.:   De helft wordt dus fijngemalen door de ghettokids (is: allochtonen). En daar helpt geen cursusje tegen. Om op dat soort scholen te slagen, moet je een onderwijskundig equivalent van Moeder Theresa en Marten Luther King tezamen zijn:
 

Uit: De Volkskrant, 08-03-2007, door Diederik van Hoogstraten

Gered in lokaal 203

Erin Gruwell was een jonge lerares in Californië toen ze ontdekte dat haar probleemleerlingen wapens droegen, maar niet wisten wat de Holocaust was. Met Anne Frank als inspiratiebron kreeg ze de jongeren aan het schrijven en veranderde ze levens.

Tussentitel: Freedom Writers’, een collectief dagboek van Erin Gruwell en haar
                  probleemleerlingen

...    Gruwell (37) omschrijft haar filosofie: ‘Dingen voor elkaar krijgen die voorheen niet bestonden.’ Dit is wat ze al jaren doet, maar in 1994 lag het niet per se voor de hand. Erin was 25, net afgestudeerd en net verloofd, idealistisch en een beetje wereldvreemd. Een keurig meisje dat het presteerde om op haar eerste dag als lerares Engels een rood mantelpak en parels te dragen.
    Ze ging de wereld veranderen en ze had er zin in.
    De leerlingen en collega-leraren reageerden sceptisch en zelfs vijandig. In haar klas heerste anarchie. De jongeren met leerproblemen werden door iedereen beschouwd als het laagste van het laagste. Onhandelbare kinderen zonder toekomst, uit gezinnen zonder vaders. Sommigen droegen wapens. Hun voorland was de gevangenis of de drugshandel.
    Ze leefden op school en thuis in groepen van hun eigen kleur en achtergrond. Het schoolplein was verdeeld in ‘gebiedsdelen’, legt een leerling uit in het boek. Beverly Hills voor de blanken, Chinatown voor de Aziaten, Tijuana Town (ook wel: Run to the Border) voor de hispanics, en Da Ghetto voor de zwarten.
    Waarom zouden zij iets aannemen van deze opgeruimde vrouw? ‘Ze is te jong en te blank. Ik geef haar een maand’, dacht een van de scholieren die eerste dag. ‘Je dringt nooit tot ze door’, zei een collega.
    Gruwell heeft zich altijd verzet tegen het woord ‘onmogelijk’. Het eerste keerpunt kwam toen een luidruchtige jongen, Sharaud, opeens bijna in tranen was. Iemand had een karikatuur van hem getekend: een negerhoofd met enorme, overdreven lippen. Sharaud zag het stuk papier. De wreedheid van tieners was hem niet vreemd – hij kon zelf keihard zijn – maar bij de aanblik van het tekeningetje viel hij stil.
    Achteraf gezien was het een bepalend incident, zegt Gruwell, ‘het eerste leermoment, dat ik móést aangrijpen’. Op het moment zelf reageerde ze instinctief en furieus. Zo begint haat en marginalisering, legde ze uit. ‘Dit is het soort propaganda dat de nazi’s gebruikten tijdens de holocaust.’
    Het was eindelijk stil in de klas. Een hand ging omhoog. ‘Wat is de holocaust?’ Nu was het de beurt aan de lerares om stil te vallen. Ze vroeg wie wist wat de holocaust was. Niemand. Ze vroeg wie weleens beschoten was. Vrijwel iedereen.
    ‘Ik besloot dat tolerantie het hart van mijn lesplan moest vormen.’ Gruwell schudde de boel op door de leerlingen nieuwe plaatsen te geven. Ze verdiepte zich in de hiphop van Snoop Dogg, die zelf uit Long Beach kwam, en in het American football. Door mee te praten over zaken die de tieners bezighielden, drong zij tot ze door.
    Mokkend gingen ze akkoord met het idee van een héél boek lezen. Voor ze het wist, had iedereen vragen en ideeën over het Dagboek van Anne Frank. Een van de meiden, Maria, was vreselijk kwaad op Miss G omdat ze niet had verteld dat het zo zou aflopen. ‘Wat heb ik voor kans als Anne op die manier doodging?’
    Steeds zocht Gruwell naar onorthodoxe lesmethoden. Ze had bijbaantjes om uit eigen zak te betalen voor boeken en schoolreisjes. Aan haar vader, buren, vrienden, politici en vermogende vreemden vroeg ze om steun en geld. Onder zachte dwang spoorde ze de jongeren aan hun ouders bij het schoolwerk te betrekken; de meesten praatten thuis nooit over school. ...

Red.:   Er is weer een nieuw geval geweest van wapengebruik op school. Dit is één van de artikelen naar aanleiding daarvan:

Uit: De Volkskrant, 13-10-2007, van verslaggevers Eveline Domevscek en Gerard Reijn

Scholen-met-ervaring: poortjes laatste middel

Scholen waar geweld is gebruikt, kiezen sindsdien veelal voor pasjessystemen, camera's en meer sociale controle

Detectiepoortjes heeft de mbo-school De Leijgraaf in Veghel nog steeds niet, en die zullen er als het aan bestuursvoorzitter Marc Veldhoven ligt ook nooit komen, maar sinds die fatale dag in december 1999 dat een Turkse jongen drie leerlingen en een docente verwondde met pistoolscholen is veiligheid wel degelijk een hot item op de school. ...
    Volgens Veldhoven werden dertig maatregelen getroffen om de veiligheid te verbeteren. Er werden videocamera’s geplaatst, het aantal conciërges werd opgevoerd van tien naar vijftien, en er kwam een pasjessysteem. Maar de belangrijkste maatregelen hadden te maken met het aanhalen van de sociale banden met leerlingen en hun ouders. ‘We hebben enorm geïnvesteerd in de sociale structuur, vooral in het inbedden van de allochtone leerlingen in de school. Ik denk dat we nu 90 procent van de ouders kennen.’
    Wapencontroles houdt de school niet, maar het is niet uitgesloten dat dat er van komt. Maar detectiepoortjes, de maatregel waar de buitenwereld altijd om roept, dat gaat te ver. ...
    Dat zo’n incident lang doorwerkt, weet Piet Boekhoud, bestuursvoorzitter van het Albeda College in Rotterdam. In 1997 bedreigde een leerling een ander met een gaspistool. ‘Sindsdien zijn wij heel alert op wapens. Nog steeds.’ Maar ook Boekhoud wil geen detectiepoortjes. En een pasjessysteem heeft hij slechts op een van de vestigingen. Wel videocamera’s, conciërges, een beleidsmedewerker én een huisvestingsbeleid dat gericht is op veiligheid.

Tussenstuk:
Youssef (16) herdacht

Meer dan honderd scholieren en docenten zijn vrijdag bijeengekomen op het Technisch College in Amsterdam om te praten over de dood van TeC-leerling Youssef. Op de plaats van de dodelijke steekpartij van donderdag werden in de loop van de dag tientallen bossen bloemen gelegd. Ter nagedachtenis aan het 16-jarige slachtoffer stak de school zestien kaarsjes aan. De lessen op de laatste dag voor de herfstvakantie gingen niet door.
De bijeenkomst van de geschrokken leerlingen en hun docenten vond in stilte plaats, zeiden klasgenoten van het overleden slachtoffer en de vermoedelijke dader Hüseyin P.

Red.:   Zelfs als het niet een dagelijks gebeuren is, is ieder geval van wapengebruik dus meer dan een incident - het heeft ernstige repercussies voor het klimaat op de betreffende school, en ook voor het schoolklimaat in het algemeen. Zo bezien is het aantal incidenten al veel en veel teveel. En de bij verre voornmate bron staat nog eens een paar keer genoemd: de allochtone schoolbevolking.
    Onder een lijst van incidenten voor zover bekend geraakt, waarbij afkomst niet vermeldt is (want bron de Volkskrant), maar men mag er veilig vanuit gaan dat dat in meer dan 80 procent van de gevallen een allochtone afkomst is:

Volkskrant website, 13-10-2007, van de redactie.

Ernstig geweld op scholen: een overzicht

Een overzicht van ernstige incidenten op scholen in Nederland:

April 2007: Een 16-jarige scholier overlijdt in het ziekenhuis nadat hij een dag eerder voor zijn school, de Christelijke scholengemeenschap Jan Arentz in Alkmaar, klappen had gekregen.

Maart 2007: Op het schoolplein van het regionaal Opleidingscentrum (roc) Zadkine in Rotterdam wordt toevallig door NOS Headlines een vechtpartij gefilmd waarbij een scholier wordt gestoken. Dezelfde maand zijn er nog drie andere steekpartijen op scholen in Amsterdam, Naaldwijk en Oss. Volgens een expert gaat het om kopieergedrag als gevolg van de grote aandacht voor de gefilmde steekpartij.

Januari 2004: Een 16-jarige leerling schiet onderdirecteur Hans van Wieren van het Terra College in Den Haag door het hoofd. Dat gebeurde in de kantine, die op dat moment vol was.

December 1999: Een 17-jarige scholier schiet op het roc De Leijgraaf in Veghel vier medeleerlingen en een docente neer. Het motief is volgens de politie wraak voor het lastigvallen van zijn zusje.

Januari 1999: Drie jongens van 15 en 16 jaar, leerlingen van het MaasWaalcollege uit Wijchen beschieten een medescholier met een luchtdrukpistool, het slachtoffer wordt in de nek geraakt.

April 1998: Een 12-jarige, geen leerling van de school, steekt een 16-jarige enkele keren in de rug voor de scholengemeenschap de Hamrug in Groningen.

Februari 1997: Een 16-jarige scholier schiet een 16-jarige met een gaspistool op een medescholier op het Alberda-college in Rotterdam. Niemand raakt gewond.

Oktober 1995: Een 19-jarige leerling steekt op het Prisma College in Utrecht een 17-jarige medescholier dood op het schoolplein.

September 1995: Drie leerlingen van het meao-college te Amsterdam raken gewond bij een steekpartij voor hun school.

September 1995: Een 15-jarige scholier steekt op een school in Rotterdam-Zuid een 39-jarige lerares met een schaar in haar zij.

Uit: De Volkskrant, 31-10-2007, door Martin Sommer

Scholen en geweld: horen, zien en zwijgen

Bestuurders en politici willen liever niet weten hoe veel geweld er op scholen is en de inspectie kan het niet te weten komen, betoogt Martin Sommer.

Tussentitel: De inspectie onderzoekt het ‘schoolklimaat’, niet of er wordt geknokt

Afgelopen woensdag speelde zich de derde steekpartij op een school af in twee weken. Bij het eerste geval werd een 16-jarige jongen doodgestoken in Amsterdam-West. Iedereen was in rep en roer, burgemeester Cohen vond het ‘verschrikkelijk’ en onderwijswethouder Hennah Buyne verscheen in Nova. Driemaal een steekpartij, en daarbovenop twee Telegraaf-berichten. Eerst over een onderzoek van onderwijsbond Aob waarover de krant kopte: ‘Juf krijgt klappen’ – ‘Trappen, slaan, knijpen en aan haren trekken op de basisschool wordt normaler.’ En gisteren, alweer in De Telegraaf: ‘Scholen propvol wapens’. In de Kamer staat een spoeddebat op de rol. Wat is er loos in het onderwijs?
    Kort en goed: we weten niet wat er loos is. Er wordt natuurlijk veel gepraat en beweerd. Mbo-bestuurder Molenkamp zei eind vorige week dat scholen alleen maar veiliger worden. Maar ja, Molenkamp is een belangenbehartiger. Wat is de ‘monitor sociale veiligheid’ waar hij zich op baseert, eigenlijk waard? Daartegenover staat het bericht van vorige maand dat slechts 8 procent van de scholen aangifte doet van diefstal, vechtpartijen of vernielingen. Ook dit op grond van een onduidelijke enquête. Wie wil weten hoe de vlag erbij hangt, graait in het duister. ...
    Om de zoveel tijd is de deksel niet op de pot te houden. Dan komen er drama’s zoals in Amsterdam-West op tv en daarna is er altijd wel een bestuurder om te vertellen dat ‘de beelden worden uitvergroot’, of verwant proza. In maart van dit jaar waren er vier steekpartijen. Minister Plasterk sprak van incidenten, net als weer een andere belangenbehartiger van de scholen, Sjoerd Slagter van de VO-raad. De weerstand om te willen weten, is voelbaar. Na het bericht dat niet meer dan 8 procent van de scholen aangifte doet, antwoordde staatssecretaris Van Bijsterveldt dat de slachtoffers misschien wel ‘in een later stadium’ naar de politie zijn gegaan. Ja, wie weet. ...

Red.:   En inderdaad, men onderzoekt het niet:

Uit: De Volkskrant, 20-11-2007

Scholen moeten geweld registreren

Scholen worden verplicht om incidenten met geweld en criminaliteit te registreren. Ze zullen ook worden verplicht om bij bepaalde incidenten aangifte te doen bij de politie.
    Dat schrijft staatssecretaris Marja van Bijsterveldt van Onderwijs in een brief aan de Tweede Kamer. Volgens Van Bijsterveldt is een meldingsplicht nodig om een duidelijker beeld te krijgen van de veiligheidssituatie op scholen.

Red.:   Het waarom wordt zo meteen nog eens bevestigd. Maar eerst wat recente gegevens die men wel heeft:

Uit: De Volkskrant, 20-11-2007, van verslaggeefster Maartje van Hoek

Met een boksbeugel in de tas naar school

Twintig procent van de jongeren gaat wel eens met een wapen de straat op. Tijd voor een campagne.

...   Jongeren voelen zich tegenwoordig zo onveilig dat twintig procent wel eens met een wapen de straat op gaat, zo blijkt uit onderzoek van het ministerie van Justitie. En daarom werd het volgens Hirsch Ballin tijd voor een campagne.

Red.:   De Volkskrant reportage geeft twee voorbeelden, en de eerste is natuurlijk blank -de bekende Volkskrant aanpak: alle leugens om de allochtonen uit de wind te houden zijn toegestaan.

Uit: Dagblad De Pers, 19-11-2007, door Peter Wierenga

Meldpunt onveilige scholen | Meer wapens maar minder mishandeling

Met een mes in de tas naar school

Seks, drugs en geen rock 'n roll maar wapens, veel wapens. Het Meldpunt Onveiligheid Scholen loopt vol met bezorgde mailtjes van leraren én leerlingen.

'Ik zie dat andere leerlingen messen bij zich hebben in hun schooltassen. Met een groepje vrienden zijn we helemaal uitgescholden en bedreigd', schrijft een doodsbange vmbo-scholier. Als zijn moeder bezorgd aan de bel trekt, antwoordt de klassementor dat hij zelf ook dreigementen heeft ontvangen.
    Nog een paar mailtjes: een roc-docente switcht naar een particuliere school, genoeg als ze heeft van de slappe aanpak van cokesnuivende, gewelddadige scholieren. Een leraar in het oosten van het land krijgt een pistool voor zijn neus. Een moeder ziet de dood van haar zoon in rode letters op chatprogramma msn aangekondigd.
    Zomaar wat mensen die hun hart luchten bij het Meldpunt Onveiligheid Scholen. Bij dit initiatief van de Partij voor de Vrijheid zijn in twee weken tijd 254 mailtjes binnengestroomd. Ze komen uit het hele land, maar de meerderheid gaat over voorvallen in de Randstad, vooral op vmbo's en roc's. Seks in lege lokalen, drugs op het toilet, veel messen, een enkel vuurwapen en jeugdbendes. Misschien niet geheel representatief, maar de noodkreten zijn van alle betrokkenen: leerlingen, ouders, docenten en zelfs agenten. ...
 

Red.:   De roc's en vmbo's in de grote steden: met grote allochtone minderheden, en deels meerderheden.
    En nu een onderzoek wat men kennelijk heel graag en heel snel vergeten heeft:

Uit: De Volkskrant, 14-01-2004, van verslaggever Bert Wagendorp

Geweld dringt scholen binnen

Schooldirecteuren lopen niet te koop met informatie over geweld. Niettemin belooft een lopend onderzoek niet veel goeds: geweld valt niet meer te ontkennen of te negeren.

...  'Veiligheid op scholen stabiel', luidde in maart 2001 de kop boven een persbericht van het ministerie van Onderwijs. Uit een onderzoek van Ton Mooij van het Instituut voor Toegepaste Sociale Wetenschappen (ITS) bleek dat scholen tussen 1991 en 2000 niet onveiliger waren geworden. De door het ministerie in gang gezette campagne 'veilige school' (1995-2000) was daarmee een succes.
    Gewelddadige incidenten op scholen in Amsterdam-West brachten de gemeente ertoe zelf een onderzoek te beginnen. Bij het onderzoek waren bijna twintigduizend leerlingen en ruim tweeduizend personeelsleden van 39 scholen betrokken. Uit slacht offeronderzoek bleek dat sprake was van 168 duizend incidenten met strafbare feiten. Daarvan was 15 procent bekend bij de school en slechts 1 procent bij de politie.
    Uit het onderzoek bleek dat van alle leerlingen maar één op de drie géén slachtoffer was geworden van een delict. ...
    Hoe groot het aantal geweldsdelicten precies is, is onbekend. Dat komt mede doordat schoolleiders vaak trachten informatie over agressie en geweld op hun school onder de pet te houden. Volgens het AOb-onderzoek doet op basisscholen één op de tien directeuren dat, maar maakt in het voortgezet onderwijs en in het beroepsonderwijs en volwasseneneducatie (bve) zich zelfs een kwart van de leiding zich schuldig aan het achterhouden van gevallen van geweld.
    'Er is de afgelopen jaren vooral kwantitatief onderzoek gedaan', zegt Henk Kleijer van het SISWO/Instituut voor Maatschappijwetenschappen van de Universiteit van Amsterdam. Kleijer begon in het voorjaar van 2003 met het onderzoek Geweld op School. Kleijer richt zich vooral op de vraag welke vormen van geweld zich voordoen op Nederlandse scholen en in wat de invloed van het schoolklimaat op het ontstaan van geweld heeft. In een rapportage van zijn vooronderzoek durft Kleijer, samen met mede-onderzoeker Rogier van Reekum, de volgende conclusie aan: 'De toename van geweld onder jeugdigen heeft ertoe geleid dat structureel geweld in het middelbaar onderwijs niet meer te ontkennen of te negeren is. Het gewelddadige gedrag van jongeren is de scholen binnengedrongen.'
    Kleijer vermoedt dat de gewelddadige situaties zich vooral voordoen op de vmbo's die lesgeven aan de 'meest achtergestelde jeugd in de grote steden' met hoge percentages allochtonen. Volgens hem ontstaat daar 'een alarmerende stand van zaken, waarin sociaal-economische achterstand en etnische identiteit een elkaar versterkend complex gaan vormen.'

Red.:   En hier staat het dus allemaal bij elkaar: de politiek-correcte onderzoeken van ministeries en dergelijk blijken te liegen dat ze barsten, als je de goede vragen stelt. Dan blijkt ook waarom de langs andere wijze verzamelde cijfers zo gunstig zijn: men meldt niet, omdat men er ook geen belang bij heeft (schoolreputatie, enzo), en de officiële cijfers moet je dus met factoren vermenigvuldigen.
   Tussengevoegd een stukje van zo'n vijf jaar later. Dan blijkt dat het vermoeden juist is: je hoort alleen het topje van de ijsberg, want hierover praten is in ieder geval voor de scholen taboe - zie onderstaande aankondiging van een uitzending van het actualiteitenprogramma EénVandaag:

Van www.eenvandaag.nl:

Veilig naar school?

Hoe staat het met het veiligheidsbeleid op middelbare scholen? Weinig scholen willen openheid geven over hun veiligheidsbeleid. Ze zijn bang voor imagoschade. Maar op wat voor manier kunnen scholen een veilig klimaat creëren? EénVandaag mocht een kijkje nemen bij het Canisius College in Nijmegen.
Uitzendingen: 23 mei 2009 / Nederland 1

Red.:   En voor waar die onveiligheid vandaan komt, kunt u naar de uitzending kijken , en vernemen dat oorzaken zijn: schaalvergroting en, zegt de specialist: '...uh....toch wel de diversiteit die is toegenomen in de schoolpopulatie. Ook wel de maatschappij die de school binnendringt - de straat die de school binnendringt.' Vertaal maar rustig: allochtonen binnen, en de nog ergere allochtonen buiten.
   Want bijvoorbeeld de import van wapens komt voornamelijk uit de allochtone hoek, waarvan hier weer een wat ouder voorbeeldje

Uit: De Volkskrant, 17-12-2004, door Erik van den Berg

Boksbeugel in de klas

... Een sjofele maar overzichtelijke wereld - zeker in vergelijking met de multiculturele doolhof waarin meester Kees Beekmans met zijn leerlingen een weg moet zien te vinden. Migranten, maagdenvliezen, hoofddoekjes, ramadan en fatwa zijn maar een paar van de beladen thema's die figureren in Eén hand kan niet klapt, een bundeling van de verhalen die Beekmans sinds 1994 over zijn belevenissen als docent Nederlands op zwarte scholen in onder andere NRC Handelsblad en De Groene Amsterdammer publiceerde. ...
    Beekmans laat je mededogen voelen met al die potentiële probleemgevallen in de klas. Maar een idylle kan ook hij er niet van maken. Als je leest over de Ghanese Jacob ('een schonkige, bonkige jongen van dertien jaar'), die met niemand praat, zelden thuiskomt op zijn pleegadres en rondloopt met een zelfgemaakte boksbeugel, hou je je hart vast.

Volkskrant weblog, 22-11-2007, door Secularist

Segregatie op het ROC

Mijn nicht Bianca gaat naar een ROC. Ze is zestien en nogal verlegen en teruggetrokken. Thuis denkt men genuanceerd over de multiculturele samenleving en racisme wordt daar sterk afgewezen. Op school trekt Bianca met iedereen op en ze praat zelfs een paar woordjes Turks. Aan het begin van het schooljaar was 2/3 van de leerlingen in de haar klas van allochtone (niet Westerse) afkomst. Na enkele weken zakte dit naar naar 50% omdat zeker de helft van de allochtone leerlingen het voor gezien hield.
    Vanwege een project was ik uitgenodigd om een presentatie bij te wonen op school. Een aantal klassen was opgedeeld in groepen van 4 á 5 leerlingen en de groepen hadden een winkeltje opgezet. Je kon aandelen kopen in zo'n winkeltje en vragen stellen over het ondernemersplan. In de hal van de school waren een paar standjes opgezet. De segregatie was hier volkomen duidelijk. De allochtonen hadden winkeltjes met bijvoorbeeld hoofddoekjes in allerlei kleuren en de autochtonen boden hippe T-shirts aan.
    Bianca zat in een groepje met uitsluitend autochtonen en ik vroeg haar waarom de groepen niet gemengd waren. Met tegenzin gaf ze toe dat het plan om de groepen te mengen was mislukt. Zelf had ze in een groepje met vier Turkse meisjes gezeten die bijna altijd in het Turks met elkaar spraken ondanks vele verzoeken dat niet te doen. De leraar deed er niets aan en Bianca heeft uiteindelijk verzocht om naar een autotochtoon groepje te worden overgeplaatst. De vier Turkse meisjes beschuldigen Bianca nu van discriminatie en noemen haar een Kaaskop.
    De teleurstelling bij Bianca druipt van haar gezicht af. Ze moet niets meer van allochtonen hebben want ook de andere allochtonen in haar klas keren zich tegen haar.
    Waar gaat het nu fout en hoe los je dit nu op?

Red.:   En je kan nog meer pech hebben:
 

Uit: De Volkskrant, 07-05-2009, van verslaggeefster Anja Sligter

Slachtoffer loverboy eist geld van school

Smartegeld van 74.000 euro voor ontbreken veiligheid | Verzuimsmoezen werden nooit bij moeder gecheckt | School wist dat bij de poort leerlingen werden opgepikt

Loverboy-slachtoffer Maria Mosterd, schrijfster van Echte mannen eten geen kaas, klaagt de Thorbecke Scholengemeenschap in Zwolle aan. Volgens haar bood de school tussen 2001 en 2005 geen veilige leeromgeving en schoot het absentiebeleid tekort.
    Dit maakte dat een loverboy alle kans kreeg haar onder zijn invloed te krijgen. Haar moeder werd pas na drie jaar door een leerplichtambtenaar op de hoogte gesteld van het feit dat haar dochter nauwelijks op school kwam.   ...
    Mosterd kwam in haar eerste jaar van het vmbo in 2001 in de ban van een loverboy, die op het mbo in hetzelfde schoolgebouw zat. Hij maakte dat ze spijbelde en zichzelf prostitueerde onder schooltijd. Deze ervaringen heeft ze beschreven in haar boek, waarvan 180 duizend exemplaren zijn verkocht.
    De praktijken hebben drie jaar geduurd, zonder dat de school ingreep. Docenten en mentoren wisten dat het slecht ging met de leerlinge en dat er bij school meisjes werden opgepikt en weer teruggebracht. 
    Dit bleek tijdens de zitting van de Landelijke Klachtencommissie Onderwijs. ...
    De commissie heeft alle klachten over onveilig schoolklimaat, absentiebeleid en negatieve benadering van docenten gegrond verklaard. De uitspraak beschrijft dat er op de school een constante dreiging van geweld bestond en dat er regelmatig werd gevochten. Ook was er sprake van verbaal geweld en handel in drugs.   ...

Red.:   Natuurlijk ging het hierbij om een allochtoon - geheel in lijn met het landelijke cijfer dat 90 procent van de loverboys allochtoon is. En, even natuurlijk, geldt dit evenzeer voor het hele conglomeraat van 'constante dreiging van geweld', 'regelmatig gevochten', en 'verbaal geweld en handel in drugs'.
    Een gevolg van dit alles: verschuivende schoolpatronen:

Uit: De Volkskrant, 19-12-2009, van verslaggeefster Charlotte Huisman

'Deze school is een doorgangshuis'

De Utrechtse School is er voor leerlingen die het elders niet redden. Maar wie kan, gaat weer naar een gewone school.

De 230 leerlingen van de Utrechtse School zijn bijna allemaal een keer van een middelbare school gestuurd. ‘Als iemand een opmerking maakt, vat ik dat snel negatief op’, vertelt de zorgvuldig opgemaakte Bouchra (16). ‘Hier hebben ze ervaring met leerlingen die boos worden. Het is hier leuker dan op andere scholen.’
    Een klasgenoot vertelt dat hij soms gewelddadig is, een ander dat hij op zijn vorige school een deur in de fik heeft gezet. ‘Maar nu gaan we ons diploma halen’, zegt Bouchra. ‘Dit is onze laatste kans.’ Een klasgenoot: ‘Ik denk wel eens verbaasd: wat heb ik allemaal geflikt op die andere school?’
    De Utrechtse School, een school voor voortgezet onderwijs en mbo, tussen het speciaal en het reguliere onderwijs, begon dit schooljaar in een voormalig gebouw van het ROC Midden Nederland, niet ver van het Utrechtse centrum. Doel is leerlingen die het in het reguliere onderwijs niet redden, een diploma te laten halen of werkervaring te bieden. Ze krijgen er extra aandacht en begeleiding, om hun gedrag te veranderen. Wie er aan toe is, moet weer terug naar een ‘gewone’ school.
    De leerlingen van docent Michiel Krijger mogen zelf de straf bepalen als iemand de regels overtreedt. ‘Ze straffen strenger dan ik’, zegt Krijger. Klasgenoot Rachid, ...
    De Utrechtse School is er ook om de Utrechtse vmbo-scholen te ontlasten waar, door de vlucht van sterkere witte en ook zwarte leerlingen naar scholen buiten de stad, het percentage probleemleerlingen steeds groter werd. ...
    ‘Link-it’-leerling Jordy (16) had een havo/vwo-advies maar versleet al zes scholen. ‘Hier gaan ze met je praten waarom je zo druk bent.’ Zijn vriend Mustan (15) ...

Tussenstuk:
De Utrechtse school

... Ook hoopt de gemeente met de Utrechtse School de Utrechtse vmbo's te ontlasten. Door een grote vlucht van sterkere leerlingen naar scholen buiten de stad is het percentage probleemleerlingen op vmbo's in de stad gestegen. Hierdoor is het imago van die scholen verslechterd en neemt het aantal aanmeldingen af.

Red.:   Hier wordt gesteld dat door de vlucht van sterkere en witte leerlingen het aantal en percentage probleemgevallen is toegenomen. Het is natuurlijk aanvankelijk andersom: door het toegenomen aantal probleemgevallen is er een witte vlucht ontstaan .
    Er wordt in het artikel natuurlijk niet ingegaan op de samenstelling, maar de genoemde namen zeggen genoeg: overgrote meerderheid allochtoon.
    De gevolgen van de allochtone cultuur op school worden steeds ernstiger:

Uit: De Volkskrant, 09-11-2010, column Aleid Truijens

Spraakverwarring

Tussentitel: Treurig beeld: leraar orakelt in boekjestaal voor kinderen die rap ratelen in straattaal

Groot alarm: op Nederlandse scholen heerst een babylonische spraakverwarring. Leraar en leerling begrijpen elkaar niet. Niet langer spreken zij dezelfde taal. De uitleg van de leraar en de teksten in schoolboeken schieten over kinderhoofden heen de ruimte in. De gevolgen van dit wanbegrip zijn dramatisch voor de schoolprestaties, zeggen de Tilburgse taalonderzoekers Peter Broeder en Mia Stokmans. Het probleem is zichtbaar in het hele basis- en voortgezet onderwijs, óók bij autochtonen.
    Op Amsterdamse vmbo’s werd het al eerder gesignaleerd: veel brugklassers kennen te weinig woorden om de lessen te kunnen volgen. De gemeente Amsterdam gaf leraren vorige maand een Basislijst Schooltaalwoorden. Deze lijst met 1.600 woorden, die vaak voorkomen in schoolboeken maar veelal onbekend zijn, is ontwikkeld door taalonderzoekers van de Universiteit van Amsterdam. Er staan abstracties op als ‘veronderstellen’ en ‘systeem’, deftige woorden als ‘alvorens’ en ‘amper’, maar ook ‘kleverig’ en ‘stomp’. Brugklassers moeten al die woorden kennen.   ...
    Het is een treurig beeld: goedwillende leraar staat te orakelen in boekjestaal voor dertig glazig kijkende kinderen, die in de pauze rap ratelen in straatttaal. Ze lezen te weinig, daar komt het door. Gesproken taal verandert razendsnel; het gedrukte woord ‘bevriest’ de taal. Elke dag minstens een uur lezen, de krant en spannende verhalen, en daarover praten, dat helpt natuurlijk wel. Maar veel vmbo’ers haten lezen.   ...

Red.:   De reportage had ongetwijfeld een andere bedoeling, maar schetst een beeld dat eenduidig is:
 

Uit: De Volkskrant, 04-01-2011, door Janny Groen

Interview | Alice van der Mark, coördinator sociale veiligheid in het mbo

Compassie met jongeren die fouten maken

Soft is ze niet. Wel begripvol voor jongeren in het mbo die zoeken naar hun identiteit of klem zitten tussen twee culturen. 'Een goed schoolklimaat krijg je niet met repressie en extra beveiligers.' Haar werk: knokken voor elke leerling.

Tussentitel: Van Groningen tot Oss, overal zijn problemen | Alice van der Mark, coördinator sociale veiligheid

Voor elke leerling zal ze knokken, ook al is de situatie nog zo uitzichtloos. 'Want elk jong mens is een ultieme inspanning waard', zegt Alice van der Mark (58), sinds vijf jaar coördinator sociale veiligheid op het roc Mondriaan in Den Haag.
    Makkelijk is dat niet in een gepolariseerde multi-etnische samenleving. Maatschappelijke spanningen sluipen ook de scholen binnen. Islamitische radicalisering, extreem-rechtse uitingen, cyber-pesten, discriminatie en tienerzwangerschappen gaan de schoolpoort niet voorbij. 'Biotoopjes van de BV Nederland' noemt Van der Mark de onderwijsinstellingen. Ze refereert aan de paniek die de Damschreeuwer afgelopen jaar veroorzaakte tijdens de Dodenherdenking. 'Die opgefoktheid en nervositeit, dat zie je ook terug in het onderwijs.'  ...

Red.:    Eigenlijk zegt de functie die mevrouw Van der Mark vervult genoeg: coördinator sociale veiligheid. Het leidt geen enkele twijfel wat de oorzaak is van de achteruitgang in sociale veilheid op school zodanig dat daarvoor een speciale coördinator nodig is: de allochtone instroom.
   Een sterke bevestiging uit een bron van het verschijnsel: één van de allochtonenlanden:

Uit: De Volkskrant, 16-02-2011, column door Sheila Sitalsing

Overliggen

Tussentitel: De klas ligt een kwartier voorover, de mond stijf dicht

Toen mijn dochter laatst uit school kwam met de mededeling dat ze van de juf had moeten overliggen, was ik ontroerd. Ach, het bestaat nog!   ...
   Overliggen houdt in dat de hele klas - het is een groepsactiviteit - met het hoofd voorover op de lessenaar moet liggen, de mond stijf dicht, gedurende een kwartiertje. De maatregel wordt opgelegd als de klas kliert, de hitte ondraaglijk is en de juf zelf onbeheerst naar huis verlangt en naar de verlossende laatste bel.
    Ik bewaar warme herinneringen aan het overliggen; meestal lag ik te fantaseren over later, als ik blond en langbenig zou zijn. Maar de lieve Hollandse meisjes van de pabo die hier, amper 20 jaar oud, stage komen lopen op de volksscholen, raken er niet over uitgepraat. Ze verwonderen zich over de toon en het volume waarop kinderen op school worden aangesproken ('Ga zitten!' 'Houd je mond!'), ze verbazen zich over het collectief lesjes opdreunen ('Een maal drie is drie, twee maal drie is...'), ze zijn verbijsterd over het gedreig ('Als je niet gaat zitten, ga ik je slaan!' Er zijn ook juffen die vervolgens daadwerkelijk met een houten stok achter de onwillige leerling in kwestie aan rennen.).
    Als de pabo-meisjes het over een andere boeg proberen te gooien - 'Ik ben niet boos op jou, ik ben boos op je gedrag' - barsten de kinderen in ongelovig gelach uit.
    Het verschilt per school: op de volksscholen is er meer verbaal en fysiek geweld, en hoe duurder de privéschool, hoe groter de kans dat je kind zonder al te veel krassen op zijn ziel de lagere school doorstaat.   ...

Red.:   Waar zouden die veiligheid- en ordeproblemen toch vandaan komen ...?

Naar Multiculturele samenleving  , Allochtonen lijst  , Allochtonen overzicht  , of site home .