 |
 . Een beetje was goed, meer is dus beter, en
oneindig veel meer is oneindig veel beter.
Iedereen met enig gezond verstand weet of begrijpt dat dit niet opgaat. Voor niets en voor nergens - dat deel uitmaakt van de werkelijkheid. In de werkelijkheid is een beetje van een qua gezondheid werkzame stof een medicijn. En veel ervan een vergif. Soms dodelijk, zoals het in deze beide opzichten veel gebruikte insuline. Ook is voor mensen met ietwat meer dan gemiddeld gezond verstand duidelijk dat de Europese eenwording, in zijn huidige vorm, reeds geruime tijd het punt van medicijn naar vergif heeft overschreden. Als Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal was het een goed idee. Als Europese Economische Gemeenschap was het vermoedelijk nog steeds een redelijk goed idee, als je in aanmerking neemt dat het ook tot enige binding tussen de Europese landen leidde. Of het economisch verstandig was, was toen al een punt omdat Italië erbij kwam. Tezamen met de aanwezigheid van Frankrijk was dat vermoedelijk al wat te veel van het goede - het "goede leven", wel te verstaan Echt duidelijk fout ging het al met de overgang van EEG na Europese Unie. Dat was, zoals puur de naamgeving al laat zien, een politieke stap, en politiek is nog veel hogere mate afhankelijk van algemeen sociale indicatoren als onderling vertrouwen , de mate
van samenwerking
, de bereidheid tot belastingbetaling, enzovoort. Allemaal
indicatoren die onoverkomelijke verschillen laten zien tussen de landen van
Noord- en Zuid-Europa
 . Verschillen die op de korte termijn niet zo
direct naar buiten komen, maar op de langere termijn door accumulatie tot problemen leiden met
een zekerheid die bijna dezelfde is als dat de getijdenwerking uiteindelijk de
maan op de aarde zal laten storten.
Er zijn een aantal argumenten die aan die zekerheid ten grondslag liggen. Je kan wijzen op de grootschaligheid, en de overbekende nadelige gevolgen die dit meestal heeft . Je kan wijzen op de lange bestuurslijnen, waarvan de toename,
zoals bekend, leidt tot exponentieel grotere problemen. Op
de van nature erbij horende sterke toename van de bureaucratie. Je kan wijzen op
de ernstige tekortkomingen van politici bij het besturen van hun eigen veel
kleinere staten, waarna je zeker bent dat ze het op dat hogere niveau nog veel
slechter zullen doen
.
Je kan wijzen op de fundamentele verschillen in algemene, sociale en economische cultuur, die alleen met dwang overkomen kunnen worden
.
Je kan wijzen op het rabiate neoliberalisme dat ermee gepaard gaat
Er is geen enkele twijfel wat de portee is van dit voorstel. Die portee is dat nationale politieke leiders, gekozen door de burgers van hun landen, niet meer mogen beslissen of ze al dan niet iets te zeggen hebben over besluiten genomen door de Europese Commissie. De Europese Commissie onder leiding van haar voorzitter. Onder leiding van haar voorzitter: José Manuel Barroso. En om alles voor echt iedereen helemaal duidelijk te maken, nam hij er de passende pose bij aan:
Waar het streven naar Europese eenwording al door diverse waarnemers, zoals Amerikaans topeconoom Paul Krugman is omschreven als een ondemocratisch eliteplan, lijkt dit nog een stap verder gaan. Waarbij het duidelijk is dat een stap die verder gaat dan "ondemocratisch eliteplan" een stap is in de richting van het begrip "staatsgreep". Een staatsgreep door de anti-democratisch elite . De Europese oligarchie.
Die als "Europese Parlement" er een ovatie voor over had
. En waarvoor zelfs nu een enkele eurofiel waarschuwt (de Volkskrant,
14-11-2011, column door Sheila Sitalsing):
En een paar dagen na deze alarmkreet doet Barroso zijn volgende stap (de Volkskrant, 17-11-2011, van verslaggever Marc Peeperkorn):
Het mes op de keel - van degenen die dol zijn op dit soort bloed:
En dit alles ter invoering van de invoering van het neoliberale model, waarin werknemers slaven zijn van het soort mensen als werkgeversvoorzitter Bernard Wientjes en de oligarchen waar hij voor staat (de Volkskrant, 12-11-2011, van verslaggevers Wilco Dekker en Ben van Raaij):
Dat Europese leger zal inderdaad zorgen voor slagkracht: soldaten uit landen als Polen en Roemenië die profiteren van het Europese Imperium kunnen dan ingezet worden tegen de burgers uit landen zoals Nederland als deze in opstand komen tegen de brandschattingen van het Imperium. En ondertussen open grenzen voor goedkope arbeidskrachten, zodat die dure Europeanen eruit gegooid kunnen worden
.
Een enkel voorbeeld van de mogelijkheden die een klein beetje gezond verstand bieden om deze situatie toe te lichten (de Volkskrant, 22-10-2011, door Martin Sommer):
De fout gemaakt in het aanloopproces. Voor iedereen waarneembaar.
Een voorspelling van de soort dat als je een bak met brokken neerzet voor de hond om 's avonds op te eten en je gaat 's morgens de deur uit, dat die brokken de avond niet zullen halen
De toestand zoals deze nu al voor bijna de volle honderd procent is. Wat inmiddels zo'n tweederde van de bevolking in de meeste landen ook beseft. Maar niet dit soort mensen:
'Voorstanders van meer Europa' is een eufemisme voor (meestal rabiate) EU-ideologen. En wie meent zich te kunnen beroepen op de Verenigde Staten, heeft een bord voor de kop ter dikte van de oceaan richting dat continent
- het is de entiteit die meent overal naar lieve lust te kunnen bombarderen
zodra het in het eigenbelang uitkomt.
Dat heeft als voorspelling de waarde van het voorspellen van de zonsopgang van morgen: een structuur als die van Europa roept per definitie antidemocratische sentimenten en krachten op
.
En hier gaan ook deze commentatoren, Guéhenno en Sommer, de fout in met hun neiging om binnen de redelijk begaande paden te blijven. Ze gaan uit van de onveranderbare werkelijkheid van de huidige organisatie van de financiële wereld. Een werkelijkheid die gebaseerd is op de vrijheid voor particuliere instellingen om te manipuleren en frauderen met geld en waardepapieren
. Iets dat een groot deel van de geschiedenis ondenkbaar zou zijn geweest, en
dat in de huidige tijd met instantane communicatie en de bijbehorende
instabiliteit in financiële marktprocessen onmiddellijk afgeschaft moet worden:
geld is vertrouwen en vertrouwen kan alleen geborgd worden door de gemeenschap
als geheel, niet door een kleine elite daarbinnen. En zolang de verschillen
tussen de gemeenschappen van de diverse natiestaten zo groot zijn als nu in
Europa, moet iedere staat en gemeenschap voor zich die borg afgeven, anders
eindig je per definitie met de situatie dat de burgers van de ene staat betalen
voor die in de ander, een situatie die tot conflicten moet leiden.
De noodzaak die de huidige EU-oligarchie en ideologen nu veronderstellen aangaande een verdere eenwording is dus gebaseerd op meerdere kwaden: de ideologie van groot is beter, wens tot heersen van de elite, en de macht van de elite over het geld. Alle drie zijn kwaden van de ergste soort. De kwaden die leiden tot overbekende misstanden uit de geschiedenis, en de nauwelijks minder bekende kwaden uit de toekomst zoals voorspeld in vele sciencefiction verhalen die natuurlijk niets anders zijn dan de verbeeldingen van mensen hoe het met het doortrekken van huidige trends in de toekomst zou kunnen gaan. En dan is dat beeld duidelijk: de Galactische Republiek uit Star Wars staat op het punt het Galactische Imperium te worden
(Wikipedia).
Vermoedelijk is het met de natiestaat, in zijn Noord- en West-Europese vorm, hetzelfde als voor het bekende adagium over democratie: het is misschien geen optimaal en in vele opzichten misschien zelfs geen goed stelsel, maar het is op dit moment het beste wat we hebben en er is geen goed zicht op iets beters. Wat de nek omgedraaid moet worden, is de vrijheid van particuliere instellingen Een Europees alternatief van dit moment is dat in ieder geval net zo min. Het Europese alternatief is, om precies te zijn, het tegenovergestelde. Het huidige Europese alternatief is het Europese Imperium: een Rijk van het Kwaad. |
Barroso
vreest openlijk voor einde van de euro
|
|