De mediakongsiSinds de Tweede Wereldoorlog zijn er een aantal duidelijke gevallen geweest waaruit bleek dat de media, journalisten, onderling afspraken maken over wat er al dan niet in het nieuws komt of gepubliceerd wordt. Recent in het nieuws gekomen naar aanleiding van de dood van Prins Bernard is het universele zwijgen over alles rond de affaire Greet Hofmans. Maar belangrijker zijn de gevallen waar het niet om oppervlakkige zaken als het koningshuis, maar politieke en culturele trends en standpunten gaat. Men zou mogen aannemen dat de media en journalistiek alle politieke meningen en stromingen op gelijkwaardige wijze zouden behandelen, zolang die meningen niet duidelijk strafrechtelijke aspecten bevatten.Er zijn een aantal gevallen bekend waarin dat laatste duidelijk niet het geval is. Voorbeelden zijn de Buikhuisen-affaire staande voor het genen-versus-opvoeding debat  , de allochtonen-overlast
, de boycot van
Hans Janmaat en de Centrum-Democraten
, het asielzoekersdebat
, de hetze tegen Fortuyn
, het handenschud-incident met
minister Verdonk
, het
stilzwijgen over de overbevolking en het immigratieprobleem
 , de kernenergie
, de alfa versus bèta
cultuurstrijd, en de buitenlandse politiek
. Een belangrijk
gemeenschappelijk thema in al deze hetzes was het refereren aan de oorlog
. In de gevallen van de Buikhuisen-affaire en het
genen-versus-opvoeding debat, de boycot van de CD, de
allochtonenoverlast en het Verdonk-incident is inmiddels ook in de media
toegegeven dat men daar fout zat. Dat is natuurlijk niet openlijk gebeurd, als
onderwerp van een artikel, maar in tussenregels naar aanleiding van recentere
discussies
. Hetzes als boven genoemd ontstaan niet door een specifiek plan, een samenzwering in de letterlijke zin. Maar dat er geen echte samenzwering is, betekent niet dat er niet een zekere mate van planning in zit. De mediawereld heeft ook hiërarchieën – er is een publicatiebeleid, en dat beleid wordt bepaald door de hoofdredactie, in de praktijk waarschijnlijk de hoofdredacteur en een beperkt aantal intimi onder de redacteuren en journalisten van het medium . In
deze wereld bestaat een spreiding van meningen die zeer veel nauwer is dan die
binnen de Nederlandse bevolking als geheel - "linksig intellectueel" is
waarschijnlijk de beste omschrijving
. In zulke beperkte clubjes
kan wel degelijk besloten worden bepaalde dingen wel en niet te doen, zoals het
zeer negatief behandelen van de CD (anno 2011 heeft Paul Witteman, ten tijde van
de CD presentator en redacteur van het VARA-actualiteitenprogramma Achter het
nieuws, diverse keren op de televisie toegegeven dat die afspraken er
inderdaad waren), en het niet-behandelen van incidenten met
een allochtone achtergrond
.
Bovendien bepalen deze clubjes wie wel en niet op televisie, of in de krant,
komt
. De invloed van deze clubjes is aanzienlijk tot groot
. En naast deze vaktechnische clubjes, zijn er ook een groot aantal andere verbanden tussen mediafiguren en politici, waarin min of meer duidelijke afspraken gemaakt kunnen worden over hoe bepaalde zaken te behandelen. Dit soort clubjes probeert natuurlijk zo veel mogelijk onbekend te blijven, maar soms komt er toch iets van naar buiten . Het constateren van dit proces is van essentieel belang voor deze website. De analyses en de conclusies alhier staan dusdanig ver af van veel geheiligde opvattingen van de prominente figuren in de media en politiek, dat ook deze website beducht moet zijn voor een eventuele behandeling als die van Janmaat, Buikhuisen of Pim Fortuyn.
|
