Uit: Volkskrant website, Opinie, 27-05-2008, column door Sabra Dahhan

Discriminatie in de naam van integratie

Langzaamaan wordt onze wetgeving doordrenkt met regels die sommige bevolkingsgroepen uitsluiten en wegjagen.

Tussentitel: Als mensen de ontgroening hebben doorstaan, geef ze dan ook een
                  fatsoenlijke plek in de samenleving

Deze maand presenteerde Human Rights Watch een rapport waaruit bleek dat Nederland regels hanteert voor nieuwkomers die de internationale mensenrechten schenden. Er wordt onderscheid gemaakt in etniciteit als het gaat om het afleggen van de integratietest die migranten herenigd met hun gezin in Nederland.
    Hoewel elk land vrij is eisen te stellen aan nieuwkomers, mogen deze eisen niet voor de ene nationaliteit wel opgaan en voor de andere niet. Volgens Human Rights Watch vertraagt deze test de integratie, is deze in strijd met het familierecht en is het een sterk signaal naar bepaalde bevolkingsgroepen dat ze niet welkom zijn.
    Wezenlijke integratie vraagt om een benadering van nieuwkomers zonder te discrimineren op basis van nationaliteit en hoort consistent te zijn met de internationale mensenrechten.
    Hoe trots moeten we zijn op Nederland, als wij met ons integratiebeleid op de vingers worden getikt door een vooraanstaande mensenrechtenorganisatie?   ...
    Langzaamaan wordt onze wetgeving doordrenkt met regels die sommige bevolkingsgroepen uitsluiten en wegjagen. 
    De betwiste integratietest heeft dan ook bewerkstelligd dat er een flinke daling is geweest van het aantal aanmeldingen bij Nederlandse consulaten in Marokko en Turkije na het eerste jaar van de invoering van de test.
    De graadmeter van een succesvol integratiebeleid is echter niet het aantal migranten wat tegen een gesloten deur aanloopt, maar in hoeverre mensen zich thuis voelen na toegang tot Nederland. Nederland heeft het recht de lat hoog te leggen voor nieuwkomers, mits ze binnen de norm van het internationale recht vallen. Maar als mensen die ontgroening hebben doorstaan hebben ze ook recht op een fatsoenlijke plek binnen deze samenleving.
    Een Nederlands paspoort betekent nog niet dat je als volwaardige Nederlander wordt beschouwd. Een leven lang ‘integreren’, zonder duidelijk te weten waarom en hoe, is de eis aan een aantal groepen ‘allochtonen’.
    De integratietest houdt voor deze selectieve groepen (vooral Turken en Marokkanen) gewoonweg niet op na het verkrijgen van de Nederlandse nationaliteit.
    Het onderscheid op basis van etniciteit begint bij de integratietest, gaat daarna gerust door in het dagelijks leven en baant zijn weg naar het politiek bestel. Zullen wij de volgende keer weer een eervolle vermelding krijgen van Human Rights Watch?

Red.:   In dit stuk staat bijna per regel een leugen. Vanaf de kop:
 - In Nederland wordt niemand uitgesloten noch weggejaagd.
 - In Nederland wordt onderscheidt gemaakt op gedrag, en niet op etniciteit.
 - Nederland stelt eisen qua niveau voor immigranten, net als Amerika, Canada en Australië, en schendt dus niet de mensenrechten.
 - Immigranten worden niet gediscrimineerd op basis van nationaliteit.
 - Nederlandse trots heeft niets te maken met Marokkaanse gekwetstheid, omdat het de Marokkanen zelf zijn die zich in een negatief daglicht stellen.
 - Aanwezige immigranten wordt op geen enkele manier de toegang tot Nederland of een fatsoenlijke plek ontzegd.
 - De eis tot integreren wordt in bekende immigratielanden als Amerika, Canada en Australië als vanzelfsprekend gezien.
 - In het dagelijkse leven wordt niet meer op basis van etniciteit gehandeld dan in overeenstemming met het afkeerwekkende gedrag van immigranten van bepaalde etniciteit.
    Het is allemaal heel simpel: Sabra Dahhan is Marokkaanse, heeft de pest in over de slechte reputatie van Marokkanen in Nederland (trouwens, overal waar Marokkanen in Europa zitten, hebben ze die reputatie). Dus is ze erop uit de reputatie van Nederland te bezoedelen. Hier wordt dat openlijk gedaan, maar achter de schermen door immigrantenorganisaties richting internationale instellingen als HRW, die natuurlijk niet zelf onderzoek doen, maar afgaan op rapporten van instellingen, dat wil zeggen: multiculturele en immigranten instellingen, zoals Forum.
    Een typisch islamitische reactie is dat dus: wraak!
    Meer over het valse gebruik van de term "discriminatie" hier .
    Ook op school behoren Marokkanen tot de onderpresteerders. Dat moet dus ook wel het gevolg van discriminatie zijn:

Uit: Volkskrant website, Opinie, 13-05-2008, column door Sabra Dahhan

Geef niet op!

Als 12 jaar oude achtste groeper wist Sabra Dahhan niet welke middelbare school bij haar paste en praatte ze met haar vriendinnetjes over de griezelige nabije toekomst als brugklasser.
Ze was een goed meekomende leerling, sprak twee talen vloeiend, stelde vragen aan de meester waar hij zelf geen antwoord op had (‘Wat komt er als de mens is uitgestorven?’), en hield veel van rekenen want dat kon ze snel. Ook vond ze biologie leuk, want ze wilde later dokter worden.
    Haar studieadvies in groep acht: havo. Ze kon het niet geloven.
    Haar ouders net zo min, dus gingen zij een gesprek aan met de leerkracht om deze uit te horen over de, in hun ogen te lage inschatting van het intellect van hun dochter. De leerkracht besloot er havo/vwo-advies van te maken.   ...
    Zo vervolgde Sabra haar weg naar het gymnasium. Ze was goed in Latijn, want de Italiaanse lerares zag iets bijzonders in haar. Ze deed haar best, en was perfectionistisch als het ging om haar cijfers. Een Nederlands leraar noemde haar ‘het Mohamedaantje’ van de klas, en haar droom om arts te worden werd haar vaak ontnomen door leerkrachten die fluisterden: ‘Ik denk niet dat jij over dat talent beschikt, Sabra’. Toch ging ze door, haalde haar diploma en zwaaide er letterlijk mee in het gezicht van de leraren die haar ontmoedigd hadden. Nu is ze op weg om arts te worden.
    In de openbare bibliotheek zaten een aantal weken geleden 3 Marokkaanse jongetjes van een jaar of elf. Bilal, Ashraf en Ali heetten ze. Ik begon een gesprek met ze. Zomaar omdat ik me verveelde en ze mij aardig leken. Ze kwamen elke dag na school naar de bibliotheek. Beneden lazen ze boeken van Carry Slee en Paul van Loon, en op internet bereidden ze hun spreekbeurten voor. Bilal’s lievelingsdier was de tyrannosaurus rex, waarna een hele uitgebreide beschrijving volgde wat de uitsterving van dit dier voor hem betekende.
    Ze vroegen naar mijn hobby’s, mijn geloof en mijn liefdesleven. Intelligente jongens, die de talen Berbers, Arabisch en Nederlands perfect beheersten.
    'De meester zegt dat mijn gedrag niet bij het vwo hoort'
Ali was 12 jaar oud, en had al een krantenwijkje. Het geld gaf hij aan zijn moeder, zodat ze wat meer boodschappen kon doen. Gefascineerd was ik naar ze aan het luisteren. Ze vertelden me dat ze alledrie vmbo-advies hadden gekregen. Mijn mond viel open van verbazing. Ik vroeg ze of ze niet boos zijn daarover, en of ze niet naar de havo of naar het vwo zouden willen. ‘De meester zegt dat mijn gedrag niet bij het vwo hoort, en dat ik beter met mijn handen kan werken.’ Ik vroeg ze wat ze wilde worden. Bilal zei zonder twijfel: ‘Loodgieter’. Ali keek me aan en zei: ‘Kickbokser’. Ashraf wilde automonteur worden.
    Uit een vandaag gepresenteerd onderzoek van het Instituut voor Migratie en Etnische Studies (IMES) blijkt dat allochtone leerlingen bij het verlaten van de basisschool vaak worden onderschat. De hoogopgeleide tweede generatie Turkse en Marokkaanse jongeren doorlopen dikwijls een langere route dan hoogopgeleiden met een Nederlandse afkomst. Het feit dat in een land als Nederland afkomst medebepalend is voor iemands kansen op onderwijsniveau is onacceptabel. ...
    De opklimrouten die ontworpen zijn binnen het onderwijs worden vaak gebruikt door allochtone leerlingen. Dat deze routes in de loop van de jaren zijn afgesneden is ronduit schandalig. ...

Red.:   Het verhaal over Sabra Dahhan zelf klinkt grotendeels geloofwaardig. Het verhaal over de jongetjes klinkt volkomen ongeloofwaardig - 'ze vroegen naar mijn hobby's . ..' - het klinkt larmoyant. Wat ook ineens het klachtendeel van haar eigen verhaal een stuk minder aannemelijk maakt.
    Voor een verdere analyse eerst nog een verhaal:

Uit: De Volkskrant, 30-07-2008, door Ugur Pekdemir

Allochtonen verdienen een goed schooladvies

Het Nederlandse onderwijssysteem pakt slecht uit voor allochtonen, constateerde de OESO in 2007. Duizenden talentvolle allochtone studenten bereiken het hoger onderwijs niet, omdat ze op jonge leeftijd vmbo-advies krijgen. Volgens de OESO is er ‘een reëel gevaar dat het onderwijs een serieuze sociale tweedeling langs culturele lijnen verdiept’.   ...
    Het netwerk van hoogopgeleide Turkse Nederlanders, TANNET, vraagt aandacht voor de kapitaalvernietiging als gevolg van verkeerde schooladviezen. Velen uit het netwerk hebben een te laag schooladvies gekregen en een lange weg van lbo, mbo, havo en vwo moeten afleggen om uiteindelijk de universiteit te bereiken. ...
    Allochtone kinderen moeten het voordeel van de twijfel krijgen. Ouders en school moeten er vervolgens alles aan doen hen te helpen hun opleiding te voltooien.

Red.:    De OESO is een globaliseringsclub die voor immigratie is en haar adviezen haalt bij multiculti-instellingen.
    Het proces waar Ugur Pekdemir en Sabra Dahhan opwijzen heeft een eenvoudige en voor de hand liggende oorzaak, die onze koene voorvechter van de eigen allochtonen zaak natuurlijk nooit kunnen zien: dat allochtone kinderen met enorme taalachtsterstanden op school komen, die leiden tot veel langzamer leren van alle andere zaken. Die taal- en andere achterstanden worden op school niet meer in gehaald omdat de Nederlandse kinderen ook voortdurend bijleren. Pas als de Nederlandse kinderen klaar zijn met leren, kunnen de allochtonen inhalen. En dat dan natuurlijk voornamelijk voor degenen die hoger opleidbaar zijn. Hetgeen is wat Pekdemir constateert.
   De schuld ligt dus bij de allochtonen die hun kinderen opvoeden in het allochtoons. Ugur Pekdemir en Sabra Dahhan, die het door ervaring hadden kunnen weten, leggen de schuld bij de autochtonen. Zoals allochtonen altijd doen.
    Voor de volledigheid: het bewijs van het tegendeel staat hier .
    Dahhan maakt van haar hart geen moordkuil, en de moord die ze in gedachten heeft, is op Nederland. In onderstaande column gaat het over haar oma die van de Nederlandse staat een ouderenwoning gekregen. Reden om weer eens tegen Nederland uit te halen:

Uit: Volkskrant website, Opinie, 24-03-2009, column door Sabra Dahhan

Sterven in Nederland

Het besef dringt door dat de migratie uit Marokko definitief is.

Tussentitel: Elke ochtend kijken ze samen naar ‘Nederland in Beweging’

Mijn oma is verhuisd. Het is de derde keer in haar leven. De eerste keer was van haar ouderlijk huis naar dat van haar echtgenoot. De tweede keer was van haar kleine huis in Casablanca, naar haar nóg kleinere huisje op drie hoog in een Rotterdamse arbeidersbuurt.
    De derde keer was van dat kleine huisje naar een ouderenwoning. Haar versleten knieën konden de trappen niet meer aan. Haar nieuwe woning heeft een lift, en ze heeft toegang tot een gezamenlijke tuin.
    Bij binnenkomst viel ze er als een blok voor. ...
    Met het intrekken van haar nieuwe woning was er een namelijk een pijnlijk realiteitsbesef tot haar doorgedrongen: Néderland is het land waar ze zal sterven, niet Marokko. ...
Iedereen wilde ooit terug. Om de voorspoed te delen met het land wat ze groot had gebracht, om de koude regen te ontvluchten waar ze maar niet aan konden wennen, of om de onmogelijkheid een waardige plek te veroveren in de Nederlandse maatschappij. Maar het grootste deel bleef in Nederland.
    De hoop ooit terug te keren lijkt soms belangrijker dan het besluit daadwerkelijk terug te gaan. De hoop bood weerstand tegen de tegenslagen waar veel van mijn oma’s generatiegenoten mee te maken kregen in Nederland.

Red.:   Het is gewoon schofterig: alles wat ze in Nederland krijgen, wat de natuurlijk de reden is dat ze niet daadwerkelijk weggaan, en dan dit soort taal. Vele reacties op de website waren navenant, zie hier  . En zo wekt de afkeer van Dahhan en soortgenoten weer afkeer richting Dahhan en soortgenoten op.
    Een kras voorbeeld:

Uit: De Volkskrant, 24-02-2009, column door Sabra Dahhan

Integratiedrama

Integratiedrama tijdens het eten van andijviestamppot.

Een goede vriendin wilde met mij ergens andijviestamppot eten. Ik ben eigenlijk niet zo dol op de Nederlandse keuken. Ik vind de papachtige structuur van stampot meer iets voor een ontbijt. Bovendien vind ik Hollandse kost vaak flauw en te veel boter bevatten, en ik lust geen boter.
   Maar ik werd door mijn vriendin overtuigd met het argument dat ik nooit écht goede andijviestamppot had gegeten, en dat ze dit wel hadden in authentiek Hollandse eetcafés. Bij mij om de hoek zit zo’n café.
    Met roze TL verlichting, kanten gordijntjes voor de ramen en stoffige tapijtjes op de tafels. Bij binnenkomst werden we bijna omver werden geblazen door sigarettenrook. Achter de bar stond een oude dunne dame, met getoupeerd haar en acrylnagels aan haar sigaret te zuigen.
   We namen plaats aan een tafeltje bij het raam. De eigenaar zat een tafeltje verderop; een rokende, forse man die zat te patiencen op zijn laptop. Naast hem zat zijn even forse vrouw, uiteraard ook met sigaret, en gehuld in een luipaardprint bodystocking met bijpassende legging.
    We kregen de menukaart, en bestelden zonder te kijken allebei andijviestamppot. Wachtend op onze maaltijd keken we stilletjes en vol ongeloof om ons heen. De eigenaar staarde apathisch naar zijn scherm, zijn mondhoeken levenloos naar de grond gericht. Zijn vrouw tuurde depressief in de verte en stak een nieuwe sigaret op. ...
    De muziek (R&B liedjes afgewisseld met smartlappen) stond keihard. Wij waren de enige klanten. Na een kwartier werd de stampot geserveerd. Het eten was moeilijk te beoordelen in het roze licht, maar het rook in elk geval sterk naar boter.

Red.:   Deel één, de situatieschets. Ongetwijfeld zijn er nog dit soort cafés te vinden in Nederland, als je goed zoekt.
    Maar wat je veel makkelijker vindt zijn Turkse koffiehuizen en Marokkaanse moskeeën, waarover je precies dezelfde genrestukjes kan schrijven. Over de achterlijkheid van hun aarden, hun djellaba's, hun waterpijpen, de stompzinnig religieuze blik in hun ogen, hun achterlijke incestueuze huwelijksgewoontes, en ga zo maar door - en dan hebben we het nog niet over het weerzinwekkende gedrag van hun scootertjesjeugd.
    Verdere met het sprookje van Dahhan:
 

De onwaarschijnlijkheden:
-  Er bestaat geen reputatie van Nederlandse eetcafés met stamppot.
-  In het beschreven soort cafés wordt vrijwel nooit eten geserveerd.
-  Er bestaat geen Nederlands recept van andijviestamppot met boter (die is met vleesjus; een reageerder: h.bosch schreef op 24-02-2009 22:41 @Sabra: Schil de aardappelen, snijd ze in stukken en kook ze in een pan met weinig water met zout in ± 20 minuten zachtjes gaar. ...Vervang eventueel het spek door iets van halal is. Normaal gesproken zit er in stamppot geen roomboter!! Eet smakelijk!!).
-  En tenslotte, en definitief bewijs: als de cafébaas deze levenshouding  heeft, zijn de beschreven soort voorvallen ongetwijfeld eerder gebeurd, en dus zouden de Marokkaanse jongens nooit van hun leven dit café binnen zijn gegaan voor een simpele boodschap - ieder zijn eigen territorium.
    Wat dit verhaal dus is, is een verbaal rijk geïllustreerde beschrijving van de afkeer van Sabra Dahhan voor Nederland. Een verhaaltje dat naadloos past bij de cartoon uit de beruchte Amsterdamse lesbrief over het verbeteren van de verhoudingen tussen bevolkingsgroepen, zie hiernaast. Het is werkelijk totaal onbegrijpelijk dat mevrouw Dahhan (nog) in Nederland woont. Het is hier afschuwelijk!
    Overigens: Sabra Dahhan is een dochter van Khadija Arib, lid van de Tweede Kamer voor de PvdA. Een dergelijke haat voor Nederland zou in een parlementslid onaanvaardbaar zijn. Het is dus een relevante vraag waar Sabra Dahhan haar haat vandaan heeft.
    Wie ook maar een seconde twijfelt aan de juistheid van deze observaties, kan de reacties op de Volkskrant website nalopen - de reactie van Bastiaan op 25-02-2009 11:49 maakt dezelfde verbinding met de cartoon .
    Conclusie: Sabra Dahhan heeft een haat-liefde verhouding met Nederland, zonder enige vorm van liefde. De inhoud van haar columns lijkt geen andere doel te hebben dan bij Nederlanders eenzelfde soort haat voor Marokkanen te kweken.
   Ze lijkt, gezien de reacties, redelijk succesvol.

Naar Allochtonen, vijfde colonne , Allochtonen lijst , Allochtonen overzicht , of site home .