Bronnen bij De hetze tegen Janmaat

De eerste bron moet ook zo ongeveer de eerste keer zijn geweest waarin het door een "normaal" iemand voor Janmaat werd opgenomen. Daarvoor was Janmaat de persoonlijk vertegenwoordiger van de Duivel op Aarde, in ieder geval in Nederland:

Van www.trouw.nl , 21-05-2003, door Yoram Stein

Met excuses aan Janmaat

... Vele jaren heeft in Nederland ,,een klimaat van politiek correcte vervolging gehangen'', zegt Fennema. Alles wat naar rechts zweemde, was fout. Links, zelfs al was het nog zo onverdraagzaam en gewelddadig, was daarentegen prima. Volgens de politicoloog had dit alles met de Tweede Wereldoorlog te maken. Omdat de communisten 'goed' waren geweest in WO II, zei niemand iets over het feit dat extreem-links qua onverdraagzaamheid weinig voor extreem-rechts onderdoet. Het gevolg van dit politieke klimaat was dat er naar Janmaat werd gekeken alsof hij ,,de duivel in eigen persoon was. Mensen hadden paniek in hun ogen als hij ergens binnen kwam, ze weigerden hem een hand te geven, bijna niemand wilde met hem praten.''
    Dit politiek correcte denken had ook gewelddaden ten gevolg, zegt Fennema. Een duidelijk voorbeeld daarvan vindt hij de aanslag die op Janmaat werd gepleegd door zogenaamde antifascisten. Wil Schuurman, de partner en secretaresse van Janmaat, verloor daarbij een been. ...
    Op deze zolderkamer interviewde Fennema Janmaat in de jaren negentig, omdat hij bezig was met een boek over racistische partijen. ,,Die Wil Schuurman vond dat ik zulke leuke vragen stelde. Dat was ze in het geheel niet gewend. Ze hadden nog nooit een journalist op bezoek gehad die geïnteresseerd was in wat Janmaat zei. De journalisten waren altijd alleen maar geïnteresseerd geweest in wat ze er zelf van vonden. Janmaat en Schuurman waren zo enthousiast dat ze mij uitnodigden om te gaan lunchen. Maar ik dacht: 'Wat als ik nu zometeen in het restaurant van de Tweede Kamer bij het echtpaar Janmaat aan tafel zit? Dan kan ik mijn wetenschappelijke carrière wel op mijn buik schrijven.' Dus toen heb ik snel een smoes verzonnen dat ik geen tijd had. Tja, eigenlijk enorm laf.'' ...
    Janmaat had zeker racistische denkbeelden, vindt Fennema. ,,Maar voor het klimaat dat tegen hem geschapen is, houd ik een meerderheid van de leden van de Tweede Kamer verantwoordelijk. Ik vind dan ook dat zij alsnog hun excuses aan Wil Schuurman zouden moeten aanbieden.''

Uit: De Volkskrant, 19-03-2007, door Max Pam

Janmaat radicaliseerde door vele pesterijen

Hans Janmaat doceerde maatschappijleer aan Ronald Plasterk, zei de minister in De Telegraaf.

...    Hans Janmaat stond aan de wieg van de Centrumpartij en ook was hij de oprichter van de Centrum Democraten, die later drie zetels in de Tweede Kamer zouden veroveren. Hij deed uitspraken over minderheden en over de multiculturele samenleving, waarvan er verschillende nu gemeengoed zijn geworden. Hij miste elke vorm van charisma en made daardoor groeide hij uit tot het symbool van alles wat in extreemrechts werd verafschuwd.
    ...   Omdat Janmaat zijn archief aan het Instituut voor Sociale Geschiedenis heeft nagelaten, moest ik daar heen om het manuscript te lezen. Het manuscript is 175 pagina's dik en de titel luidt: De vrouw van de secretaris. Een roman zou ik het niet willen noemen, het is meer een autobiografie.
    Wat je leest, is in alle opzichten gruwelijk. Janmaat is geen groot stilist, maar dat bedoel ik niet. Ik bedoel meer dat De vrouw van de secretaris een inzicht geeft in de zwartste politieke bladzij van na de oorlog. Dat geldt niet alleen voor de politiek ter rechter, maar ook ter linker zijde. ...
    Maar daar tegenover staan de talloze pesterijen. Door Kamerleden wordt hij behandeld als klein ongedierte en de algemene stelregel daarbij is: hoe linkser hoe kwaadaardiger. Het dieptepunt komt op 29 maart 1986 als Janmaat aan de dood ontsnapt wanneer het hotel, waar de Centrumpartij vergadert, door activisten in brand wordt gestoken. Janmaats secretaresse Wil Schuurman raakt daarbij een been kwijt en is voor de rest van haar leven veroordeeld tot de rolstoel. Maar een aangepast vertrek in de Tweede Kamer krijgt zij niet. Integendeel, zij wordt naar een hoge verdieping verbannen, zodat iemand haar altijd naar boven moet dragen.
Van alle 150 Kamerleden is er maar 1 (één) die komt vragen hoe het gaat zonder been.
    Volgens Fennema heeft ook de rechtspraak met volstrekt onterechte veroordelingen dapper meegewerkt aan de vernietiging van Janmaat. De aanklachten en uitspraken pasten helemaal in het patroon van de pesterijen. Het geval-Janmaat, schrijft Fennema, 'heeft mij de ogen geopend voor het ondemocratische karakter van de anti-racisme wetgeving'. ...

Uit: De Volkskrant, 17-10-2007, door Kees Sorgdrager, oud-politiek redacteur van de NOS (volledig artikel hier )

Janmaat deed zijn werk

Ongewenst taalgebruik in de Tweede Kamer is zo erg niet, stelt Kees Sorgdrager. Een volksvertegenwoordiger moet net als zijn kiezers amok kunnen maken.

In een stukje over de Handelingen van de Tweede Kamer, naar aanleiding van het wegpoetsen van een juridische blunder van minister Donner, wordt vermeld hoe Hans Janmaat van de Centrumpartij het in de jaren tachtig aan de stok kreeg met Kamervoorzitter Dolman (Vervolg, 6 oktober). Janmaat had criminele immigranten omschreven als ‘Ali Baba met zijn veertig assistenten’. Dolman vond dat beledigend en liet het schrappen uit de Handelingen.
    Dit incident was typerend voor de kortzichtige manier waarop de Kamer Janmaat tegemoet trad.
    Aan de orde was de naturalisatie van een flink aantal buitenlanders. Naturalisaties gingen in die tijd bij wet en moesten daarom de plenaire vergadering passeren voor goedkeuring. Dat waren altijd hamerstukken. Op de Kameragenda stond dan vermeld: ‘Wetsvoorstel nummer zoveel, de naturalisatie van Youssef Die-en-die en 39 anderen’. Want de merendeels mediterrane burgers die het Nederlanderschap zouden krijgen, werden in groepjes van veertig bij elkaar gezet en aldus aangeboden aan de medewetgever. Het wetsvoorstel besloeg maar één blaadje. Daarop stond vermeld dat de onderliggende stukken in de bibliotheek lagen. Niemand keek er ooit naar.
    Totdat Janmaat bedacht dat eens wel te doen. Gewapend met de kennis die hij uit de dossiers had opgedaan, vroeg hij toen bij de hamerstukken ineens het woord. De Kamer was volkomen verrast en wist zich geen raad met wat Janmaat te vertellen had. Hij had ontdekt dat de regels voor naturalisatie stelselmatig met voeten werden getreden. Het vereiste bij voorbeeld dat een kandidaat niet mocht zijn veroordeeld voor een aanzienlijk misdrijf, speelde in de praktijk geen rol. Janmaat sloeg de Kamer om de oren met een heel rijtje in de bibliotheek opgediepte tasjesrovers en de Kamer zat met de mond vol tanden.
    Door het ingrijpen van Dolman, die bezwaar maakte tegen Janmaats ‘Ali Baba met zijn veertig assistenten’, ging alle publiciteit naar Janmaats woordgebruik en werden naturalisaties daarna bij Koninklijk Besluit geregeld.   ...

Naar Hetze tegen Janmaat , Media lijst , Politiek & Media overzicht  , of site home