Het onderwijs zoals in de eerste decennia na de oorlog gegroeid is, was een bèta-vorm van onderwijs: het ging erom de leerlingen wat te leren. Hoe dat ging was minder belangrijk. De onderwijsvernieuwingen vanaf de jaren zeventig waren in groeiende mate gericht op het aanleren van vorm, met als hoogtepunt studiehuis-achtige leervormen waarin de leerlingen met een opdrachtje worden losgelaten en het daarna zelf mochten uitzoeken. Dit onder het motto: later moeten ze ook zelfstandig werken, dus het is goed ze dat nu te meteen als aan te leren.

Dat laatste was natuurlijk een drogreden van het zuiverste water, van de soort: gooi je peuter maar in het diepe, wat later moet hij/zij toch zelfstandig kunnen zwemmen. Dat modern neurologisch onderzoek laat zien dat de hersens van pubers nog dusdanig onvolgroeid zijn dat dit soort zelfstandigheid er nog even niet inzit, was voor mensen met enig gezond verstand natuurlijk mosterd na de maaltijd .

De valse argumenten waren natuurlijk slechts een rookgordijn voor iets anders. dat "wat anders" was de ideologie die als groep in de alfa's ingebakken zit: de sterke voorkeur voor de vorm boven de inhoud. De inhoud is bedreigend, omdat ze objectief is. En de inhoud is bedreigend, omdat bèta's er vaak beter is zijn. Want steeds meer inhoud heeft een wetenschappelijke vorm, en de wetenschappelijke vorm is steeds meer een bèta-vorm, en bèta's zijn nu eenmaal beter in de bèta-vorm.

De inhoud is rekenen en aanverwante. De vorm is het verhaaltje. De capaciteiten tot rekenen en dergelijke kan je redelijk goed uitdrukken in Cito-toetsen en IQ. De capaciteiten tot het vertellen vaneen verhaaltje aalleen in waardering van mensen. En heeft hoeft hier geen betoog hoeveel hekel alfa's hebben aan Cito-toetsen   en IQ .

In de loop  van de laatste decennia hebben de alfa's, en daarmee bedoelen we hier altijd de groep van alfa's en gamma's tezamen, een steeds invloedrijke en uiteindelijk dominante rol gekregen in aansturing en beleid van het onderwijs. Vaak waren het ook nog vrouwen, die met hun sterkere taalvaardigheden nog meer een vormgericht neiging hebben. Het resultaat is bekend: het competentiegericht onderwijs (De Volkskrant, 09-03-2010, van een verslaggever):
 

Dit competentiegerichte onderwijs, oftewel vormonderwijs, heeft het hele onderwijsbouwwerk heeft ondermijnd. Hieronder wat voorbeelden van deze stand van zeken, beginnende met het mbo (uit de Volkskrant, 09-03-2010, van verslaggever Robin Gerrits):
 

Maar het geldt overal  - om te beginnen bij degenen die het uiteindelijk moeten doen (uit De Volkskrant, 04-05-2010, column door Aleid Truijens):
 

De strijd tegen het vorm-onderwijs zal hard zijn en nog lang duren, aangezien ze staat midden in de strijd tussen alfa's en bèta's . En de alfa's zullen niet zonder slag of stoot hun bestaande positie van overmacht opgeven.
    Ferry Haan was jarenlang economie-journalist bij de Volkskrant geweest, toen hij zij-instroomde richting het onderwijs, als economieleraar. Hij schrijft regelmatig over zijn ervaringen in column-vorm (op de Volkskrant-website), en af en toe in wat grotere vorm, als onder (uit de Volkskrant, 12-06-2010, door Ferry Haan, leraar economie):
 

Waarna Haan verder gaat over de eisen te stellen aan de docent. Hij ziet echter een belangrijk ding over het hoofd: de organisatie. De boeiende leraar is een enthousiaste leraar. En de commando-structuur van de moderne onderwijsmanager is de vijand van enthousiasme. Dus de vijand van de boeiende leraar. Dus de vijand van onderwijs.
    Maar nu even over dat "boeien" zelf. De allereerste en allerbelangrijkste zaak dienaangaande is een vervelende maar keiharde waarheid: (veruit) de meeste mensen weten zichzelf nog niet eens te boeien. Laat staan een ander!
    Het verst dat de meeste mensen komen is oppervlakkige zelfbevrediging, en nog veel frequenter is allerlei misbruik van eten en genotsmiddelen, tot diverse vormen van verslaving als roken, te veel drinken, koopverslaving en erger aan toe. En er is geen enkele reden om aan te nemen dat onderwijsgevenden in dit geheel een dusdanig grote uitzondering vormen dat je daar wel van kan stellen dat het voor het merendeel boeiende mensen zijn - of met meer dan een zekere minderheid.
    De eis stellen dat een leraar moet boeien, is de eis stellen dat in iedere leraar  een goede acteur schuilt. Het is onmogelijk en onzin. De gemiddeldeleraar is iemand die een aantal aspecten van zijn vak goed beheerst, de meest redelijk, en een paar minder of niet. Acteur-zijn en boeiend-zijn zitten eerder in de laatste dan de eerste groep.
     Te stellen dat een leraar boeiend moet zijn, is een uitingsvorm van het dwaze idee dat ede gemiddelde leerling vrijwillig naar school moet kunnen gaan. Op gelijke voet met de eis dat werk vrijwillig moet zijn - iets dat je doet als je zin hebt naast de ruime uitkering die je sowieso al geniet. Het zou het beste van twee werelden zijn, maar geen van deze werelden bestaat.
   Wat niet wegneemt dat een boeiende leraar een enorme pre is. Maar is absurd je systeem op deze persoon in te richten. Je systeem moet erop ingericht zijn dat de gemiddelde leraar niet boeiend is, en de leerlingen toch gedwongen zijn om op te komen dagen. Boeiende wiskunderegels - boeiende grammatica - boeiende schwere Wörter - het is allemaal onzin.
    Haan's waanzin is een speciaal geval, of een gevolg  van, een algemeen maatschappelijke waanzin. Hieronder een archetypisch voorbeeld van die algemeen maatschappelijke waanzin (de Volkskrant, 03-06-2010, door Yvonne Zonderop):

Een typisch geval van "aan het einde van de regenboog ...". De auteurs hadden die mening ongetwijfeld al, en zijn er vervolgens de jeugd naar gaan vragen - de aloude "enquête"-valkuil . Ook een enquête, maar dan eentje zonder de valkuil, namelijk door over anderen te vragen, leerde al snel de waarheid: ruim 80 procent van de ouders vindt de kinderen van anderen matig tot slecht opgevoed - met als hoofditem discipline. Sociale discipline, natuurlijk. Oh ja, bij de eigen kinderen viel het natuurlijk allemaal reuze mee. Net zoals het slim en sociaal zijn van de huidige pubers natuurlijk reuze "meevalt" ...
    Maar het idee van de zelfstandige jeugd is nog steeds reuze populair in links-ideologische kringen, dus reden genoeg om mevrouw Groen haar expert opinion over het onderwijs te vragen:

In welke richting dat gaat, blijkt al snel:

Je gelooft je ogen niet. Kinderen van 10 over "respect" ... Ze weten ongetwijfeld niet eens wat het woord precies inhoudt, want het is een redelijk abstracte term - iets waarover je zou kunnen leren op de middelbare school - en dat dan nog alleen de vwo's. Die kinderen van 10 gebruiken wel het woord "respect", maar bedoelen ongetwijfeld iets dat niet overeenkomt met het volwassen "respect". Wat ze bedoelen is: "Mijn zin krijgen".
    Met deze vertaling is het voorgaande meteen volkomen begrijpelijk: kinderen willen hun zin krijgen. En dat "de leraar ze geen respect geeft" moet je vertalen als: "de leraar geeft me mijn zin niet". Althans, niet zo veel als mijn ouders. Wat naadloos past in het genoemde onderzoek over de houding van andermans kinderen: die zijn slecht opgevoed omdat ze te veel hun zin krijgen.
    Maar naast dit essentiële punt staan er in deze passage nog andere zeer opmerkelijke zaken. Ten eerste: het heeft iets met geslacht te maken want het gaat vooral over jongetjes. Ten tweede: er wordt hier meteen ook over geslacht gelogen, want van de onderwijsgevende wordt het verkeerde geslacht vermeldt: de 'leraar' van het jongetje van 10 is in overgrote meerderheid een "lerares". En dan is er nog een leugen, want de 'leraar' is geen "leraar" maar "onderwijzer", tezamen met de andere correctie dus "onderwijzeres" - of "juf" - zie ook boven.
    Met al een stuk ideologie en een aantal leugens achter de rug, is het gerechtvaardigd om bijzonder achterdochtig te worden aangaande alle uitspraken en motieven van deze mevrouw. Laten we nog eens terugkomen op dat respect en het feit dat het jongetjes betreft.  Er is in deze tijd wel een natuurlijke bron van het gebruik van de term "respect" te vinden: de allochtone cultuur: vooral bij Marokkanen, Antillianen en dergelijke ligt het woord vooraan hun mond bestorven. Niet meteen bij jongetjes van 9 of 10, maar wel bij jongetjes van 15, 16 en ouder . En met wie gaan de jongetjes van 9 en 10 om? Juist: hun broertjes van 15, 16 en ouder.
    We hebben hier dus al meerdere zaken uit de links-ideologische beerput te pakken: gelijkheidsideologie, gezagsfrustraties, een vermoeden van man-vrouwfrustraties, en een vermoeden van multiculturele frustraties.
    We lezen verder - het volgende is allemaal zin voor zin:

Precies. Waarover ze aangaande andere ouders sterk negatief zijn.

Wat modern neurologisch onderzoek (zie verderop) heeft laten zien als iets waar pubers nog moeite mee hebben en moeten leren. Bij en 9 tot 10 jarige kan dat hoogstens rudimentair zijn.

Een herhaling van de waanzin: kinderen van 9, 10 zijn niet gelijkwaardig  - dat worden ze door goede opvoeding, ergens als ze een jaar of 20 zijn.

En je eigen ikje ontdek je het beste door regelmatig gecorrigeerd te worden - kinderen die zo maar hun gang kunnen gaan, worden monstertjes - en het laatste dat monstertjes worden, is gelukkig. Zelfs volwassen die niet genoeg gecorrigeerd worden, worden monsters  - dit heet "de valkuil van de bewondering"   .

En hier is dit stuk analyse rond: dit is precies zoals we het al beschreven hadden: hun "geen  respect van de leraar" is "niet mijn zin krijgen van de leraar".
    Het is om misselijk van te worden. Dit soort lieden staat tot aan de neus in de drek, en terwijl ze de drek proeven, herkennen ze niet dat het drek is:

Nee, natuurlijk. Lesgeven is ingewikkeld geworden vanwege de ideologie van deze  strontscheppers, die in het onderwijsbeleid de baas zijn.
    En het houdt maar niet op:

Wat een volstrekte waanzin: daar sta je met je klas van dertig leerlingen, en moet aan Marietje gaan vragen hoe haar weekend was. En daarna ook nog Jantien, Klaas, enzovoort. Voor je je ronde hebt gedaan gaat de bel voor de volgende aflevering van Goede Tijden, Slechte Tijden ...
    En dit is dus ook het punt waar we de koppeling kunnen maken met het verhaal van Ferry Haan. Want lees voor 'leuker' ook 'boeiender'.
    Twee zinnen later ook nog een gotspe:.

Hoezo denigrerend? Het is de glaszuivere waarheid als je het Groen-recept volgt. Dit is wat de Amerikanen een pre-emptive strike noemen: je voelt dat je op dit punt kwetsbaar bent, en je doet alvast een tegenaanval. Deze mevrouw Groen is een levensgevaarlijk manipulator.

Kortom: je stelt onmogelijke eisen aan de leraar uit grond van jouw eigen ideologie, en als de leraar daar niet aan kan voldoen, en de meeste zullen dat niet kunnen, is het je eigen schuld. Deze mevrouw Groen is ook een regelrecht takkenwijf.
    Kijk hoe ze liegt en bedriegt bij een confronterende vraag:

Je moet maar jet loef hebben om jezelf zo tegen te spreken. Om maar te hoeven zeggen dat je ongelijk hebt.

Ja, op het vwo is er een groepje. Maar elders nauwelijks tot niet.

Ja, precies, vanwege die wiskunde. Deze menvrouw slaat werkelijk alles aangaande inconsistentie.

Vertaald: mijn gelijkheidsideologie stelt dat er geen schil in structuurbehoefte is tussen de diverse niveaus.

En als de werkelijkheid zegt dat dat niet zo is ...

... dan ontken je dat gewoon keihard: jeugd is jeugd, en er kan geen verschil zijn.
    Of je zet de piramide op zijn kop, en zegt dat het een normale piramide is:

Een andere omschrijving van "een leiding- en structuurgevende rol" is "erboven staan".
    Waar de scheidslijn tussen waanzin en de nog gezonde mensen ligt, blijkt ook nog even:

Die applaudiserenden waren de mensen die les wilden geven, en het onmogelijk wordt gemaakt door de mevrouwen Groen en de directies die naar hen luisteren. En die dan verbaasd zijn als de "les willen geven"-den boos op hen worden:

Ja, het is om uit je vel te springen: goed les geven is vrijwel volstrekt incompatibel met gelijkwaardige behandeling. "De leerlingen zijn mijn vrienden niet", zei de onderdirectrice in het gehoor van de redacteur. Pas een haljaar of wat later begreep hij die uitspraak. Toen er inmiddels leerlingen waren blijven zitten mede door lage cijfers behaald bij zijn vak - zoiets doe je je vrienden niet aan.
   En tot slot nog  een teken van de ideologische achtergrond:

Alsof regels iets te maken hebben met het negatieve van de wereld. Losbandigheid, dat heeft te maken met het negatieve van de wereld. En gebrek aan discipline, en al dat soort zaken. Mevrouw is meer dan lichtelijk ideologisch gestoord.
    En dat wordt dan gehoord over de inrichting van het onderwijs... terwijl het nu volop bekend is dat het onderwijs gedurende de laatste decennia ernstig ontspoord is, en het, buiten de groep zelf, aan iedereen duidelijk is dat dit komt door dit soort mensen. Voor het type, zie bij het artikel geplaatste foto hiernaast. Een in het onderwijs werkende vriendin, die dit soort mensen met grote regelmaat langs ziet komen, die de foto zonder een woord omtrent de achtergrond werd voorgelegd met de vraag: "Wat is dit voor een type?" gaf zonder aarzelen de kwalificatie "Onderwijs...", met op het stippellijntje een lichte krachtterm. Hetzelfde gevoel als van die onderwijsgevenden die als reactie op haar praatjes de zaal verlaten.
    Voor een uitgebreid verhaal vol met weerleggingen van deze waanzin door één van de boze "les willen geven"-den, zie hier .
    Nog een onderwijsvorm die door het nieuwe leren bijna te gronde is gericht:

Uit: De Volkskrant, 26-11-2010, door Arnold Heertje en Jasper van Dijk

Verloedering van het hbo moet nu stoppen

Red het hbo van autonome bestuurders, perverse financiële prikkels, doorgeschoten schaalvergroting en slecht onderwijs.

Arnold Heertje | Jasper van Dijk | Arnold Heertje is emeritus-hoogleraar economie en Jasper van Dijk is SP Tweede Kamerlid. Zij menen dat het hbo-stelsel fundamenteel moet worden herzien. De overheid moet weer verantwoordelijk worden voor het bestuur en de onderwijskwaliteit.

Tussentitel: Vakkennis werd onbelangrijk, studenten moesten zich redden met zelfstudie

Na het vertrek van Geert Dales zijn de overige leden van het college van bestuur van de hogeschool InHolland opgestapt. De inspectie doet onderzoek naar malversaties met declaraties, dubieuze uitgaven en diplomafraude. Nieuwe onthullingen over gebrekkig onderwijs en het intimideren van docenten door het management liggen in het verschiet. ...
    Deze vormen van wanbeleid doen zich in meerdere of mindere mate ook bij andere hbo’s en roc’s voor. Daarom is een fundamentele herziening van het stelsel nodig. Vier zaken moeten worden aangepakt: de autonomie van bestuurders, de doorgeschoten schaalvergroting, perverse financiële prikkels en, last but not least, de kwaliteit van het onderwijs.   ...
    Ten slotte de inhoud van het onderwijs zelf. Dat heeft jarenlang moeten lijden onder de zogenoemde vernieuwingsdrang van het nieuwe leren. Vakkennis werd onbelangrijk, het ging voortaan om competenties. Vakinhoudelijk opgeleide docenten waren niet meer van belang. Studenten moesten zich redden met zelfstudie zodat ook om die reden het aantal lessen werd geminimaliseerd.
    De vertrokken manager Joke Snippe bij InHolland droeg deze doctrine uit, tot schade van generaties afgestudeerde hbo-studenten. Het heeft geleid tot grote uitval in het hbo. En wie kennis relativeert, kijkt ook soepel naar het eindniveau. Het droeg bij aan de diplomafraude. Talloze studenten kregen via alternatieve trajecten een diploma aangeboden. De schade is enorm: de samenleving heeft het vertrouwen in hbo-diploma’s verloren.
    Op korte termijn is het nodig extra te investeren in de vakinhoudelijke opleiding van docenten en het vastleggen en handhaven van een verantwoord eindniveau. Zo mogelijk door landelijke examens, zoals nu ook in het mbo wordt onderzocht.   ...

Red.:   Bij een groot artikel van de Volkskrant over de InHolland-affaire stond een foto van de bestuurders ervan. Hiernaast daaruit Joke Snippe - dit in verband met de gelijkenis met Inez Groen, hierboven.
    Intussen is een rechts kabinet aangetreden, en zijn ook weer meer uitwassen van de onderwijsvernieuwingen (de spellingchecker blijft voortdurend "onderwijsvernielingen invullen ...) naar buiten gekomen. De mensen van de inhoud krijgen meer gehoor. Hetgeen het veld van onderwijsdeskundigen niet helemaal over zich heen kan laten gaan:

Uit: De Volkskrant, 18-06-2011, van verslaggever Robin Gerrits

Interview | Monique Volman, hoogleraar onderwijskunde

'Nadruk op kernvakken schaadt het kind'

Vrijdag pleitte Monique Volman in haar inaugurele rede voor een liefdevoller onderwijs.

Red.:    Liefdevoller onderwijs: beginnen met de halve ochtend kringgesprek, daarna een uurtje rekenen, en als troost de hele middag naar het museum.

'De huidige nadruk' zijnde een klein herstel van dertig jaar afbraak.

De retorische truc van "Ja, maar ...": "Ik ben voor schaatsen, maar dat die kou en het ijs erbij moeten ze afschaffen" => . Gevolgd door de truc van het zwart-wit denken: het grijs van "meer ijnhoud en presteren" wordt overgslagen en meteen verklaard tot "alleen inhoud en presteren". Dit natuurlijk om te pleiten voor alleen gezelleigheid en feest.

Een aperte leugen: scholen probeerden op een zo makkelijk mogelijke manier ouders en leerlingen tevreden te stellen, en een maximaal aantal leerlingen binnen te halen door de normen te verlagen en veel feestjes te organiseren.

Aperte leugen. tegen de hetze die gevoerd werd tegen de mensen van de inhoud is in de Volkskrant een opstand van leraren gekomen, en die door schoolmanagers en onderwijsdeskundigen heftig bestreden mensen hebben toen Beter Onderwijs Nederland opgericht.

Aperte leugen. De karikaturen kwamen van de schoolmanagers en onderwijsdeskundigen die voortdurende bleven hameren op "We kunnen niet terug naar de ouderwetse leraar voor de klas".

En "ontwikkelen" geschiedt door uitdagingen. dus door prestaties verricht als antwoord op die uitdagingen.

Weer zwart-wit. Het hele onderwijs heeft zich tot voor kort alleen maar op de feestjes gericht. Zoals deze:

In de praktijk: kringgesprekken en feestjes, dus.

Mede door de wanstaltige prietpraat van onderwijsdeskundigen, zoals dit:

Waanzin. dat is in een enkel zinnetje uitgelegd: school is oefening voor later kunnen functioneren in de maatschappij. En in de maatschappij functioneer je het beste als je af en toe wat presteert.

Een ander aspect van de invloed van de alfa- en gamma onderwijsdeskundigen: de waanzinnige overwaardering van intellectueel werk ten opzichte van handwerk.

Krokodillentranen. Ze zijn zelf één van de drijvende krachten achter de afschaffing van het inhoudelijke vakonderwijs, ambachtschool en dergelijke, geweest.
    Voor deze laatste en de andere genoemde misdaden zou de hele beroepszaak van de onderwijsdeskundigheid onmiddellijk ontslagen moeten worden, en processen gestart tegen de ergste figuren, zoals deze professor, wegens het massale en collectieve leed de leerlingen aangedaan. Chinese straffen zouden de norm moeten zijn.
    Overigens heeft deze ideologie ook op psychologische terrein gevolgen. Want ze past volledig het in het patroon dat kinderen opvoedt tot egocentrische, narcistische en weinig gecontroleerde persoonlijkheden, zie hier .
    Een aantal dagen later komt er een reactie die de redactie de moeite van het bovenstaande bespaard zou hebben:

Uit: De Volkskrant, 22-06-2011, ingezonden brief van Jaap de Jonge (Amsterdam)

Minachting

Het interview met hoogleraar onderwijskunde Monique Volman (Binnenland, 18 juni) illustreert volmaakt hoezeer de onderwijskunde is losgezongen van het onderwijs. Volman stelt dat het vijf jaar geleden 'nog heel erg de tijd van het Nieuwe Leren' was. Ze noemt zichzelf daarvan 'niet zozeer' aanhanger, maar, zegt ze er in één adem achteraan, 'scholen dachten wel geïnspireerd na over hoe ze kinderen konden bereiken'. Het signaal is duidelijk: daar zou het reguliere onderwijs een voorbeeld aan kunnen nemen. 'Het hele onderwijs' dreigt zich nog alleen maar op toetsprestaties te richten, zegt ze.
    Wat kan ik daarop zeggen? Op mijn school, een categoraal gymnasium, is daar geen sprake van. Het gevaar dat Volman in deze dreiging zegt te zien, is dat 'andere belangrijke taken, zoals bredere vorming, leren samenwerken en organiseren' minder aandacht krijgen. Breder dan wat? En suggereert Volman nu dat samenwerking en goed organiseren een slechte invloed op prestaties hebben?
    'Natuurlijk', zegt ze, 'moet je kritisch kijken naar het niveau van je prestaties, maar in die slag zijn creativiteit, probleemoplossend vermogen en kritisch denken van minstens even groot belang.' Ook hier is mij de gesuggereerde tegenstelling een raadsel. Beweert Volman nu echt dat betere prestaties voor vakken als wiskunde, geschiedenis en muziek op gespannen voet staan met de door haar genoemde competenties?
    De oplossing voor het raadsel schuilt voor haar in 'betekenisvol leren. Dat je kinderen iets leert waarvan ze zelf kunnen inzien waarom ze het leren en wat ze ermee kunnen.' Ik geloof niet dat het bestaansrecht van Beter Onderwijs Nederland veel steviger geschraagd kan worden dan met deze woorden, die zo niet een grove miskenning dan in elk geval een forse minachting voor het dagelijkse werk van duizenden docenten en schoolleiders inhouden.
    Het is waar: niet-bestaande problemen kun je oplossen met nietszeggende begrippen. Waar in deze tijd van bezuinigingen de beste kansen liggen, lijkt me duidelijk.

Red.:   Met ook bijna dezelfde conclusie: ontslaan die hele handel.

Naar Onderwijsbeleid, lijst , Rijnlands beleid , Rijnlands beleid, overzicht  , of site home .