WERELD & DENKEN
 
 

Restauratie

30 nov.2008

Na het verschijnen van het rapport van de Parlementaire Enquêtecommissie Onderwijs, meestal aangeduid als het rapport-Dijsselbloem, wordt er geleidelijk wat gedaan aan het herstel van het onderwijs. Wat voorbeelden:


Uit: De Volkskrant, 29-11-2008, van verslaggever Bart Dirks

Kabinet: terugdraaien schoolfusies toegestaan

Kabinet zet rem op schaalvergroting in het onderwijs | Fusie mag alleen nog als er andere scholen in de omgeving overblijven


Fusies in het onderwijs zijn niet langer zaligmakend. Het moet mogelijk worden om reeds doorgevoerde fusies terug te draaien. Dat moet kunnen indien ouders, leerlingen en leerkrachten de meerwaarde van de fusie niet inzien.
    Het kabinet heeft vrijdag ingestemd met een ‘echte koerswijziging in de manier van denken over schaalgrootte’, zei PvdA-minister Ronald Plasterk (Onderwijs) na afloop van de ministerraad.
    Over een tot twee jaar moet er een ‘fusietoets’ zijn uitgewerkt. Die moet beoordelen of er na een fusie nog wel voldoende keuzevrijheid overblijft. Nu zijn in sommige regio’s onderwijsmonopolies ontstaan. Onder andere oppositiepartij SP dringt al lange tijd aan op zo’n fusietoets. De Onderwijsraad bepleitte deze week in een rapport een ‘fusie-effectrapportage’.
   Plasterk noemt het voorbeeld van de gemeente Deventer, waar alle middelbare scholen met elkaar zijn gefuseerd. ‘En sterker nog, ook scholen uit Oldenzaal en Hengelo horen erbij. Ouders en leerlingen hebben dus eigenlijk niets meer te kiezen. De menselijke maat moet daarom terug in het onderwijs.’
    Tot nu toe zijn alle financiële en organisatorische prikkels echter gericht op grootschaligheid. In het basisonderwijs had een bestuur in 2000 gemiddeld 830 leerlingen onder zich, tegen 1.308 in 2007. In het voortgezet onderwijs was de groei in die periode van 1.918 tot 2.746 leerlingen, in het mbo van 7.267 naar 8.231, in het hbo van 5.969 tot 7.940. Maar er zijn uitschieters ontstaan van middelbare scholen met tienduizenden leerlingen.
    ‘Bij een schoolbestuur van 5.000 leerlingen heb je de meeste schaalvoordelen. Je kunt financiële tegenvallers opvangen, er is genoeg massa om bijvoorbeeld maatschappelijk werkers in dienst te nemen. Maar een school met 30 duizend leerlingen vind ik wel heel er veel. Dan houden de schaalvoordelen op’, aldus Plasterk. Bovendien kan de Onderwijsinspectie geen direct verband aantonen tussen de omvang van een onderwijsinstelling en de prestaties van leerlingen.
    Om een rem te zetten op de schaalvergroting, komt er voor onderwijsbestuurders voortaan een salarismaximum. Nu stijgt het inkomen van een bestuurder veelal naar gelang een onderwijsinstelling meer leerlingen heeft.
    In het uiterste geval is het voor scholen ook mogelijk uit een fusie te stappen, schrijft het kabinet aan de Kamer. Omdat een ‘defusie’ veel geld kan kosten, moeten de juridische en financiële gevolgen dan wel eerst worden onderzocht.


Uit: De Volkskrant, 25-11-2008, van verslaggever Robin Gerrits

PvdA, nooit te oud om te leren, ziet nu ook dat het vmbo op de schop moet

Scholen mogen niet te groot worden, het onderwijs moet passender: de partij geeft haar critici van tien jaar geleden alsnog gelijk
.

... Tien jaar nadat PvdA-staatssecretaris Tineke Netelenbos ‘haar’ vmbo met de nodige bestuurskracht door de Kamer loodste, schrijft de PvdA een notitie over het voorbereidend beroepsonderwijs, die pleit voor een moderne variant van de ambachtsschool en een meer uitdagende mavo.
    De stelselherziening in 1999 leidde door de samenvoeging van lbo en mavo met delen van het speciaal onderwijs tot de omvangrijkste vorm van voortgezet onderwijs. En hoe nobel de doelstellingen toen ook waren, al snel klonk van alle kanten de kritiek dat het vmbo voor velen te theoretisch werd, voor sommigen te makkelijk, dat het leidde tot te grote scholen met een niet altijd fijn klimaat, dat het gemiddelde niveau omlaag werd getrokken en dat het voor laatbloeiers bijna onmogelijk was geworden via havo alsnog hoger onderwijs te bereiken.
    ... tien jaar en een door een sociaal-democraat geleide parlementaire commissie verder breekt PvdA-Kamerlid Staf Depla een lans voor precies de punten uit de kritiek van toen. ‘We moeten als Den Haag niet alles willen voorschrijven. Het vmbo is te weinig gedifferentieerd. We redeneerden toen te veel vanuit het gelijkheidsdenken. Voor sommigen is het nu te makkelijk, voor anderen te theoretisch.’
    De PvdA wil nu dat de scholen niet te groot worden, dat de lat voor kinderen die wat in hun mars hebben omhoog moet en dat het onderwijs voor jongeren die het van hun handen moeten hebben vooral praktisch is. Op een ronde door het land merken de PvdA’ers dat de werkelijkheid de politieke theorie van weleer allang heeft ingehaald.
    ... Depla: ‘Vroeger was niet alles beter. Maar als we toen beter hadden geluisterd, waren we nu misschien verder geweest.’


Red.:    Let op de dooddoener: 'Vroeger was niet alles beter' ... Wat een wanstaltige opmerking - hierin verstopt zitten eindeloos veel foutieve houdingen en ideeën.
    Een volgende die om is:


Uit: De Volkskrant, 21-04-2010, column door Evelien Tonkens, bijzonder hoogleraar actief burgerschap.

Hoog tijd voor de echte ambachtsschool

Tussentitel: Zorgen wordt ten onrechte niet gezien als vak

Niet zo negatief doen over het vmbo, zegt Jack altijd. Jack is onderwijskundige, dus hij kan het weten Het is een prima schooltype, vindt Jack. Tot hij voor zijn eigen dochter een vmbo-school moet zoeken. In een straal van 50 kilometer rond Amsterdam is er geen een waar hij zijn dochter heen durft te sturen. De gedachte achter het vmbo is prima, de praktijk ...
    ... de praktijk van het vmbo is vaak anders. De leerlingen komen niet binnen met het idee dat zij de uitverkoren vaklui zijn die dit land zo hard nodig heeft. De Cito-eindtoets heeft velen bestempeld tot verliezers van de meritocratie. Hun motivatie is daardoor beperkt. Hun ego is kwetsbaar als een zeepbel. Faalangst is vaak een belangrijke reden zich niet in te spannen. ...
    De verschillende niveaus werken niet zozeer motiverend maar eerder bedreigend: ze voeden angst te dalen, niet de hoop te stijgen. In de theorielessen is de sfeer vaak lamlendig, hoe hard de docenten ook proberen. Pen, potlood of schrift vergeten. Iemand ligt op de tafel, een ander heeft muziek aan, er wordt gekletst. Na vier keer uitleg geven worden docenten wanhopig: kunnen of willen de leerlingen niet? ...
    Ook bij sommige praktijklessen, bijvoorbeeld ‘zorg en welzijn’, is de sfeer rommelig en ongeïnspireerd. Het is onduidelijk wanneer je het goed doet, wanneer het af is en hoe je je werk kunt verbeteren. De spullen liggen niet waar ze horen. Net als in veel andere zorgberoepen waart hier de schaduw van de huisvrouw rond. Zorgen wordt daardoor niet als vak gezien. Ten onrechte, want het is een hele kunst om iemand drinken te geven zonder dat hij zich verslikt of alles langs zijn mond loopt, maar het ambachtelijke hiervan krijgt weinig aandacht.
    Heel anders is de sfeer echter bij techniek. Daar werken leerlingen vaak toegewijd en enthousiast aan werkstukken, alleen of in groepjes. Ze schilderen plinten of maken een pennenbakje. ‘Kijk eens meester, hoe netjes!’ Ze zijn geïnteresseerd en stellen veel vragen.
    Waardoor veranderen lamlendige klieren bij techniek ineens in toegewijde ambachtslieden? De instructies zijn concreet, ze leiden tot tastbare producten en je werkt met mooi, goed geordend gereedschap. Leerlingen worden er niet massaal langs één meetlat gelegd. Hun prestaties worden vergeleken met eerdere eigen prestaties.
    Hier zie je in de praktijk gebracht wat de socioloog Richard Sennett ambachtelijkheid noemt: de langdurige basale menselijke neiging om een taak goed te doen, omwille van de taak zelf. Hoofd en hand werken samen. Ambachtelijkheid vereist diepgaande ervaringskennis van het materiaal waar je mee werkt: van de taaiheid, en hoe je het toch met toewijding en geduld kunt vormen.
   Ambachtelijkheid hoeft niet voorbehouden te zijn aan het vak techniek. Ook iemand eten geven is een ambachtelijke activiteit, die toewijding, geduld en kennis vereist. Het is wel moeilijker dan bij techniek om er passende oefeningen en instructies bij te bedenken.
    Het vmbo en het mbo) hebben de toekomst, mits het moderne ambachtsscholen worden, die passen bij de postindustriële diensteneconomie. Waar ambachtelijkheid centraal staat. Waar je een echt vak leert, inclusief de sociale vaardigheden en kennis die tegenwoordig voor elke functie noodzakelijk zijn. Waar je vooral concurreert met jezelf, zonder de verlammende angst een niveau te zakken. Waar hand en hoofd samen iets moois maken. ...


Red.:   Het heeft wel drie jaar geduurd voordat het kwartje bij Tonkens, natuurlijk ook multiculturalist en kosmopoliet, is gevallen, zie hier uitleg of detail . En zoals de meeste ideologen kon ook zij niet laten haar oude ideeën proberen goed te praten:

  Als idee deugt het vmbo. Verlost van aanstaande hoger opgeleide wijsneuzen kunnen praktisch gerichte leerlingen een echt vak leren. Met erkenning van niveauverschillen: daartoe zijn er vier niveaus. Opdat leerlingen die toch meer blijken te kunnen, gemakkelijk kunnen stijgen. En leerlingen die het wat minder doen, niet meteen van school hoeven.
    Er is bovendien een uitgebalanceerde combinatie van theorie en praktijk, in relatief kleine klassen. In de praktische vakken krijg je oefeningen die je later in het echte werk ook tegenkomt.

Het zit in dat 'uitgebalanceerde': voor de gamma-ideoloog is dat een hele dag theorie, met een uurtje praktijkles - de ambachtsschool doet het omgekeerde - enigszins zwart-wit gesteld.
     Nog een belangrijke stap: de erkenning dat lesgeven een vak is waarvoor je ze goed mogelijk gekwalificeerd moet zijn:


Uit: De Volkskrant, 27-05-2010, van verslaggever Gerard Reijn

Academische juffen en meesters

In de Onderwijsagenda zoekt de Volkskrant naar oplossingen voor problemen in het onderwijs. Kan de universitaire pabo het basisonderwijs verbeteren?

In de verkeersles die Janice Wierenga (21) aan groep 6 van de Amersfoortse school Atlantis geeft, is niet veel bijzonders te zien. Wierenga informeert bij de kinderen of die nog weten hoe dat zat met de verkeersregels voor de voetgangers, ze schrijft een paar van die regels op en zet de groep dan aan het werk.
     Niets bijzonders dus, behalve Wierenga zelf. Zij is bijzonder. Ze is van de eerste lichting van een nieuw soort onderwijzer in de maak. ‘Normale’ basisschoolonderwijzers komen van de pabo, een opleiding op hbo-niveau. Maar zij zit op de Academische Lerarenopleiding Primair Onderwijs Alpo, ook wel de Academische Pabo genoemd. Het is een samenwerkingsverband van de universiteit en de hogeschool in Utrecht. Afstuderen levert een universitair (bachelor) diploma onderwijskunde op en een hbo-diploma pabo.
    De Alpo was de eerste academische pabo, maar inmiddels hebben veel universiteiten er een. De academische pabo is een van de meest hoopgevende antwoorden op de volgens velen tanende kwaliteit van het basisonderwijs.
   Wierenga heeft het verschil aan den lijve gemerkt. Ze zat op de pabo, maar dat doorliep ze ‘met twee vingers in de neus’. Toen ze van de Alpo hoorde, schreef ze zich onmiddellijk in, kwam door de selectie (één op de drie studenten werd toegelaten) en nu zit ze in het tweede jaar. ...
    De Lange is het niet opgevallen, maar er is ook een enorm verschil in kennis. Net als pabo-studenten moeten de alpo-studenten in het eerste jaar reken- en taaltoetsen maken. Van de pabo-studenten bleek 38 procent na drie pogingen er nog steeds niet voor geslaagd. Op de Alpo slaagde 98 procent bij de eerste poging voor de rekentoets, en 95 procent voor de taaltoets.   ...


Red.:   Het voorgaande gaat over de inhoud. Maar ook aan de organisatie wordt nu iets gedaan:


Uit: De Volkskrant, 23-08-2012, van verslaggever Merijn Rengers

Scholenmoloch Amarantis opgedeeld in vijf groepen


De Randstad is met ingang van het huidige schooljaar vijf nieuwe scholengroepen rijker. Die zijn voortgekomen uit de omgevallen onderwijsgigant Amarantis. Daarmee is de eerste schaalverkleining in het onderwijs in Nederland een feit.
    De nieuwe scholengroepen, gevestigd in Amsterdam, Almere, Amersfoort en Utrecht bestaan sinds 31 juli van dit jaar. De oprichting van de nieuwe stichtingen, die nog niet allemaal een eigen, pakkende naam hebben, is het sluitstuk van de zeer snelle onttakeling van het imperium van de Amarantis Onderwijsgroep.
    Deze fusiemoloch die 30 duizend leerlingen telde, kwam begin dit jaar in problemen als gevolg van onverantwoord financieel beleid, te hoge overheadkosten, tegenvallende leerlingenaantallen en een te duur hoofdkantoor, gevestigd aan de Amsterdamse Zuidas.    ...


Red.:   En nog een stap:


Uit: De Volkskrant,10-01-2013, van verslaggever Bart Dirks

Roc's gaan snoeien in opleidingen

De Rotterdamse roc-kolossen Albeda College en Zadkine willen kleiner worden. Een handvol vakscholen zou genoeg moeten zijn.


Tussentitel: 21.200 leerlingen telt het Albeda-college in Rotterdam. Samenwerkingspartner ROC Zadkine heeft 19.185 leerlingen

Groot, groter, grootst is niet langer de norm in het middelbaar beroepsonderwijs. In Rotterdam willen ROC Zadkine en het Albeda College juist opgaan in vijf tot acht gespecialiseerde 'mbo-colleges'. Deze kleinere vakscholen moeten beter herkenbaar worden voor studenten, docenten en vooral ook het bedrijfsleven.
    Rotterdam is de enige stad in Nederland met twee regionale onderwijs instellingen (roc's) Samen hebben ze ruim 40 duizend leerlingen. Een groot aantal beroepsopleidingen wordt door zowel Zadkine als door Albeda aangeboden.    ...


Red.:   Dit voornamelijk na langdurige klachten vanuit het bedrijfsleven, met name over het gebrek aan technisch geschoolde mensen:


Uit: De Volkskrant,10-01-2013, van verslaggever Bart Dirks

'Geef mij iemand die lekker handig is'

Zijn bedrijf doet in allerlei vormen van communicatie . Ict'ers heeft hij niet nodig, wel echte techneuten.


Algemeen directeur Dick Slingerland van Alphatron zit te springen om mbo'ers die een radarinstallatie kunnen installeren. Goede stagiairs kunnen rekenen op een baan als ze hun diploma hebben gehaald. 'We hebben als erkend leerbedrijf altijd stagiairs, ook van Albeda en Zadkine', zegt Slingerland. Alphatron telt wereldwijd driehonderd werknemers. Het is gespecialiseerd in communicatie, observatie en navigatie voor onder meer scheepvaart, visserij en de beveiligingsbranche.

Zadkine en Albeda willen opgaan in vakcolleges. Zou u dat helpen?
'Meer middelbare scholieren moeten techniek kiezen. Daarom heb ik veel snuffelstages voor leerlingen, zodat ze niet allemaal banketbakker willen worden. We halen nu mensen uit Roemenië en Polen: daar is techniek wél populair. Als een nieuw vakcollege meer Rotterdamse leerlingen voor techniek kan interesseren, dan is dat uiteraard winst.'    ...


Red.:    Men legt ook nog even uit hoe het zo ver heeft kunnen komen:


Uit: De Volkskrant,10-01-2013, door Rutger Bregman

Analyse | Einde aan de fusiegolf

Schaalvergroting zag er vooral op papier goed uit

Het had de kwaliteit van het onderwijs moeten verbeteren en de kosten moeten drukken. Maar fuseren werd een doel op zich voor managers.


Tussentitel: Schaalvergroting werd in de jaren negentig heilig

Op papier leek het zo mooi: schaalvergroting in het onderwijs. Het zou geld besparen en de scholen nog beter maken ook. Politici van links tot rechts raakten er in de jaren negentig van overtuigd: geen Haagse regelzucht meer, maar scholen zelf laten doen waar ze goed in zijn. Leerlingen zouden er wel bij varen: ze konden meer vakken volgen en kregen toegang tot allerlei leuke extraatjes - van onderwijspsychologen tot sport en muziek.    ...


Red.:   "Vergeten" in dit artikel,  maar een essentiële rol hierin is natuurlijk de steun van de media. Niet van rechts, maar van "links". Die allang in dit opzicht neoliberaler zijn dan de rechtse kant, maar dan vanuit ideologische motieven - gelijkheid, enzovoort.
    Natuurlijk is men zich in het achterhoofd wel bewust van de medeverantwoordelijkheid. Die schuld aan maatschappelijke misdaden. Dus wat doe je dan, als medium dat vrijuit de mogelijkheid dit soort misdaden te begaan: je geeft de schuld aan anderen:

  Wie de bijlagen van de laatste verkiezingsprogramma's bestudeert, ziet dat zelfs partijen als de SP en de PVV de schaalvergroting in het onderwijs nog even willen doorzetten.

Een gore leugen: de PVV (onder initiatief van Tweede-Kamerlid Harm Beertema, zelf afkomstig uit het onderwijs) en de SP waren de eerste politieke partijen die zich openlijk verzet hebben tegen de grote schaal en de schaalvergroting.
    Een van de lessen van elders:


Uit: De Volkskrant, 29-10-2013, door Thomas Friedman (The New York Times). Vertaling: Leo Reijnen

Het geheim van Shanghai

Tussentitel: Laat leraren van elkaar leren en hun eigen kennis verdiepen

Bij ieder bezoek aan China valt me weer op dat je zulke sterk uiteenlopende voorspellingen hoort over de toekomst van het land. ... Wie echter onderbouwing zoekt voor de stelling dat die optimistische visie niet helemaal krankjorum is, moet maar eens een kijkje gaan nemen op een basisschool in Shanghai.
     Ik ben in China met Wendy Kopp, de oprichter van Teach for America, en met de leiders van de daarop gebaseerde Teach for All-programma's, die in 32 landen worden uitgevoerd. We gaan op bezoek bij enkele van de best en slechtst presterende scholen in China om te proberen achter Het Geheim te komen: hoe het kan dat de openbare middelbare scholen van Shanghai in 2009 bovenaan eindigden op de wereldranglijst van PISA, een grootschalig internationaal vergelijkend onderzoek dat om de drie jaar wordt uitgevoerd onder duizenden 15-jarigen in 65 landen. De leerlingen worden getoetst op hun kennis en vaardigheid inzake wiskunde, natuurkunde en leesvaardigheid.
    Na een bezoek aan de Qiangwei-basisschool (754 leerlingen, 59 onderwijzers, groep 3 t/m 7) denk ik het geheim ontdekt te hebben: er is geen geheim.
    Als je hier een les bijwoont en met het schoolhoofd en de onderwijzers praat, merk je de voortdurende focus op alle beginselen waaraan een goed presterende school moet voldoen. Namelijk: diep overtuigd zijn van het belang van de lerarenopleiding, peer-to-peer-leren en permanente beroepsontwikkeling, hoge betrokkenheid van ouders, een schoolleiding die de hoogste normen nastreeft en een cultuur waarin onderwijzers aanzien genieten.
    Het geheim van Shanghai is dat ze daar deze principes beter en vaker toepassen. Neem de beroepsontwikkeling van de leraren. Shen Jun, het hoofd van Qiangwei, heeft ervoor gezorgd dat haar basisschool in tien jaar tijd van een slecht presterende in een uitstekend presterende school is veranderd, terwijl 40 procent van haar leerlingen kinderen zijn van laagopgeleide gastarbeiders. Zij zegt dat haar onderwijzers 70 procent van de tijd lesgeven en 30 procent besteden aan het ontwikkelen van onderwijsvaardigheden en het maken van lesplannen. Dat is veel meer dan in een doorsnee Amerikaanse school.
    Tenh Jiao is 26 en geeft hier Engelse les. De school begint om half negen en gaat om half vijf uit en in die tijd geeft hij gemiddeld drie lessen van 35 minuten. Ik heb een Engelse les bijgewoond in groep 5. Die les was minutieus gepland, er werd geen tijd verspild. De rest van die dag besteedt Tenh Jiao aan het maken van lessen, het doen van oefeningen, luisteren naar verbetertips van andere onderwijzers die een les van hem hebben bijgewoond of meekijken in klaslokalen van zeer ervaren leraren.
    'Dan zie je zoveel lestechnieken die je weer in je eigen klas kunt toepassen', zegt hij. Elke onderwijsdeskundige kan je vertellen dat voor het verbeteren van een school niets zo belangrijk is als onderwijzers de tijd te geven van elkaar te leren, ze te laten zien hoe de beste leraren het doen en ze de ruimte te geven om hun eigen kennis van wat ze onderwijzen te verdiepen.    ...


Red.:   Oftewel: de goeie ouwe school zoals we die in Nederland hadden voor de opkomst, van en met de mammoetwet, van de invloed van de alfa/gamma-denkers op het onderwijs, en de instroom van slecht-opleidbare en onwillige allochtone kinderen.
   De elite probeert stilletjes wat van de puinhopen die ze hebben aangericht te herstellen:


Uit: De Volkskrant,10-01-2013, hoofdredactioneel commentaar, door Sander van Walsum

In de samenleving

Met zijn plannen voor het vmbo laat staatssecretaris Dekker de oude ambachtsschool herrijzen.


'Het' vmbo bestaat niet, merkte staatssecretaris Sander Dekker terecht op in zijn brief aan de Kamer over deze vorm van voortgezet onderwijs - waar ruim 60 procent van de Nederlandse scholieren na de basisschool terechtkomt. Het kent meerdere schakeringen van theoretisch tot praktijkgericht onderwijs, het kent vier leerwegen op drie niveaus en het wordt aangeboden door zeer ongelijksoortige scholen - van kleine, categorale mavo's en specialistische vakscholen tot brede scholengemeenschappen. Toch is 'het' vmbo tamelijk onbekend bij ouders wier kinderen er geen onderwijs genieten en in de regel ongeliefd bij ouders wier kinderen een vmbo-advies hebben gekregen.    ...


Red.:   Vanwege de massale en indringende campagne van elite en elite-media dat het enige dat telt hersenwerk is. Gestoorde half-intellectuelen genaamd alfa-intellectuelen.

  Dat oordeel doet geen recht aan het belang van het vmbo voor onze samenleving en voor het midden- en kleinbedrijf. In geen ander schooltype komen zo veel leerlingen met zo veel uiteenlopende achtergronden bij elkaar. Het vmbo leidt de mensen op van wie de dienstverlenende sector en de maakindustrie bij uitstek afhankelijk zijn. Het vmbo doet er dus toe.

Allemaal stellingen die de gestoorde half-intellectuele tot nu toe ten stelligste bestreden hebben. De Volkskrant nog tot aan deze dag met haar reclame voor het iPad-onderwijs van gestoorde half-intellectueel Maurice de Hond. Volgende fase op dat pad: het iPhone-onderwijs. Onder het bekende motto: "Aansluiten bij de belevingswereld van het kind". Met het bekende argument: "De moderne tijd ...".
    Waarna weer wat halve fopmaatregelen volgen (echt vakonderwisj is duur), om te belsuiten met:
  Maar de oriëntatie van het beroepsonderwijs op bedrijven in de buurt kan ook worden opgevat als correctie van de - betreurde - verdwijning (in 1968) van de ambachtsschool.

Wat een gotspe ... De Volkskrant is er bijna hoogstpersoonlijk verantwoordelijk voor - die verdwijning.
    Oh ja, met natuurlijk de gelijkgestemden die elders in de maatschappij de sfeer bepalen en verpesten. En tezamen met hun steun aan de achterlijke en ideologisch-criminele moslims en de verdwijning van Zwarte Piet (om even te laten zien hoe groot hun invloed is en van wat voort soort).


Naar Onderwijsbeleid, lijst , Rijnlands beleid , Rijnlands beleid, overzicht  , of site home .