Uit: De Volkskrant, 14-04-2011, door Rens van Tilburg

Rens van Tilburg is als econoom verbonden aan de Stichting Onderzoek Multinationale Ondernemingen. In de financiële sector knutselden de knapste jongens en meisjes financiële massavernietigingswapens in elkaar.

Tussentitel: Adam Smith: Kijk uit voor mannen die oogsten zonder te zaaien

De bezuinigingen beginnen er in te hakken. Van Londen tot Athene wordt gedemonstreerd, de Amerikaanse overheid sloot bijna de deuren en Nederland verliest na het passend onderwijs nu ook zijn tanks. De hervorming van de financiële sector schiet er door al dit bezuinigingsgeweld steeds meer bij in. Terwijl we daar toch het geld zijn kwijtgeraakt.
    Een mooi moment om de resterende pogingen tot regulering de kop in te drukken, moeten Alan Greenspan en Boele Staal hebben gedacht. Beide heren, de eerste altijd al meer voorman van de Amerikaanse banken dan toezichthouder, de tweede de officiële voorman van de Nederlandse banken, kwamen onlangs met een gelijkgestemde boodschap.
    Als bewijs van het belang van de financiële sector wezen ze op het sterk gegroeide aandeel in de economie. In de VS verdrievoudigde dit van 2,4 procent in 1947 tot 7,4 procent in 2009. Staal schat dat aandeel in Nederland zelfs op 8 procent. Het aandeel van de financiële sector in de winstcijfers was in de VS nog veel groter. In 2006 was dat goed voor eenderde van alle winsten, in 2009 nog altijd voor een kwart.
    Greenspan ziet de onzichtbare hand van Adam Smith aan het werk, de schepper van welvaart waar toezichthouders nooit meer dan 'een glimp' van kunnen opvangen. Bankiers mogen zich daarom niet laten beperken tot wat de toezichthouder nog begrijpt. Toezicht willen houden op bankiers is als bijten in de (onzichtbare) hand die ons voedt.
    Een ander leerstuk van de Schotse econoom is hier echter meer op zijn plaats. Smith waarschuwde voor mannen die 'ervan houden te oogsten zonder te zaaien'. Daarbij had hij, eind 18de eeuw, grootgrondbezitters in gedachten. Mannen die niets deden en zich daarvoor rijkelijk lieten belonen door de landarbeiders.
    Nu is het de Britse financiële toezichthouder Lord Turner die veel van de moderne financiën bestempelt als 'sociaal zinloze activiteiten'. Volgens Turner is de winst van banken vooral te danken aan zaken die niets toevoegen: het ontwijken van belastingen, de verkoop van financiële producten die de klant berooid achterlaten, het uitbuiten van monopolieposities en het doen van nodeloos veel en dure transacties. De onzichtbare hand van de bankier graait zo vooral in de kas van zijn klanten en in die van de overheid.
    In sectoren als de detailhandel of de horeca weten klanten redelijk goed wat ze kopen. ...
    De groei van de financiële sector kan daarom niet simpelweg gelijkgesteld worden met een toenemende bijdrage aan de samenleving. Economisch onderzoek laat zien dat een goed ontwikkelde financiële sector van belang is, maar dat deze ook te groot kan worden. Er is een bovengrens aan het aantal bankiers dat in een economie zinvol aan de slag kan. Uit recent onderzoek blijkt dat Nederland (net als de VS) ruimschoots over deze grens heengaat. Het cijfer dat Boele Staal trots presenteert is daarom vooral een maat van de overmaat, van de greep die de Nederlandse banken hebben op de rest van de economie.   ...
    Het voornaamste verschil met de wereld van voor de crisis is dat de banken nog groter zijn geworden, en daarmee nog zekerder van overheidssteun. De bonussen van vandaag zijn daarmee de bezuinigingen van morgen.
    Gezonde toekomstige overheidsfinanciën vereisen daarom dat de bankiers nu in toom worden gehouden. Laat bankiers uitleggen hoe hun activiteiten bijdragen aan de samenleving. Waar ze dat niet kunnen, loopt de samenleving nodeloos risico. Dat soort activiteiten beëindigen, is pure maatschappelijke winst.

Red.:    Maar het beëindigen van dat soort activiteiten vergt vermoedelijk een revolutie.
    Enkele voorbeelden van dit soort parasitisme:

Uit: De Volkskrant, 05-05-2011, van verslaggever Peter de Waard

Het wordt de op twee na grootste beursintroductie in de geschiedenis van Europa en maakt van drie mensen meteen multimiljardairs. Woensdag maakte grondhandelaar Glencore de voorwaarden bekend van de beursgang die deze maand in Londen en Hongkong zal plaatsvinden. In totaal kan de introductie 41 miljard euro opleveren.
    Het vermogen van de publiciteitsschuwe topman Ivan Glasenberg (54) komt door de beursgang mogelijk op 7 miljard euro uit. De voormalige kolenhandelaar zal met een belang van 15,4 procent de grootste aandeelhouder worden en zal volgend jaar terug te vinden zijn in de top van de ranglijsten van de zakenbladen Forbes en Fortune.
    Andere nieuwe miljardairs zijn Glasenbergs mededirecteuren Daniel Mate en Telis Mistakidis, die verantwoordelijk zijn voor de handel in metalen als zink, koper en lood. Het drietal een deel van hun belang verkopen bij de beursgang. Glasenbergs belang gaat terug van 18,1 naar 15,4 procent en dat van de twee andere directeuren van 6,9 naar 6 procent.   ...

Uit: De Volkskrant, 07-05-2011, ANP.

Bod Blavatnik wint

Access Industries, investeringsvehikel van de Russisch-Amerikaanse miljardair Len Blavatnik, koopt de Amerikaanse muziekuitgever Warner Music Group voor 2,3 miljard euro.  ...

Red.:   Niet aan gedacht bij het starten van deze verzameling, maar ze komen natuurlijk automatisch langs: de ergste parasieten:

Uit: De Volkskrant, 19-05-2011, van verslaggever Frank van Alphen

'Crisisregels lokken profiteurs'

Nederlandse pensioenfondsen, banken en verzekeraars dekken zich in tegen strengere regels die zijn ingevoerd na de crisis. Hedgefondsen springen erbovenop.

Hedgefondsen in Londen spelen razendsnel in op de strakkere regels voor pensioenfondsen, banken en verzekeraars. Dat gaat soms ten koste van Nederlandse pensioendeelnemers.
Deze waarschuwing is afkomstig van Angelien Kemna, directeur beleggingen van pensioenuitvoerder APG, Nederlands grootste beheerder van pensioenvermogen. APG, dat woensdag zijn jaarverslag presenteerde, beheert onder meer de pensioenen voor ambtenarenfonds ABP en het fonds voor de bouw.
    'Strengere regels in reactie op de kredietcrisis leiden tot voorspelbaar gedrag van de instellingen die onder toezicht staan', aldus Kemna, die eerder de baas was van de vermogensbeheerpoot van ING. 'In Londen zitten slimme jongen en meisjes te berekenen hoe ze daar op kunnen inspelen. ...

Red.:   Een term als "parasieten" is voor deze lui volstrekt onvoldoende. "Kakkerlakken" en "ratten" is al beter. Maar het enig passende was de kreet van voorbijgangers van het pand van Lehman Brothers, New York, op de dag dat op het hoogtepunt van de kredietcrisis hun faillissement bekend werd: "Jump!", riepen ze tegen die bankiers - herinnerende aan de bankiers die uit de ramen zouden zijn gesprongen tijdens de beurskrach van 1929.
    Nog wat nadere informatie:

Uit: De Volkskrant, 07-06-2011, rubriek De Kwestie, door Peter de Waard

Kan de EU de speculanten dwarszitten?

Hedgefondsen speculeerden op een bankroet van Griekenland. Maar ze moeten bang zijn voor de kleine lettertjes in de polis.

De Amerikaan Michael Burry (40) lijdt aan het syndroom van Asperger. In 2000 richt hij zijn eigen hedgefonds Scion Capital op. Dankzij de autistische aandoening doorziet hij eerder dan anderen dat banken veel te gemakkelijk hypotheken afgeven, zogenoemde subprimes, aan mensen die zich eigenlijk geen eigen woning kunnen permitteren.
     Vanaf 2000 gaat hij kredietverzekeringen kopen, zogenoemde credit default swaps (cds), voor het geval de subprimemarkt onderuit gaat. Als dat in 2008 werkelijk gebeurt, kan hij de cds te gelde maken door ze te verkopen aan de schuldeisers van de banken. Met een inleg van een miljoen dollar verdient zijn fonds 800 miljoen.
    ...  De cds werden uitgeschreven door onder meer de Amerikaanse verzekeraar AIG, die uiteindelijk alleen met staatshulp kon worden gered.
    Als verschillende eurolanden vanaf 2010 problemen krijgen met de aflossing van hun schulden zijn er talloze hedgefondsen die het trucje van Burry willen herhalen. Zij kopen massaal cds op de Griekse staatsschuld en later ook die van Portugal en Ierland, in de overtuiging dat die landen failliet zullen gaan. Van de staatsschuld van 350 miljard euro van Griekenland is inmiddels mogelijk eenderde deel via cds verzekerd.
    De speculanten die de cds bezitten, zouden miljarden winst maken als Griekenland bankroet gaat. Hun triomfkreten zouden een schril contrast vormen met de teloorgang van een van de meest ambitieuze Europese projecten, en met de bezuinigingen die de knoflooklanden nu krijgen opgelegd. Terwijl de Europese belastingbetalers hun wonden likken, kunnen zij goede sier maken met hun verworven fortuin.   ...

Red.:   En als ware sprinkhanen vreten ze alles kaal:

Uit: De Volkskrant, 10-06-2011, van verslaggever Gerard Reijn

Amerikaanse en Britse hedgefondsen kopen en pachten in hoog tempo grote hoeveelheden landbouwgrond in Afrika. In 2009 ging het al om 60 miljoen hectare, een gebied zo groot als Kenia of Frankrijk.
    Volgens het Amerikaanse onderzoeksinstituut Oakland Institute, die deze gegevens naar buiten bracht, heeft deze 'landgrab' (landroof) desastreuze gevolgen voor de lokale bevolking en de voedselzekerheid in de wereld.
    De onderzoekers, die een jaar lang zeven landen in Afrika afstruinden op zoek naar documenten om de grondtransacties te bewijzen, ontdekten ook dat steenrijke universiteiten als Harvard, en ook Amerikaanse pensioenfondsen, via de hedgefondsen in Afrikaans land beleggen.
    Afrikaans land is spotgoedkoop, ontdekten de onderzoekers. Twee dollar per hectare is een heel gangbare prijs, maar in het West-Afrikaanse land Mali slaagde een beleggingsgroep erin honderdduizend hectare (33 bij 30 kilometer) te bemachtigen voor een termijn van vijftig jaar. Voor niets.   ...
    Tot nu werd vooral naar China gekeken bij landgrabbing in Afrika, maar volgens de onderzoekers zitten de hedgefondsen achter de grootste transacties. Ook India en de oliestaten in het Midden-Oosten zijn zeer actief.
    Directeur Anuradha Mittal van Oakland Institute haalt fel uit: 'Dezelfde hedgefunds die de vastgoedbubbel creëerden die leidde tot een wereldwijde recessie, vergrijpen zich nu aan de wereld voedselvoorziening', stelt hij in een persbericht. ...

Red.:   Nog een geluid:

Uit: De Volkskrant, 19-09-2011, door Johan Kaelen, consultant

Het aandeel is ziek

Beursspeculatie | Aandelen en obligaties zijn verworden tot bron van speculatie en zelfverrijking.

Tussentitel: Analisten en beoordelaars zijn de machthebbers van onze tijd

Aandelen en obligaties zijn oorspronkelijk bedoeld als bron van financiering voor bedrijven en overheden, buiten de traditionele geldschieters zoals banken om. Inmiddels zijn aandelen en obligaties verworden tot speculatieobjecten, waarvan de handel op de beurs wordt gestuurd door sentimenten, hypes en winstbejag. De financiële mallemolen draait steeds sneller en maakt steeds meer slachtoffers. ...
    Aandelen en obligaties betekenden in het verleden voor aandeelhouders vooral participatie in de onderneming, nu zijn ze een middel om op korte termijn geld te genereren. De waarde van financiële instellingen, bedrijven en zelfs landen wordt steeds meer bepaald door de stemming op de beurs. Die is vooral afhankelijk van wisselende sentimenten die worden beïnvloed door rampen, hypes, prognoses, oorlogen en statistieken, die op hun beurt worden gekanaliseerd door analisten en kredietbeoordelaars, de machthebbers van onze tijd.
    Verder is de beloning van bestuurders en managers door bonussen gekoppeld aan de beurswaarde van hun bedrijf, met als gevolg meer korte termijn denken, meer persoonlijke verrijking en meer sentimenten op de beurs: de beurscarrousel draait steeds sneller. ...
    Inmiddels is de mallemolen dolgedraaid, met als gevolg een financiële crisis die al miljarden heeft gekost en waarvan het einde nog niet in zicht is. De financiële sector blijkt zichzelf niet te kunnen reguleren. De politiek is onmachtig. De carrousel zal steeds sneller gaan draaien, totdat hij losslaat en zichzelf en zijn omgeving vernietigt: de totale ineenstorting van de economie.
    De huidige crisis en de crises van voorgaande eeuwen hadden in essentie dezelfde oorzaak: speculatie. De frequentie van crises neemt echter toe, evenals hun intensiteit. De volgende crisis zou dodelijk kunnen zijn voor de wereldeconomie.
    Aandelen en obligaties moeten weer de functie krijgen die ze ooit vervulden: participatie van de eigenaar mogelijk maken. Hiertoe dienen aandelen en obligaties na aankoop tenminste vijf jaar in bezit te blijven, waarbij tussentijdse speculatie in de vorm van opties, vruchtgebruik, verkoop etcetera niet is toegestaan. Hierdoor wordt de beurshandel teruggebracht tot de essentie, het verhandelen van participaties. Speculatie en excessen, zoals hedgefunds en vijandelijke overnames, worden voorkomen, terwijl aandeelhouders meer belangstelling krijgen voor de continuïteit van ondernemingen, de langetermijnontwikkelingen en marktpositie. Dit creëert een langetermijnfocus en stabiliteit en maakt daarenboven een einde aan de excessieve bonuscultuur van bestuurders. ...

Red.:   Onmiddellijk doen. De plaats waar de tegenstand vandaan komt is de plaats waar de ratten zitten, en kan dus besproeit worden met napalm.
    En weer eentje (de citaten staan niet in het originele verband):

Uit: De Volkskrant, 15-10-2011, door Patrick van IJzendoorn

'Ware oorzaak van de crisis is inkomensongelijkheid'

Het structurele probleem achter de crisis is dat rijken investeren in 'casinopraktijken' in plaats van in de echte economie, stelt Lansley.

Tussentitel: De superrijken hebben geld uit de economie gezogen

Tijdens het doornemen van het officiële Amerikaanse rapport over de oorzaken van de kredietcrisis miste Stewart Lansley een cruciale, a-modieuze term. Op de 665 pagina's kwam de Engelse econoom geen enkele keer het woord 'ongelijkheid' tegen. 'Dat is merkwaardig want inkomensongelijkheid is toch echt de kern van het probleem. Jarenlang luidde de verwachting dat door de rijken rijker te maken iedereen uiteindelijk financieel wijzer zou worden. In plaats van geld te investeren in de economie, hebben de superrijken juist geld uit de economie gezogen. Er vond geen trickle-down-effect plaats, maar trickle-up.'
    Stewart las het rapport voor zijn net verschenen boek The cost of in-equality: three decades of the super-rich and the economy waarin hij aantoont hoe de economische voorspoed afgelopen decennia gestaag is gekoloniseerd door grote bedrijven en door een superrijke elite, terwijl voor de meeste mensen de salarissen veel minder hard zijn gestegen. 'De combinatie van uitgeperste salarissen, fortuinen voor een handvol rijken en ruime kasreserves voor grote bedrijven is geen recept voor een vitale economie of een herstel, maar wel voor een duurzame crisis', zegt de 64-jarige econoom in de huiskamer van zijn woning in Brixton.
    ... Hij heeft een biografie geschreven over de miljardair Philip Green en over de Russische oligarchen in Londongrad. Zij hebben volop geprofiteerd van de privatiseringen in de jaren tachtig en negentig, eerst in het Westen en daarna in Rusland. 'De economie waar zij in leven staat geheel los van de echte economie waar 99,9 procent van de burgers mee te maken heeft', aldus Lansley. 'Anders dan de rijken in de jaren dertig, zijn de rijken van nu sterker uit de crisis gekomen. Kijk alleen al naar de bonussen.'
    Volgens Lansley is een economie gezond en stabiel wanneer er sprake is van een evenwichtige loonontwikkeling, zoals in de jaren vijftig en zestig.... Thatcher en Reagan reageerden te radicaal door banken en andere financiële instellingen alle vrijheid te geven. Aandeelhouders werden belangrijker dan werknemers.'
    De lonen stegen ongelijkmatig en de winsten kwamen terecht bij een kleine minderheid die zich bezighoudt met speculatie, fusies, overnames, het verkopen van onbegrijpelijke financiële producten en investeren in onroerend goed. Lansley beweert dat de superrijken er geen belang bij hebben om te investeren in traditionele productiviteit omdat ze zoveel meer kunnen verdienen met financiële casinopraktijken. 'Hedgefondsen behalen winsten door te gokken dat de recessie zou verslechteren. Banken lenen geld voor een half procent en kopen daarmee staatobligaties met vier procent rente.'    ...

Red.:   Precies ook de verhalen over de Pruikentijd die vorlgde op de Gouden Eeuw in Nederland: de fortuinen verzameld in de Gouden Eeuw met gezonde economische activiteit, werden door de volgende generatie gebruikt om door middel van financiële en soortgelijke transacties rijk te blijven, terwijl de echte economie verwaarloosd werd - zoals op deze manier:
 

En daarvan is het aantal voorbeelden schier oneindig - het is vermoedelijk zo dat de overgrote meerderheid zo niet alle grote bedrijven aan dit soort fusies en later weer splitsingen hebben meegedaan, zonder dat het en cent aan hogere of betere productiviteit heeft opgeleverd. Terwijl een flink percentage van het betrokken geld, biljarden, in de zakken van financiële instellingen en de rijken is verdwenen:
 

En toen het mis dreigde te gaan, moest de overheid hulp bieden:
 

Het basisidee van het herstel is simpel:
 

Het is kennis die kennelijk om de zoveel generaties opnieuw geleerd moet worden:
 

Maar Langley vergist zich dat in het idee je kan wachten op die cultuuromslag. Die interventies moeten er komen:
 

Kijk ... precies het plan van deze website: het Rijnlandse investeringfonds - te financieren uit een andere bron, en een die geen schade doet aan de economie: het onteigenen van iedere erfenis boven de, zeg, 1 miljoen euro .
    De Europese financiële crisis van 2011 laat voor iedereen die het zien wil de ware aard van de financiële wereld nogmaals zien. Het is maar een enkeling:

Uit: De Volkskrant, 05-12-2011, door Raymond van de Wiel, promovendus aan het London Consortium van de University of London.

Geldsector is gebaat bij een permanente crisis

Als de financiële sector niet wordt gereguleerd, blijven we geld overhevelen naar financiële instellingen.

 Met iedere Europese top verwachten we weer een definitieve oplossing van de 'eurocrisis'. Maar iedere oplossing die de Europese leiders aandragen wordt binnen een paar dagen weer afgeschoten door de financiële markten. En zelfs al zouden de eurolanden een oplossing weten te vinden, dan is dit nog niet het einde van het veel grotere probleem van de cyclus van economische en financiële crises dat al veel verder teruggaat dan de kredietcrisis van 2007.
    Integendeel, het lijkt erop dat we toewerken naar een permanente economische crisis. Om dit te begrijpen, moeten we onze aandacht richten op het verschijnsel dat wel 'financialisering' wordt genoemd.
    Sinds de jaren tachtig leven we in het tijdperk van 'financialisering': de explosieve groei van financiële instellingen, instrumenten en markten. Deze drie verschijnselen zijn tot op zekere hoogte overlappend en gerelateerd, maar als we ze analyseren als één fenomeen, zoals zo vaak gebeurt, ontneemt dit ons het zicht op de verschillende effecten ervan. Door in te zoomen op de financialisering van de wereldeconomie, kunnen we de specifieke destabiliserende effecten van deze ontwikkeling scherper in beeld krijgen.
    Na de grote crisis van de jaren twintig en dertig werden financiële instellingen scherp gereguleerd. Dit werd in de jaren tachtig weer losgelaten. Het gevolg daarvan was de sterke uitbreiding van financiële instrumenten zoals hedging en derivatenhandel, en de toegenomen 'marktpenetratie' door financiële organisaties in niet-financiële markten. Samen veroorzaakten deze ontwikkelingen de spectaculaire groei van de financiële sector die we de laatste decennia hebben gezien.
    De gevolgen van de enorme groei in optie- en derivatenhandel sinds de jaren tachtig waren groot. Waar voorheen winst werd gemaakt met bijvoorbeeld de handel in graan of het verstrekken van hypotheken, wordt winst nu voornamelijk gerealiseerd door op de potentiële winsten van deze activiteiten te speculeren. De specifieke eisen van de primaire markt worden daarmee ondergeschikt aan het genereren van winst in de secundaire (gederiveerde) markt, wat onwenselijke gevolgen heeft. Veelbesproken is het voorbeeld van de Amerikaanse hypothekenmarkt, waar niet meer gekeken werd naar de mogelijkheid op de lange termijn winst te maken met de hypotheken zelf, zolang er winst te behalen viel met het doorverkopen van deze hypotheekcontracten.

Red.:   Heel erg nieuw is dit niet allemaal - zelfs binnen de financiële wereld. Daarbinnen loopt er allang een grap over wat ze nu in feite verhandelen: "Blikjes olifantinekontenvlees". En: "Je mag als klant niet vragen om te kijken naar wat er in die blikjes zit". Waarom? "Als je een blikje openmaakt, blijkt het leeg te zijn". Maar dan protesteert de klant toch? "Dan zeg je dat die klant toevallig het blikje met het gat van de olifant heeft getroffen".

Hierover wordt nog steeds systematisch gelogen. Door financiers, door financiële experts, door andere economen, door economische journalisten, en door andere journalisten: de financiële wereld wordt voortdurende aangehaald als een normaal en dus duidelijk deel van de economie. Terwijl het doodgewoon parasieten zijn. mensen die eigenlijk in de gevangeis gegooid zouden moeten worden.

En als het niet in de gevangenis gooien van dit soort lieden nog lang wordt uitgesteld, nemen de burgers op een gegeven moment het recht in eigen hand.
    Tijdens de Europese kredietcrisis van 2011 wordt om de halve zin gewezen op de financiële markten, die dit of dat zouden gebieden, altijd ten kost van de gewone burgers. Dit is een volkomen bevestiging van het parasitaire karakter van de financiële wereld. Die financiële wereld is namelijk weinig to niets anders dan de wereld van de rijken. Het geld dat de rijken hebben, is gehaald uit de werkelijke economie, dat wil zeggen: gestolen van de gewone burgers. En met dit gestolen geld bedreigen ze de burger ten einde nog meer geld te roven. Een situatie die slechts door één maatregel opgelost kan worden: het ontwaarden van alle huidige geld. Bijvoorbeeld door een parallelle nieuwe geldsoort te starten, en de oude uit te faseren.
    Het kenmerk van parasieten is dat ze zich verspreiden daar waar er ook maar iets voor ze te halen valt. Een  vruchtbare voedingsbodem is natuurlijk die van de politiek, omdat daar veel economische en financiële  beslissingen genomen worden, en omdat er het daar al vol zit met vrienden. En, in deze moeilijkere economische tijden, is hun aanwezigheid essentieel om te voorkomen dat de rijken en de financiële wereld ook iets moeten inleveren. Hier is die werkelijkheid - in twee artikelen die natuurlijk niet uit een "kwaliteitskrant" komen. Niet omdat het niet waar zou zijn, maar omdat die "kwaliteitskranten" sterk pro-oligarchie zijn:


Uit: DePers.nl, 21-11-2011, door Eric Smit

#GoldmanTakeOver We hebben de policy dat we niets over elkaar vertellen.

Het kabinet Goldman-1

Of het nu de nieuwe baas van Italië is (Monti) of het management van de Europese Centrale Bank: ze hebben ooit voor Goldman Sachs gewerkt. ...

Uit: DePers.nl, 29-11-2011, door Petra Janbroers

In crisis telt de stem van het plebs even niet mee

Academici en zakenlui moeten het puin ruimen dat politici hebben achtergelaten. Technocratische regeringen, het is een trend. En volgens sommigen geen toeval.

Zet een (ex-)centraal bankier, een wiskundige, een econoom, een ingenieur en een rechter neer in je regering en hoppa, problemen als staatsschulden, belastingontduiking en sociale (on-)zekerheden verdwijnen als sneeuw voor de zon. ...
    In Italië en Griekenland zitten ‘noodregeringen’ waar de kiezer niets over te zeggen heeft gehad. De kabinetten van Mario Monti en Lucas Papademos zijn onder niet eens zachte dwang uit Brussel gevormd. ...

Red.:    Dit zijn de mannen van Goldman Sachs. En uit de Volkskrant, in de vorm van een ANP-bericht:

Uit: De Volkskrant, 22-10-2011, ANP.

Spanje

Ex-bankier Lehman wordt minister

De nieuwe minister van Economische Zaken in Spanje is een voormalige bankier van Lehman Brothers, Luis de Guindos. De ineenstorting van de Amerikaanse zakenbank Lehman Brothers was in september 2008 de katalysator van de wereldwijde economische crisis, die Spanje bijzonder zwaar heeft getroffen. ...

Red.:    En hier de collega van Lehman. Dit alles om voor dit te zorgen:

Dat wil zeggen: om te voorkomen dat de schade die ze hebben veroorzaakt op henzelf wordt verhaald, en in plaats daarvan wordt afgewenteld op de gewone burger.
    Na de macht te hebben overgenomen binnen het Europese Imperium, gebruiken ze dit om het geld van de burgers te stelen:

Uit: De Volkskrant, 22-12-2011, van verslaggever Peter de Waard

ECB leent banken 500 miljard in strijd tegen kredietcrisis

De Europese Centrale Bank heeft tegen een extreem lage rente een onverwacht hoog bedrag van bijna 500 miljard euro uitgeleend aan de banken in de eurozone. Behalve dat de banken hiermee hun eigen liquiditeitspositie kunnen versterken, hoopt de ECB dat zij hiermee staatsobligaties van zwakke eurolanden kopen. ...

Red.:    Dat laatste is natuurlijk een leugen voor de publieke bühne. Dit is wat de banken doen met geld:

Uit: De Volkskrant, 23-12-2011, van verslaggever Peter de Waard

Derivatenhandel stijgt weer tot zevenvoud van alle bbp's samen

De beruchte derivatenhandel buiten de officiële beurzen om - de zogenoemde over-the-counter handel - stijgt weer na drie jaar van daling. Dit blijkt uit cijfers van ISDA (International Swaps and Derivatives Association).
    Op 30 juni van dit jaar stond wereldwijd voor 416.700 miljard dollar aan onderhandse derivaten uit. Dat is een stijging van 18 procent ten opzichte van 31 december 2010. Dat is zeven keer zo hoog als het bruto binnenlands product (bbp) van de hele wereldeconomie, dat op dit moment 63.000 miljard dollar bedraagt.
    Na de kredietcrisis van 2007 en 2008 was er een wereldwijde oproep de handel in derivaten (opties, futures, swaps) te beperken. Daarbij werd gewezen op de weinig transparante handel buiten de beurzen om die een tijdbom onder het financiële systeem zou zijn. Sinds 2007 was er een daling van 12 procent, maar dat is dit jaar weer omgeslagen. Op 30 juni werd zelfs een nieuw record bereikt van het bedrag dat aan derivaten uitstaat.   ...

Red.:   De winstpercentages hierop zijn niet hoog, maar de betrokken bedragen zo astronomisch, dat die winsten toch over miljarden en tientallen miljarden gaan. Die verdwijnt in de zakken van particulieren, de rijken. Tot op een gegeven moment de zeepbel barst, weer, en de burgers het vacuüm, weer, mogen vullen. met spaar- en pensioengelden. Bankers, bankiers, de financiële sector: het is is één grote parasitaire kolonie.
    Nog voor het einde van het jaar nog een voorbeeld:

Uit: De Volkskrant, 28-12-2011, van verslaggever Michael Persson

Het oorspronkelijk Nederlandse oliebedrijf Petroplus is in zwaar weer terechtgekomen. Dinsdag draaiden banken de geldkraan dicht. Investeringsmaatschappijen hebben miljarden aan het bedrijf verdiend.   ...
    Dit is het verhaal van Petroplus, een bedrijf met raffinaderijen in België, Duitsland, Frankrijk en Engeland. Een consortium van dertien banken, waaronder ABN Amro en ING, staakte dinsdag zijn kredieten aan het bedrijf. Een continu voorschot van 1 miljard euro is van het ene op het andere moment opgedroogd.
    Daardoor heeft het bedrijf ineens nog maar half zoveel geld om olie in te kopen, waarmee het zijn vijf raffinaderijen draaiende houdt. 'Dit is natuurlijk een zeer ernstige situatie', zei een woordvoerder van Petroplus gisteren. 'We kunnen geen ruwe olie meer kopen zoals we zouden willen.'    ...
    Petroplus werd in 1993 opgericht door de Nederlandse landbouwkundig ingenieur Marcel van Poecke. Vijf jaar later bracht hij het bedrijf, dat deed in olieopslag, raffinage en benzineverkoop via de onbemande Tango-tankstations, naar de Amsterdamse beurs. Van Poecke verdiende zijn eerste miljoenen.
    In 2005 werd Petroplus voor 277 miljoen euro van de beurs gehaald door de Amerikaanse investeringsmaatschappijen Riverstone en Carlyle. De Amerikanen verkochten vervolgens alles wat los en vast zat, en concentreerden zich op 'onafhankelijke raffinage'. Anderhalf jaar later brachten ze het bedrijf opnieuw naar de beurs, nu in Zwitserland. Het aandeel deed 63 Zwitserse frank. Totale opbrengst: 2,9 miljard Zwitserse frank, ongeveer 2,4 miljard euro. Twee miljard winst. Ook Van Poecke profiteerde mee.
    Sindsdien is de koers van het bedrijf met 97 procent gedaald. Het bedrijf stak zich verder in de schulden en kocht raffinaderijen in Duitsland, Engeland en Frankrijk - onder meer van Shell, dat zijn raffinaderijen juist van de hand deed vanwege overcapaciteit.   ...

Red.:    Samengevat: een gezond bedrijf wordt gekocht door de financiële wereld, uitgekleed waarbij het geld gaat naar de rijken, het restant wordt volgestopt met rotzooi en gedumpt. De maatschappij, de rest van de burgers, draait op voor de lasten. En dit is de normale gang van zaken:

Parasieten, die verdelgd zouden moeten worden.
    Een voorbeeld in het klein van hoe het parasiteren werkt:

Uit: De Volkskrant, 29-12-2011, van verslaggevers Merijn Rengers en John Schoorl

Zorggroep Zonnehuizen failliet

Tussentitels: Mismanagement kostte in twee jaar ongeveer 20 miljoen

...   Door mismanagement verspilden de Zonnehuizen in twee jaar tijd ongeveer 20 miljoen euro.

Red.:    Stap één: bestuurders gokken met zogenaamde investeringen in wat dan ook met het geld van de organisatie waar ze de baas zijn. Dat geld komt meestal direct van banken.
 

Stap twee: Het gaat allemaal niet volgens "plan" en de organisatie gaat over de kop.
 

Stap drie: de banken die het risicovolle gedrag van de bestuurders hebben gefinancierd, stellen hun belang zeker.
 

Stap vier: de overige werknemers van de organisatie draaien op voor de kosten. Of de gemeenschap als geheel als deze de lasten op zich neemt.
    Het kan natuurlijk ook goed aflopen met de "plannen" van de bestuurders. Dan worden er aanzienlijke winsten gemaakt, en die gaan voor een groot deel naar de banken. De bestuurders krijgen vette bonussen. De werknemers krijgen niets extra.
    Dit is een overbekend scenario voor dit soort gevallen. In de grootschaligere gevallen als die rond de kredietcrisis van 2088 en verder wen de eurocrisis van 2011 en verder werkt het ongeveer hetzelfde, met dit verschil dat de bestuurders van de organisatie: landen, Europese Unie, en dergelijke, tot dezelfde groep behoren als de bestuurders van de baken. het is, niet als het ware maar "is", één pot nat. Hetgeen nog eens bevestigd werd tijdens de eurocrisis toen bankbestuurders direct landenbestuurders werden - meestal zit er wat meer tijd tussen. Oftewel: het hele systeem van de oligarchie is er op gericht om door middel van speculatief handelen geld uit de zakken van de gewone burgers te kloppen. Of, omdat geld arbeid vertegenwoordigd en arbeid staat voor levenstijd van de werkende: levenstijd van de werkenden te stelen. Oftewel: bloed uit het lichaam van de werkende te zuigen. Oftewel: de financiële wereld tezamen met de wereld van bestuurders bestaat niet uit gewone maar uit bloedzuigende parasieten. Het zijn allemaal Shylocks (Wikipedia), zie rechts.
    Een versie van Shylock uit Ierland:

Uit: De Volkskrant, 09-01-2012, door Patrick van IJzendoorn

De boerenzoon die zich opwerkte tot rijkste man van Ierland is failliet

Miljardair Seán Quinn was in zijn geboortestreek een afgod. Maar hij gokte en verloor. Nu zitten schuldeisers hem achterna. Quinn ís het Ierland van nu.

De rijkste man van Ierland, Seán Quinn, is failliet. Dat beweert hij althans. Volgens zijn schuldeisers houdt hij een groot deel van zijn vermogen in buitenlandse onderdelen van zijn imperium verborgen. Pogingen om dat geld namens de Ierse belastingbetaler te innen, worden op geheimzinnige wijze tegengewerkt.   ...
    Quinn - wiens werkwijze door een rechter ooit is omschreven als 'cynisch, berekenend en meedogenloos' - had bij het verwezenlijken van de Ierse droom veel te danken aan de Gaelic Athletic Association. Deze organisatie is opgericht om Ierse sporten te stimuleren, maar is vooral een soort herenclub van politici, bankiers, projectontwikkelaars en andere leden van de gevestigde orde. Een andere belangrijke poot van de Keltische Tijger was voor hem Anglo-Irish, dé bank van de projectontwikkelaars. 'Seán Quinn hield van Anglo en Anglo hield van Seán Quinn', schrijft de Ierse journalist Dearbhail McDonald in het boek Bust.
    De liefdesgeschiedenis tussen, zoals McDonald het noemt, de rijkste man en de meest sexy bank van het land liep verkeerd af. Waar hij tijdens het pokeren amper geld inlegde, besloot Quinn zijn imperium op het spel te zetten bij een gok op de aandelenkoers van Anglo. Met het spannendste van alle financiële derivaten: de Contract for Difference, bouwde hij een belang van 25 procent op in de bank. De aanbetaling bij deze investering bedroeg slechts 10 procent. Een koersstijging zou enorme winsten opleveren, een koersdaling enorme verliezen. Dat laatste gebeurde. De gok kostte Quinn uiteindelijk 2,5 miljard euro. De verzekeringstak, de melkkoe van het imperium, raakte in grote problemen. Het inmiddels genationaliseerde Anglo wilde Quinn Insurance zelfs helpen, maar omdat Quinn deels verantwoordelijk was voor de ondergang van de bank, was steun op kosten van de belastingbetaler politiek niet haalbaar.   ...

Red.:   Dat laatste dus zijnde een uitzondering - in de rest van de wereld is dat redden op kosten van de belastingbetaler dus wel gebeurd.
    Ook in de omgang met landen gedragen banken zich als de ouderwetse woekeraars: geld lenen waarvan je eigenlijk weet dat het onverantwoord is en dus een hoge rente , en dan bij de onmogelijkheid van terugbetaling in geld, in plaats daarvan "ponden vlees" aof allerlei andere vormen van vernedering en/of marteling te eisen:

Uit: De Volkskrant, 06-02-2012, van correspondent Marc Peeperkorn

Geldschieters waarschuwen premier Papademos

Griekenland staat op het randje

Griekenland stevent af op een faillissement als het niet binnen enkele dagen drastische en geloofwaardige bezuinigingsplannen presenteert. Die harde waarschuwing gaven de eurolanden, de Europese Commissie, het Internationaal Monetair Fonds (IMF) en de Europese Centrale Bank (ECB) - de geldschieters van Athene - dit weekeinde aan de regering van premier Papademos.   ...
    Venizelos beaamde zaterdagavond dat zijn land 'op het randje staat'. De komende dagen noemde hij 'zeer cruciaal'. De geldschieters willen onder meer een verlaging van het minimumloon, lagere vakantietoeslagen en soberder pensioenen. Ook moet Athene met concrete plannen het vertrek van 150 duizend ambtenaren verzekeren.   ...

Red.:   Europese Commissie, het Internationaal Monetair Fonds (IMF) en de Europese Centrale Bank (ECB) zijn niet de echte geldschieters, maar de instellingen die de schulden van de echte geldschieters, de banken en andere financiële instellingen, hebben overgenomen. "Vanwege de stabiliteit van het financiële stelsel". Oftewel: de banken mogen niet failliet gaan, de gewone burger wel. En ter illustratie van de "marteling en vernedering":

Je ziet Shylock zo voor je  ...
    Weer een gevalletje hedgefondsen:

Uit: De Volkskrant, 09-02-2012, van verslaggever Gerard Reijn

Mexichem palmt Wavin in na bod drie keer te hebben verhoogd

Waterleidingfabrikant Wavin komt waarschijnlijk toch in Mexicaanse handen. Het bedrijf met hoofdkantoor in Zwolle wordt voor 531 miljoen euro overgenomen door Mexichem.   ...
    ... Mexichem is ongeveer zo groot als Wavin. Het heeft geld genoeg, met een oorlogskas van 1 miljard euro. Wavin kampt juist met een vrij zwakke balans, een erfenis van de periode dat het eigendom was van private-equityfonds CVC. Dat bracht het bedrijf in 2006 naar de beurs voor een koers van 55 euro per aandeel. Het bedrijf was echter overladen met schulden. De koers daalde daardoor tot onder de 5 euro. ...

Red.:   Oftewel: Nederland verliest een goed bedrijf, door de parasieten van de hedgefunds uit een van de Angelsaksische roversnesten: Engeland, en dus vermoedelijk de rovershoofdstad Londen.
    De economie-journalisten van de Volkskrant proberen zo gunstig mogelijk te schrijven over hedgefunds, maar geven ook nog wel een deel van de waarheid - in het rechtsere deel van de media zijn het natuurlijk helden, want wie zo veel geld weet te roven moet wel knap zijn en een meerderwaardig persoon. Hier is weer een verhaal over die waarheid:

Uit: De Volkskrant, 03-03-2012, door Gerard Reijn

Verwachting voor overmorgen: aanhoudende private equity

Het begon met CVC. Dat private-equityfonds verkocht in november vorig jaar supermarktketen C1000 aan Jumbo. Een paar honderd miljoen euro verdiende CVC op die transactie.
    Sindsdien lijkt er een bui aan private-equitydeals over het land te trekken. Deze week verkochten Cyrte en NPM - twee opkoopfondsen van Nederlandse bodem - Bol.com aan Ahold. In drie jaar tijd 140 procent rendement. Een paar dagen later kondigden opkoopfondsen Warburg Pincus en Cinven aan het kabelbedrijf Ziggo voor een deel naar de beurs te brengen.
    En dan zijn er nog de kleinere transacties - steeds meer. ...
    Private equity is alom tegenwoordig. Wie Quote leest, leest een product van private equity. ...
    De Utrechtse hoogleraar Hans Schenk deed onderzoek naar honderden ondernemingen in de VS, die middels een overname met geleend geld in de private equity terechtkwamen. In 15 procent van de gevallen gingen die uiteindelijk failliet. Van bedrijven die op andere wijzen werden overgenomen, overkwam dat maar 4 procent. 'Nederlandse cijfers hebben we niet, maar de Amerikaanse en Nederlandse constructies lijken sterk op elkaar', zegt Schenk.    ...
    Het meest in het oog springend van private equity zijn de enorme rendementen. 'We zitten vijf jaar in een bedrijf', zegt een anonieme betrokkene, 'en we willen een rendement van 25 procent. Per jaar.' Toch is er wel discussie over die rendementen. ...
    Bij Alpinvest - een van de grootste private-equitybedrijven in de wereld - denken ze daar heel anders over. 'De rendementen', zegt manager Erik Thyssen, 'zijn onomstotelijk veel hoger dan de wereldindex. Maar er zijn mensen die rekensommen maken om het risicoprofiel te verdisconteren, en die sommen zijn discutabel. Maar zelfs gecorrigeerd voor risicoprofiel doet private equity het aanzienlijk beter dan de markt.'    ...

Red.:   En eigenlijk hoef je niets meer te weten dan dat: als je iets verkoopt voor meer geld dan je het inkoopt, zonder er waarde aan toe te voegen, en de waarde die een hedgefonds, gemiddeld, toevoegt is verwaarloosbaar, ben je een parasiet. En dit zij hele dure parasieten. Die niet een beetje bloed drinken, maar  je halve bloedsomloop.
    En hier zijn een paar van de trucs:
 

Zoals gezegd: parasieten van de ergste soort.
    En oh ja: hier zijn nog wat voorbeelden van dat goedpraten:
 

En zo ging het nog even door met de reclame. een zelfde soort verhaal als over die ene Wehrmacht-soldaat die joden had helpen ontsnappen uit Auschwitz - misschien was zijn verhaal wel waar, maar niet relevant voor de algehele situatie ...

Naar Financiële wereld , Economie, lijst , Economie, overzicht , of site home .